Alle Kapitel von น้ำตาลใกล้ไฟ Sugar Near the Fire: Kapitel 91 – Kapitel 100

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! "ขออนุญาตครับบอส! ผมอินทรครับ..." เสียงเคาะประตูเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางความเงียบ น้ำตาลสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่หยาดเยิ้มเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอดึงสติกลับมาได้ทันควันพลางผลักอกเพลิงออกห่าง ทว่าความเย็นวาบที่แผ่นหลังทำให้น้ำตาลหน้าซีดเผือดเมื่อรู้ตัวว่า พันธนาการสำคัญมันหลุดออกไปแล้ว "คุณเพลิง! ปล่อยนะ...มีคนมา!" น้ำตาลละลักละล่ำเสียงสั่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความอับอาย "ชิส์! อินทร..." เพลิงสบถลอดไรฟัน แววตาคมกริบฉายแววเสียดายอย่างที่สุด เขาเห็นน้ำตาลพยายามจะขยับตัวจัดเสื้อผ้าด้วยท่าทางลนลาน มือหนาจึงรีบอาศัยจังหวะที่เธอกำลังตกใจคว้าเอา 'ลูกไม้สีหวาน' ชิ้นเล็กที่เพิ่งหลุดออกมานั่นยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเองอย่างรวดเร็ว "เอาคืนมานะ!" น้ำตาลประท้วงเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงจัดจนถึงลำคอเมื่อเห็นการกระทำของเขา "มัดจำไว้ก่อน... เดี๋ยวเฮียคืนให้ที่บ้าน" เพลิงกระซิบชิดใบหูพลางรีบติดกระดุมเสื้อตัวเอง "รีบจัดเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวเฮียออกไปบังไว้เอง" น้ำตาลแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอรีบจัดชุดชั้นนอกให้เรียบร้อยที่สุด แม้จะรู้สึก 'หวิว' อยู่ข้างในอย่างบอกไม่ถูก แต่สถานการณ์ตรงหน้ามันบีบ

น้ำตาลนอนหอบถี่จนหน้าอกอวบกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ แววตาปรือปรอยมองชายหนุ่มที่ค่อยๆ ถอนนิ้วที่มีน้ำหวานของเธอเคลือบอยู่ออกมา... แล้วส่งมันเข้าปากชิมรสชาติอย่างช้าๆ ราวกับมันคือของหวานที่เลิศรสที่สุดในโลก“คนบ้า! ลามก... ยังไม่ได้อาบน้ำเลยนะคะ” น้ำตาลเอ็ดเสียงสั่น หน้าแดงซ่านด้วยความอายเพลิงไม่สนคำประท้วง เขาจัดการชักรูดตัวตนอันร้อนผ่าวที่แข็งขึงชูชันขึ้นสองสามครั้งเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะรวบขาเรียวทั้งสองข้างให้แยกออกกว้าง แล้วจ่อส่วนหัวที่หยาดเยิ้มไปที่ปากทางรักที่กำลังเชื้อเชิญ“ไม่มีถุง... ตาลไม่ให้ใส่! ห่างกันตั้งสองปี... สะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้” มือเรียวรีบดันหน้าท้องแกร่งไว้ทันทีเพลิงชะงักไปนิดก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยแววตาจริงจังปนทะเล้น “นอกจากตาลแล้ว... สองปีที่ผ่านมาเฮียก็มีแค่ ‘แม่นางทั้งห้า’ นี่แหละที่ซื่อสัตย์และไว้ใจได้ที่สุด สุขภาพเฮียดีเยี่ยม เครื่องเคราสะอาดเอี่ยมเพราะเก็บไว้ให้ตาลใช้คนเดียว... เชื่อใจเฮียนะจ๊ะเมียจ๋า”พูดจบเขาก็ไม่รอให้เธอได้อนุญาตซ้ำซ้อน เพลิงกดสะโพกสอบเข้าหาความนุ่มหยุ่นเบาๆ เพื่อให้เธอได้เริ่มคุ้นชินกับขนาดที่ดูจะใหญ่โตขึ้นกว่าเมื่อส

[ The Little Potter ]เช้านี้อั้มตามปลัดธาวินมาที่ร้านคาเฟ่ด้วยท่าทางแง่งอน"พี่วินตอบมาสิ! มันเล็กใช่ไหม? พี่ต้นถึงไม่ชอบอั้ม... แล้วถ้าเป็นพี่แตม เขาจะรังเกียจอั้มหรือเปล่า" อั้มยังคงคาดคั้นไม่เลิก พลางจงใจยืดอกขึ้นเล็กน้อยให้คนมาดนิ่งตรงหน้าต้องเบือนหน้าหนีปลัดวินพยายามมองไปทางอื่น ใบหน้าแดงเถือกไปถึงลำคอ "อั้ม! เลิกถามเรื่องนี้เดี๋ยวนี้! มันไม่เกี่ยวกับเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ แต่มันเกี่ยวกับกาลเทศะ!""กาลเทศะกินไม่ได้ค่ะ! แต่อกเล็กนี่มันเรื่องใหญ่ระดับชาตินะคะ!" อั้มเถียงคำไม่ตกฟากพลางช้อนตาใสซื่อมองปลัด "พี่วินเป็นผู้ชาย พี่วินต้องตอบอั้มตรงๆ สิคะ... ที่เห็นอยู่นี่น่ะ มัน... มันดูเหี่ยวแห้งจนไม่มีเสน่ห์เลยเหรอคะ?""อั้ม!!!" ปลัดวินคำรามเรียกชื่อยัยตัวแสบเสียงหลง "พี่ไม่ได้บอกว่ามันเหี่ยว... เอ๊ย! พี่ไม่ได้บอกว่ามันไม่สวย แต่พี่บอกว่าอย่ามาถามผู้ชายในที่สาธารณะแบบนี้!""แสดงว่ามันสวยใช่ไหมคะ? แสดงว่ามันไม่เล็กใช่ไหม?" อั้มยิ้มกริ่ม เริ่มได้ใจที่เห็นคนมาดนิ่งสติหลุด "งั้นพี่วินช่วย 'ประเมิน' หน่อยสิคะว่าถ้าเทียบกับยัยคนนั้น... ของอั้มดู 'น่ามอง' กว่าใช่ไหม?"ปลัดวินถึงกับกุมขมับ เขาซ

ทันทีที่ถึงร้าน อั้มก็วิ่งปรี่เข้าไปหาเป้าหมายใหม่เมื่อเห็นปลัดวินยังทำหน้ายักษ์ใส่ "พี่แตมมม! พี่แตม มากินขนมนม... เอ้ย! ขนมเทียนเร็ว น้องอั้มเอามาเผื่อเยอะเลย!"แตม ที่กำลังจะแอบย่องหนีถึงกับสะดุ้งเฮือก "เอ่อ... น้องอั้มครับ พี่แตมยังช่วยนายจัดร้านไม่เสร็จเลยครับ แฮะๆ""เหรอคะ... งั้นน้องอั้มป้อนดีไหมคะ?" อั้มทำท่าจะแกะห่อขนมเดินเข้าไปหา ไอ้แตมถึงกับถอยหลังกรูด สยิวไปถึงกระดูกสันหลังจนต้องรีบปฏิเสธ"ไม่เป็นไรจ้ะ! พี่ยังไม่หิว! พี่ขอตัวไปช่วยนายก่อนนะ!" พูดจบมือขวามาเฟียก็โกยแน่บหายไปหลังร้านทันที"รักษามารยาทหน่อยดีไหมน้องอั้ม!" ปลัดวินคำรามลอดไรฟัน เดินเข้าไปกระชากต้นแขนยัยตัวแสบเบาๆ "มาที่นี่ในฐานะคนติดตามพี่ ทำตัวให้มันดูดีหน่อย""รักษาทำไมคะคุณปลัด? คนกันเองทั้งนั้น อั้มกับพี่แตม เราสนิทกัน คนที่กาสิโนเขารู้กันทั่ว!" อั้มเชิดหน้าตอบอย่างไม่เกรงกลัว"แต่ที่นี่เชียงใหม่! ไม่ใช่กาสิโน!" ปลัดวินเน้นเสียงเข้ม "ถ้ายังดื้อแบบนี้ พี่จะไม่ให้มาด้วยแล้วนะ จะให้นั่งรถสองแถวกลับไปคนเดียวเลยเอาไหม!"น้ำตาล เดิสออกมาจากหลังเคาน์เตอร์พร้อมรอยยิ้มละมุน แววตาที่สดใสของเธอทำเอาปลัดวินที่กำลังอาร

ผิงมองธันวาที่นั่งจองตั๋วเครื่องบินข้างๆ เธอด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ 'ธันแกจะรู้ไหมนะ... ว่าการที่แกทำแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันตัดใจลำบาก' ”ผิงแกไปไหนฉันจะตามแกไปทุกที่…ไม่รู้ว่ะตั้งแต่กลับมาแม่ง..โคตรคิดถึงแกเลย แกทำให้ฉันสบายใจที่สุด“เสียงเครื่องยนต์ครางกระหึ่มเบาๆ ในห้องโดยสารที่เงียบสงบ แต่ในใจของ ขนมผิง กลับเหมือนมีพายุทอร์นาโดลูกใหญ่พัดถล่ม เธอพยายามนั่งนิ่งๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ดูปุยเมฆที่ลอยผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งเสียงของ ธันวา ทำลายความเงียบขึ้นมาธันวา นั่งมองรูปในมือถือที่เป็นรูปกลุ่มสมัยเรียนที่มี น้ำตาล อยู่ด้วย แววตาของเขาดูมุ่งมั่นแต่แฝงไปด้วยความสับสนที่เจ้าตัวก็ยังตีโจทย์ไม่แตก เขาหันไปหา ขนมผิง เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้วโพล่งความในใจออกมา"เออผิง... ถ้าเจอน้ำตาลครั้งนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันกะว่าจะสารภาพความรู้สึกน้ำตาล แกว่าดีไหมวะ?"ผิงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ มือที่กำลังถือแก้วน้ำสั่นจนต้องวางลง "สารภาพรัก? แกแน่ใจแล้วเหรอธัน... แกไม่ได้เจอน้ำตาลมาตั้งกี่ปีแล้ว ความรู้สึกตอนนั้นกับตอนนี้มันอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้นะ""ไม่รู้สิ... แต่ฉันรู้สึก