Tous les chapitres de : Chapitre 71 - Chapitre 80

20.43 น.“พรุ่งนี้เซรีนชวนพายไปช็อปปิ้งนะคะ” ฉันบอกพี่ครามขณะที่กำลังขับรถกลับคอนโดวันนี้ฉันได้มาทำความรู้จักกับครอบครัวพี่คราม ทุกคนต้อนรับฉันดีมาก พ่อและแม่ของพี่ครามใจดี น้องสาวของพี่ครามอย่างคะนิ้งก็น่ารักมากๆ ถ้าถามว่าพี่ครามเหมือนใครก็คงเป็นพ่อของเขา และคะนิ้งก็ได้ทั้งพ่อและแม่มาเลยแหละ เพราะคุณพ่อพี่ครามจะนิ่งๆ แม่พี่ครามจะน่ารัก อ่อนหวาน ส่วนน้องสาวพี่ครามก็เหมือนจะอยู่กึ่งกลางระหว่างพ่อแม่ ทุกคนเรียกคะนิ้งว่าตัวแสบ แต่น้องน่ารักกับฉันมากๆ เลยนะ สรุปว่าการมาบ้านแฟนครั้งแรกของฉันนั้นฉันประทับใจมากๆ“ไปซื้ออะไร” พี่ครามหันมามองฉันงงๆ คงเพราะอาทิตย์ก่อนฉันก็พึ่งไปซื้อของกับเพื่อนมา“เซรีนให้พายไปช่วยทำธุระค่ะ แต่บอกไม่ได้นะ ความลับ” ฉันยกนิ้วชี้ขึ้นจ่อใส่ปากแล้วส่ายหน้าให้พี่ครามอย่างจริงจัง“หึ กับพี่ก็บอกไม่ได้หรอ” พี่ครามหันมามองฉันแล้วหัวเราะในลำคอเล็กน้อย“ไม่ได้ค่ะ” ฉันส่ายหน้าให้เขาไป“พี่ไม่สำคัญหรอ ถึงบอกไม่ได้” พี่ครามหันมามำหน้าเศร้าใส่ฉัน จนฉันหน้าเสียไปทันทีฉันหันกลับมานั่งนิ่งแล้วคิดหนัก เพราะธุระที่ต้องไปทำกับเซรีนนั้น เซรีนบอกว่าให้เก็บเป็นความลับมากๆ ฉันจึงไม่บ

คอนโด M“แกโอเคนะ” เซรีนหันมาถามฉันที่นั่งเงียบอยู่เบาะหลังหลังจากที่ทำธุระเสร็จแล้วพี่เซนและเซรีนก็อาสามาส่งฉันที่คอนโดแทน เพราะตอนแรกฉันว่าจะให้พี่ครามไปรับ แต่ว่าเกิดเรื่องนั้นซะก่อนเลยทำให้ฉันต้องรบกวนเซรีนและพี่ชาย“อื้ม พายไม่เป็นไร” ฉันยิ้มให้เซรีนไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนคิดมาก“พี่ขอโทษนะที่ทำให้เรามีปัญหากับแฟน” พี่เซนหันมาขอโทษฉันเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ตั้งแต่แยกกับพี่ครามทั้งสองคนนี้ก็เอาขอโทษฉันไม่หยุดที่ทำให้ฉันมีปัญหากับพี่คราม“ไม่เป็นไรเลยค่ะ”“แกโกรธพี่ครามจริงหรอ” เซรีนหันมาถามฉันอย่างสงสัย“ไม่หรอก แค่น้อยใจ เดี๋ยวพายก็คุยกับเขาแล้ว ขอบคุณนะคะพี่เซนที่มาส่ง ขอบใจน๊าเซรีน” ฉันยิ้มแล้วบอกไป ฉันน่ะไม่เคยโกรธใคร หรืองอนใครนานหรอก แล้วกับพี่ครามฉันแค่น้อยใจเฉยๆ เดี๋ยวก็หาย“พี่สิต้องคุณเราที่ไปช่วยเลือกของ ต่างกับคนบางคนใช้เงินก็เปลือง ไม่มีประโยชน์อะไรซักอย่าง” พี่เซนบอกแล้วยิ้มให้ฉัน ไม่วายหันไปแขวะน้องสาวตัวเองที่นั่งข้างๆ จนได้ค้อนวงโตไป“งั้นพายไปนะคะ สวัสดีค่ะ ไปนะเซรีน” ฉันยกมือไหว้พี่เซนแล้วบอกเซรีน จากนั้นฉันก็เปิดประตูรถ ถือถุงกระดาษที่ซื้อชุดใหม่ลงมาจ

21.52 น.“ลงไปรอที่หน้าร้านก่อนนะ วันนี้โซนด้านหน้าที่จอดเต็ม ต้องไปจอดหลังผับ เดี๋ยวเอารถไปจอดก่อน” พี่แทนไทพูดขึ้นหลังจากที่จอดรถที่ด้านข้างของผับให้ฉันและพี่วาเลนลง“อื้ม ป่ะน้องพะพาย” พี่วาเลนพยักหน้ารับแล้วหันมาบอกฉันที่นั่งอยู่เบาะหลังตอนนี้ฉัน พี่แทนไท และพี่วาเลนก็มาถึงผับที่จัดงานวันเกิดของพี่ขุนเขาแล้ว และก็ตามที่บอกว่าฉันจะมากับพี่วาเลนเพราะอยู่คอนโดเดียวกัน จะว่าไป พี่ๆ ก็อยู่คอนโดนี้กันแทบทุกคนนะ ส่วนข้าวหอมและเพื่อนๆ ของฉันก็กำลังตามมาทีหลัง แล้วก็พี่คราม เห็นว่าเขามาพร้อมพี่ขุนเขาตั้งแต่สองทุ่มแล้ว เพราะพี่ขุนเขาต้องมาดูสถานที่จัดแล้วก็รอรับคนที่มางาน ถามว่ารู้ได้ยังไง ก็พี่ครามเขาทักมาบอกฉันน่ะ จะบอกว่าถึงจะไม่ได้คืนดีกันเราก็คุยไลน์กันตลอดนะ เพราะถ้าฉันไม่ตอบ จะกลายเป็นว่าพี่ครามจะงอนฉันแทนงงกับเขาจริงๆ สรุปนี่เขาง้อฉันจริงๆ ใช่มั้ยฉันและพี่วาเลนลงจากรถมาแล้วก็กำลังจะเดินไปรอพี่แทนไทที่หน้าร้านตามคำบอกของลุงรหัสฉัน“สิงห์ ทำไมทำอย่างนี้” แต่ยังไม่ทันได้เดินไปทั้งฉันกับพี่วาเลนก็ต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงที่ดังขึ้น“ทำอะไรว่ะ เธออย่ามางี่เง่าดิ๊” มองไปไม่ไกลก็เห็นคนทะ

“รู้ได้ไงว่ะ” พี่แทนไทหันมาถามพี่ครามที่ยืนอยู่ข้างฉันงงๆ ฉันก็งงเหมือนกันว่ามันจะบังเอิญไปมั้ยที่พี่ครามและเพื่อนจะมาตรงนี้“กูออกมาคุยโทรศัพท์พอดี เลยเห็นตั้งแต่ไอ้สิงห์กับแพรวาทะเลาะกันแล้ว กูเลยโทรตามไอ้ครามมัน” พี่ขุนเขาพูดขึ้น“เข้าไปได้ยัง” พี่ครามถามขึ้นเสียงนิ่ง“เออ ไปดิ”แล้วพวกฉันก็เดินไปยังหน้าร้านเพื่อตรวจบัตร แต่พอพี่พนักงานตรวจบัตรเห็นพี่ขุนก็ก้มหน้าให้แล้วให้พวกเราเข้ามาง่ายๆพอหลุดพ้นจากประตูมาสิ่งที่ได้เจออย่างแรกเลยคือเสียงเพลงที่เข้ามากระทบหูฉัน เสียงดังมากจนฉันต้องยกมือขึ้นมาปิดหู“โอเคมั้ย” พี่ครามก้มลงมากระซิบข้างหูฉันฉันพยักหน้าให้พี่เขาไปแล้วพี่ขุนเขาก็เดินนำไป ตลอดทางที่เดินไปคือคนแน่นมากพี่ครามเดินซ้อนหลังฉันแล้วกันฉันออกจากผู้คนที่กำลังยืนเต้นกันอยู่กว่าจะเดินมาถึงบันไดก็เล่นเอาเหนื่อยไม่น้อย เพราะคนเบียดกันเยอะมากพอขึ้นมาถึงชั้น 2 แล้วพี่ขุนเขาก็เดินนำไปที่โต๊ะใหญ่ ที่ตอนนี้มีเพื่อนฉันและเพื่อนพี่วาเลนนั่งอยู่ก่อนแล้วเดี๋ยวนะ มาตอนไหนกัน แล้วไหนจะแก้วในมืออีก“มาเร็วจัง” ฉันเดินไปหาเพื่อนแล้วถามขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ที่ฉันจะมา พวกนั้นยังบอกว่าแต่งตัวก

1 เดือนต่อมาคอนโด M22.12 น.“ถ้าพี่ครามจะมานอนห้องพายทุกวันแบบนี้ ย้ายห้องมาอยู่นี่เถอะค่ะ” ฉันถอนหายใจแล้วพูดประชดใส่คนหน้ามึนที่นั่งดูหนังอยู่ที่โซฟาฉันตั้งแต่ 2 ทุ่ม จนตอนนี้เขาก็ยังไม่กลับห้องตัวเองซักที“พูดแล้วนะ เดี๋ยวมา” พี่ครามหันมามองหน้าฉันนิ่งแล้วลุกขึ้นยืนหันหลังเดินออกนอกห้องไป ทิ้งให้ฉันได้แต่มองตามหลังเขาไปอย่างงงๆอะไรของเขากันบทจะง่าย ทำไมมันง่ายขนาดนี้ฉันเดินไปนั่งที่โซฟาดูหนังที่พี่ครามเปิดทิ้งไว้อย่างงงๆแล้วตอนนี้ฉันจะบอกให้นะว่าสถานะของฉันกับพี่ครามไม่ใช่แค่แฟนกันธรรมดาแล้ว แต่คือคู่หมั้น ก็หลังจากที่พี่ครามขอฉันหมั้นวันนั้น อีกประมาณ 3 วันพี่ครามก็ให้พ่อแม่ของเขามาที่บ้านฉันเพื่อคุยเรื่องหมั้น ขอหมั้นฉันกับพ่อแม่ฉัน ซึ่งพ่อแม่ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไร ตกลงอะไรกันเสร็จงานหมั้นก็ถูกจัดขึ้นอาทิตย์ต่อมา ซึ่งไม่ใช่งานใหญ่อะไรหรอก แค่ครอบครัวและกลุ่มเพื่อนก็แค่นั้น แล้วก็ไม่ได้ออกข่าวอะไรทั้งนั้น คนในมหาลัยก็แทบจะไม่มีคนรู้ นอกจากคนที่สนิทจริงๆ แล้วหลังจากงานหมั้นสิ่งที่ฉันต้องเจอในทุกๆ วันคือพี่ครามเวอร์ชั่นหน้ามึนที่มานอนห้องของฉันทุกวัน ไล่ยังไงก็ไม่ไปแล้วจากนั้นไม