Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

14.42 น.กลุ่มพวกฉันมาถึงฐานสุดท้ายของคณะวิศวะและเป็นฐานสุดท้ายของพวกฉันในวันนี้ด้วยเดินมาถึงก็เห็นพี่ลินินยืนอยู่กับเพื่อนของเธอ และฐานนี้ส่วนใหญ่คือผู้หญิงพวกฉันยกมือไหว้ทำความเคารพแล้วนั่งลง“สวัสดีค่ะน้องๆ มาถึงด่านนี้ก็ง่ายนะคะ ด่านนี้ของเราก็คือด่านปิดตาแต่งหน้า ซึ่งน้องๆ ต้องปิดหน้าแล้วให้พวกพี่แต่งหน้าให้” พี่ลินินเดินมาตรงกลางแล้วพูดขึ้นพร้อมมองมาที่ฉันแล้วยิ้มแปลกๆซึ่งฉันไม่ชอบใจเอามากๆ กับสายตาแบบนี้ของเธอจากนั้นพี่ๆ ก็เริ่มเอาผ้ามาปิดหน้าพวกฉันแล้วเริ่มแต่งหน้า ซึ่งฉันรู้สึกได้ว่ามีคนมาแกะยางมัดผมของฉันออก“โอ้ยยย” ฉันร้องขึ้นทันทีเพราะจู่ๆ ก็มีคนมากระชากหัวฉัน“นี่ เบาๆ หน่อยสิ” ได้ยินเสียงพี่นิวเยียร์พูดขึ้น“เงียบปากไปเถอะนิวเยียร์” เสียงพี่ลินินที่ตอบกลับไป ทำให้ฉันรู้ว่าคนที่กระชากผมฉันคือพี่ลินินนั่นเอง“จะทำอะไรก็เตรียมตัวรับผิดชอบการกระทำตัวเองด้วยล่ะกัน”“ไม่ต้องห่วงฉันหรอกนิวเยียร์”“แต่อย่าให้เกินเลยนะ ไม่งั้นเธอเจอฉันแน่ ครามมันสั่งให้ฉันดูแลเป็นพิเศษ รู้นะว่าฉันเป็นคนยังไง” เสียงพี่กฐินพูดขึ้นจากนั้นพี่ลินินก็เริ่มมัดผมให้ฉันใหม่ แต่ก็มีบางครั้งที่เธอกระต

พรึบฉันเดินไปดักหน้าลินินแต่เพื่อนอีกสองคนที่เดินหัวเราะคิกคักกันมา“มีอะไรรึป่าวน้อง” ทั้งสามคนนั้นชะงักเมื่อเห็นฉันและพี่ๆ อีก 3 คนมาเดินดักหน้า พวกพี่รรันและเพื่อนพาฉันมาที่ห้องพักของลินินแต่เดินยังไม่ถึงก็เห็นยัยพวกนั้นก่อน“น่าจะรู้นะว่าฉันมีอะไร” ฉันถามกลับไปแล้วมองหน้าลินินนิ่งๆ แล้วมองเหยียดตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็ยัยพวกนี้อยู่ในชุดที่ไม่น่าจะออกไปข้างนอกนะเสื้อสายเดี่ยว กางเกงขาสั้น??“กล้าดียังไงมามองรุ่นพี่ด้วยสายตาแบบนั้น” ลินินมองหน้าฉันอย่างโมโห“แบบนี้มันน่าจะตบสั่งสอนซักทีนะลินิน” เพื่อนของเธอก็หันไปพูดด้วย“ใช่ เอาให้รู้จักรุ่นพี่หน่อย เด็กนี่หลายทีละ”“ก็เอาสิ มาให้ตบถึงที่เนี่ย” ฉันพูดท้า ทำให้ทั้งสามคนนั้นชะงักทันที เหอะ“จะเอาไง จะตบม๊ะ” ฉันกรอกตามองบนแล้วถามเธออย่างเอือมระอา ไม่ใจเลยนี่หว่า“อย่าท้านะ” ลินินและเพื่อนๆ ก็มองฉันอึ้งๆ ที่ฉันไม่ได้กลัวพวกเธอเลย“ไม่ได้ท้า” ฉันพูดแล้วหน้าพวกนั้นนิ่ง“เหอะ เห็นว่ามีรุ่นพี่มาด้วยแล้วจะรุมเหรอ” ลินินปรายตาไปมองพี่ๆ ด้านหลังฉันแล้วเหยียดยิ้ม“ตามสบาย เรื่องนี้ถ้าไม่เกินเลยฉันจะไม่ยุ่ง” พี่รรันเดินมายืนข้างฉันพูดแล้วยักไหล่ใ

18.35 น.เมื่อคืนทุกคนคงรู้แล้วว่าข้าวหอมไปก่อเรื่องอะไรไว้ หลังจากที่ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วไม่เจอข้าวหอม ฉันก็รู้ทันทีว่าเพื่อนฉันไปไหน พอถามเพื่อนทั้งสองนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่พวกนั้นก็บอกว่าข้าวหอมออกไปคุยโทรศัพท์ และพอฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะโทรตามก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ของข้าวหอมดังมาจากกระเป๋า ปลาทองและเซรีนมองหน้ากันอย่างงงๆส่วนฉันก็รีบโทรหาพี่ครามเพื่อถามเขาว่าพี่ลินินพักที่ไหน ฉันคิดว่าข้าวหอมต้องไปเอาเรื่องพี่ลินินแน่ๆ แต่พี่ครามห้ามฉันไว้แล้วบอกว่าเดี๋ยวเขาจะไปดูให้เอง ฉันจึงรออยู่ที่ห้องอย่างร้อนรน แต่พอข้าวหอมกลับมาฉันก็บ่นยัยนั่นไปชุดใหญ่ เพราะสภาพของข้าวหอมนั้นหน้าเป็นรอยนิ้วมือ ปากก็แตก แล้วไหนจะรอยถลอกตามตัวอีก ฉันก็บ่นไปทำแผลให้ยัยนั่นไป โดยมีเพื่อนอีกสองคนนั่งฟังขำๆ ในความแสบของข้าวหอมที่แอบไปเอาเรื่องพี่ลินินจนได้ นี่ขนาดฉันห้ามแล้วนะและข้าวหอมบอกพวกฉันว่าพี่ลินินเจ็บกว่าข้าวหอมเยอะ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าเยอะแต่ไหนเพราะตั้งแต่เช้าฉันก็ไม่เห็นเธอแล้ว เห็นพี่ๆ พูดกันว่าเมื่อคืนมีพี่สต๊าฟวิศวะกลับไปกระทันหัน คงจะจะเป็นพี่ลินินและเพื่อนแน่ๆ เลยแล้ววันนี้ก็ไม่มีอะไรเล

“เป็นแฟนกันนะ” พี่ครามพูดแล้วมองหน้าฉันแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน“???” ฉันพยายามตั้งสติแล้วมองหน้าพี่ครามอึ้งๆ พร้อมกลั้นยิ้มอย่างเขินๆนะ นี่เขาขอฉันเป็นแฟนจริงๆ ใช่มั้ยพี่ครามก็มองหน้าฉันนิ่งเหมือนกับรอลุ้นในคำตอบของฉัน“สวมสร้อยให้ก่อนค่อยขอหรอคะ” ฉันก้มหน้าลงไปมองสร้อยอีกครั้ง เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าฉันยิ้ม ฉันพยายามกลั้นยิ้มแล้วถามเขาไป นี่ถ้าฉันไม่ตกลงแล้วสร้อยที่เขาสวมให้ฉันนี่จะทำยังไง“จะเป็นมั้ย” ฉันเงยหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงดุๆ พี่ครามทำหน้าดุใส่ฉันด้วยแหละ แต่เดี๋ยวนะ เขาเข้าใจอะไรผิดรึป่าว เขามาขอฉันเป็นแฟนหรือมาบังคับฉันให้เป็นแฟนเขากันแน่เนี่ย“พี่ครามไม่โรแมนติกเลย” ฉันทำหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ ก็เวลาฉันดู ซีรี่ย์ทำไมในซีรี่ย์เขาโรแมนติกกันจังล่ะ“หึ จะเป็นไม่เป็น” แต่พอหันมามองพี่ครามแล้ว เขาดูพร้อมที่จะเอาค้อนมาทุบหัวฉันถ้าฉันไม่ยอมเป็นแฟนเขายังไงอย่างงั้นเลยอ่าาาาาเอาความโรแมนติกในซีรี่ย์มาได้ม้ายยยยยยยย“เป็นดีมั้ยน๊าาา” ฉันทำลอยหน้าลอยตาไปมาอย่างน่าหมั่นไส้ จนพี่ครามทนไม่ไหวยกมือขึ้นมาทุบหัวฉันให้“โอ้ยยยย” ฉันลูบหัวตัวเองปอยๆ แล้วมองหน้าพี่ครามเคืองๆชิ บทมันต้อ

15.43 น.“พี่คราม” ฉันหันไปมองคนขับรถที่ตั้งหน้าตั้งตาขับรถตาละห้อย“อะไร” เขาปรายตาหันมามองฉันเล็กน้อยแล้วหันไปมองท้องถนนเหมือนเดิม“พายกลัว” ฉันทำหน้าตาที่คิดว่าน่าสงสารที่สุดใส่เขาไป“กลัวอะไร” พี่ครามตวัดสายตามามองฉันงงๆนอกจากเขาจะไม่สนใจแล้ว เขายังเมินหน้าหนีฉันอีกต่างหาก“พี่ครามไม่เข้าใจพาย” ฉันทำหน้ามุ่ยใส่เขา เพราะเขาไม่เข้าใจฉันเลย“พี่เข้าใจพายที่สุดแล้ว” แล้วก็ยังมีหน้ามาบอกว่าเข้าใจฉันอีกงื้ออออออออและตอนนี้ทุกคนคงงงว่าฉันกับพี่ครามเถียงอะไรกันก็หลังจากที่กลับมาจากสัตหีบจนมาถึงมหาลัยในช่วงบ่าย พอกลับถึงคอนโดแล้ว แทนที่ฉันจะได้พักผ่อน นอนหลับให้สบายใจ แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้พี่ครามกำลังจะพาฉันไปที่บ้านของเขา เขาจะพาฉันไปแนะให้พ่อแม่เขารู้จักฉันในฐานะแฟน ทั้งๆ ที่เราพึ่งเป็นแฟนกันสดๆ ร้อนๆ เมื่อคืนนี้เขาจะรีบไปไหนกัน“พายยังไม่พร้อม” ฉันหันไปมองหน้าพี่ครามตรงๆ แล้วทำหน้าเศร้า“ต่อไปยังไงก็ต้องเจอพ่อแม่พี่ เจอวันนี้หรือวันไหนก็เหมือนๆ กัน”“พี่คราม” ฉันเรียกชื่อพี่ครามอย่างขัดใจ ทำไมเขาไม่เห็นใจฉันบ้างแล้วพี่ครามก็ตัดการติดต่อสื่อสารกับฉันด้วยการไม่สนใจฉันอีกเลย แล้วฉ