《รุ่นพี่วิศวะจอมโหดกับรุ่นน้องบริหาร》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

PP Clinicหลังจากที่พี่ครามปล่อยเพื่อนปีหนึ่งให้กลับบ้านแล้วเขาก็มีประชุมอีกนิดหน่อยเรื่องการเดินทางในอาทิตย์หน้า พอเสร็จแล้วพี่ครามก็พาฉันมาหาหมอที่คลินิคใกล้มหาลัย“อ้าว คราม” ในขณะที่นั่งรอ ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนในชุดกาวน์น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับแม่ฉันเดินออกมาแล้วเห็นฉันกับพี่ครามนั่งอยู่ก็ทักขึ้น“สวัสดีครับ” พี่ครามยกมือไหว้ ฉันจึงยกมือไหว้ตามเขาอย่างงงๆ“นี่พะพายครับ พะพายนี่แม่ไอ้พายัพ” พี่ครามแนะนำฉันแล้วหันมาบอกฉันว่าคุณหมอคนนี้เป็นใคร“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ท่านอีกครั้ง ซึ่งพอมองแล้วท่านก็มีส่วนคล้ายพี่พายัพอยู่หลายส่วน“จ๊ะ แฟนหรอ” คุณหมอยกมือขึ้นรับไหว้แล้วหันไปถามพี่คราม“ป่าวครับ จีบอยู่ แต่ไม่ติดซักที” พี่ครามพูดแล้วปรายตามามองฉัน นั่นทำให้คุณหมอเองก็หันมาจ้องฉันเหมือนกันฉันทำหน้าเลิ่กลั่กมองพี่ครามกับแม่พี่พายัพสลับกันไปมาอย่างงงๆแล้วฉันผิดอะไรเนี่ย“แล้วนี่เป็นอะไรมาจ๊ะ” คุณหมอถามขึ้นอย่างใจดี แล้วมองฉันที่นั่งอยู่รถเข็นอย่างสำรวจแล้วก็ไปหยุดที่เท้าฉันที่มีผ้าก็อตห่อไว้อยู่“หกล้มมาครับ” พี่ครามบอกขึ้น แล้วก็มีพยาบาลคนหนึ่งเดินมากระซิบคุณหมอ“อ๋อ หายเร็วๆ นะจ๊ะ ป

05.12 น.มหาวิทยาลัย Kสวัสดีเช้าวันจันทร์ค่ะ ตอนนี้ฉัน พี่คราม และเพื่อนๆ อีก 3 คนกำลังนั่งรถไปที่มหาลัย เพราะวันนี้เรามีกิจกรรมรับน้องกันที่สัตหีบ อยากบอกว่าฉันและเพื่อนๆ ตื่นเต้นมากเพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เราจะได้ไปทะเลด้วยกัน ซึ่งวันนี้พี่ครามเป็นคนขับรถพาพวกฉันออกมาตั้งแต่เช้าเลย เพราะถึงจะเช้าแค่ไหน บรรยากาศบนท้องถนนก็ไม่เคยลดหลั่นลงไปเลย รถติดเหมือนเดิม และที่เพื่อนและฉันได้มาด้วยก็เพราะเมื่อคืนปลาทองและเซรีนมานอนที่คอนโดฉัน เลยทำให้พวกฉันได้ติดรถพี่ครามมาด้วย วันนี้พี่ครามไม่ได้เอารถคันโปรดของเขามา แต่เป็นรถฟอร์จูนเนอร์ที่สามารถบรรจุคนและของได้พอดีมาแทน ส่วนเท้าของฉันหายบวมตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เดินได้สะดวกขึ้น แต่ยังลงน้ำหนักเต็มแรงไม่ได้ ยังเดินกะเผลกเล็กน้อย“ดูแลตัวเองดีๆ นะ” พี่ครามหันมาบอกหลังจากที่ขนกระเป๋าฉันและเพื่อนขึ้นรถทัวร์เรียบร้อยแล้ว“พี่ครามนั่งรถคันไหนคะ” ฉันถามแล้วหันไปมองรถของแต่ล่ะคณะที่มาจอดรถเทียบรอรับนักศึกษาอยู่ ซึ่งวันนี้กลุ่มของคณะฉันมารอรับรวมกันกับวิศวะ นิเทศน์ และมนุษย์ศาสตร์ที่หน้าตึกของวิศวะ“พี่นั่งรถของสต๊าฟ” พี่ครามบอกแล้วชี้ไปที่รถทัวร์คัน

“เธอคิดว่าฉันโง่รึไงลินิน” พี่ครามมองหน้าพี่ลินินนิ่งๆ“คราม ลินินไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ” พี่ลินินหน้าเจื่อนเล็กน้อยแล้วพยายามอธิบายให้พี่ครามฟัง“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ” แล้วก็หันไปบอกคนอื่นที่อยู่รอบๆ“เหอะ นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจ ถ้าตั้งใจมือเพื่อนฉันไม่ขาดเลยหรอ” ข้าวหอมเค้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น“น้องก็เวอร์ไปนะ เพื่อนพี่ก็บอกอยู่ว่าไม่ได้ตั้งใจ” เพื่อนพี่ลินินก็พยายามปกป้องเพื่อนตัวเอง“ใช่ สำออยเองรึป่าว นิดๆ หน่อยๆ เอง ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” เพื่อนอีกก็เสริมขึ้นทันที แล้วก็หันมามองฉันแล้วเบะปากให้ฉันเหมือนหมั่นไส้ฉันมากๆไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าฉันไปทำอะไรให้พวกเธอกัน“จะมากไปแล้วนะ” ข้าวหอมทำท่าจะเดินไปหาสามคนนั้นอย่างเอาเรื่องแต่เซรีนและปลาทองจับตัวไว้ได้ก่อนฉ่าาาาาาแล้วจู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นเพราะพี่รรันที่ถือแก้วน้ำอยู่ในมือก็เดินไปหาพวกพี่ลินินแล้วก็เหมือนจะสะดุดอะไรซักอย่างทำให้น้ำที่อยู่ในมือสาดไปที่พวกพี่ลินินเต็มๆ“กรี๊ดดดดดดดด” พี่ลินินและเพื่อนทั้งสองคนก็กรี๊ดขึ้นทันที“อุ๊ปส์ ไม่ได้ตั้งใจเหมือนกันค่ะ พอดีสะดุดความตอแหลของคนแถวนี้” พี่รรันเอามือป้องปากแล้วพูดออก

หลังจากที่พี่ครามทำแผลให้ฉันเสร็จแล้ว เขาก็พาฉันมารวมกลุ่มกับเพื่อนเหมือนเดิม ตอนนี้พวกฉันกำลังนั่งเล่นเกมส์กับเพื่อนๆ ในสาขาอยู่ที่เต้นท์สาขา พวกฉันกำลังรอพี่ๆ แจกข้าวเที่ยงอยู่ และหลังจากที่กินข้าวเสร็จแล้ว ก็จะเริ่มทำกิจกรรมกันต่อเมื่อทานข้าวเที่ยงกันเสร็จแล้วพี่ๆ ก็เรียกรวมทุกคณะที่หน้ารีสอร์ทซึ่งมีชายหาดอยู่ไม่ไกลนัก“เอาละค่ะน้องๆ มากันครบทุกคณะแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวเรียงแถวกันไปเลยนะคะ คณะล่ะ 10 แถว จะแยกสาขากันก็ได้” รุ่นพี่คนหนึ่งพูดใส่ไมค์ พวกฉันปีหนึ่งก็เริ่มจัดแถวเรียงกันใหม่โดยแยกสาขา ใช้เวลาไม่นานปีหนึ่งก็เริ่มเป็นระเบียบและเริ่มนั่งลงเพื่อรอคำสั่งจากพี่ๆ ต่อ แต่ว่าจัดแถวกลางแดดแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ ฉันและเพื่อนทั้งสามคนได้นั่งท้ายสุด เพราะเท้าฉันยังนั่งแบบธรรมดาไม่ได้ ต้องได้เหยียดขาอย่างเดียว พี่ๆ จึงให้ฉันอยู่รั้งท้าย“เอาล่ะ ถ้าจัดแถวครบกันแล้ว ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ พี่ชื่อลิลลี่คนสวยรวยผู้ โห่อะไรกันคะ พี่ออกจะสวย ต้องปรบมือชื่นชมพี่สิ เอาล่ะ พี่จะขออธิบายก่อน เริ่มจากการจับกลุ่มก่อนนะคะ วันนี้เรามากันทั้งหมด 4 คณะ พี่จะขอแยกกลุ่ม ขอคณะละ 5 คนนะคะ โดยที่รุ่นพี่ของน้องได้จัดกลุ

“เสือก” พี่ครามหันหน้าไปมองพี่นิวเยียร์แล้วพูดขึ้นเสียงนิ่ง“เออ ด่ามันหน่อย มันจะได้หุบปากซะบ้าง” พี่กฐินพยักหน้าถูกใจแล้วพูดขึ้น“กูเพื่อนมึงนะอีกฐิน” พี่นิวเยียร์หันขวับไปพูดกับพี่กฐินอย่างเอาเรื่อง“แล้วไง เป็นเพื่อนแล้วกูด่าไม่ได้รึไง”“เออ จำไว้ แล้วนี่พวกกูไปได้รึยังคราม” พี่นิวเยียร์เชิดหน้าหันมาถามพี่คราม“อื้ม ไปได้แล้ว” พี่ครามพยักหน้าให้“งั้นหนูๆ ลุกค่ะลูก” พี่นิวเยียร์หันไปสั่งเพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่มที่นั่งรออยู่พี่ครามหันมาพยุงฉันขึ้นยืนแล้วข้าวหอมก็มาประคองฉันอีกข้าง“ไหวมั้ยเนี่ย ให้น้องพักมั้ย” พี่กฐินเดินมาหาพวกฉัน“เขาไม่ยอมหรอก กูบอกไม่ให้มาแต่แรกแล้ว” พี่ครามตอบกลับแล้วปรายตามามองฉันดุๆ ฉันก็ได้แต่ก้มหน้างุด ก็ฉันอยากมานี่นา แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระของทุกคนล่ะ“ไม่ต้องมาทำหน้าหงอยเลย เงยหน้าขึ้นแล้วก็ตั้งใจทำกิจกรรม อันไหนทำไม่ได้ให้บอกไอ้นิวและกฐิน เข้าใจมั้ย” พี่ครามพูดขึ้นเสียงเข้ม ทำให้ฉันรีบเงยหน้ามายิ้มเขาอย่างประจบทันที“ค่าาาา” ฉันพยักหน้ารับแล้วทำหน้าแข็งขัน พี่ครามส่ายหน้าให้ฉันเล็กน้อยแล้วยกมือขึ้นขยี้หัวฉัน“ฝากด้วยนะ” เขาหันไปพูดกับพี่นิวเ