جميع فصول : الفصل -الفصل 110

หลังจากที่ธันวาเดินปั้นปึงคว้าขวดเหล้าขึ้นห้องไป และน้ำตาลกับเพลิงก็เลี่ยงไปอีกทาง ในสวนจึงเหลือเพียงความเงียบและเสียงสะอื้นเบาๆ ของขนมผิงที่นั่งกอดตัวเองอยู่บนม้านั่งหินอ่อนไอ้แตม ที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ครู่หนึ่งตัดสินใจเดินเข้ามาหาคนเป็นน้องสาวเจ้านายด้วยท่าทางสุภาพ เขาค่อยๆ ยื่นกระดาษทิชชู่ที่พกติดตัวไว้ให้“คุณผิง... อย่าคิดมากเลยครับ นายก็คงไม่ติดใจอะไรแล้วล่ะครับ นายแค่เป็นห่วงคุณผิงมากไปหน่อย” แตมเอ่ยด้วยน้ำเสียงซื่อๆ แต่จริงใจผิงเงยหน้าที่นองน้ำตาขึ้นมองลูกน้องคนสนิทของพี่ชาย “ผิงทำทุกอย่างพังหมดเลยใช่ไหมพี่แตม... ทั้งเรื่องพี่เพลิง น้ำตาล แล้วยังธันวาอีก”“ส่วนคุณธันวา... เพื่อนกันทั้งนั้นแหละครับ โกรธกันเดี๋ยวก็หาย คนเราเวลาโมโหก็ปากร้ายแบบนี้ทุกคนแหละครับ” แตมทรุดตัวลงนั่งยองๆ เว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม “แต่ถ้าคุณผิงรักใครชอบใคร... หรือรู้สึกยังไง ผมว่าบอกเขาไปตรงๆ เถอะครับ มันจะได้ไม่วุ่นวายแบบนี้”ผิงชะงักไป แววตาไหววูบ “พี่แตมหมายความว่ายังไงคะ?”“ผมก็แค่ลูกน้องน่ะครับคุณผิง แต่บางทีคนเราพอมัวแต่ ‘กลัว’ ที่จะเสียคำว่าเพื่อนไป สุดท้ายมันอาจจะเสียอย่างอื่นที่สำคัญกว่าไปก็ได้น

“เฮียเพลิง... หนักค่ะ...” น้ำตาลครางแผ่ว มือเรียวที่ยังสั่นเทาอยู่เล็กน้อยยกขึ้นลูบไล้แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยนิ้วมือของเธอเองเพลิงค่อยๆ ถอนกายออกอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดแนบอก เขาจูบซับที่ขมับชื้นเหงื่อของน้ำตาลซ้ำๆ อย่างแสนรัก“ขอโทษนะที่เฮียรุนแรงไปหน่อย... ก็เธอน่าฟัดขนาดนี้ ใครจะไปอดใจไหว” เพลิงกระซิบเสียงทุ้มที่ยังคงมีความแหบพร่าอยู่เล็กน้อยน้ำตาลซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของชายหนุ่มที่เต้นแรงไม่แพ้กัน “เฮียสัญญาแล้วนะ... ว่าจะจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง ตาลไม่อยากหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้อีกแล้ว”“สัญญาด้วยชีวิตเลยล่ะเมียจ๋า...” เพลิงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “คืนนี้ก็นอนพักที่นี่แหละ พรุ่งนี้เช้าเฮียจะพาสะใภ้คนเดียวของก้องเกียรติ แกรนด์ ไปไหว้ม๊าด้วยกัน... ต่อให้ต้องโดนหวายอาญาของม๊า เฮียก็จะบังตัวเธอไว้เอง”แต่บทรักบนโซฟาดูเหมือนจะยังไม่เพียงพอต่อความโหยหาที่อัดอั้นมานานของเพลิง เพลิงถอนกายออกเพียงครู่ก่อนจะช้อนอุ้มร่างบางที่กำลังหอบหายใจรวยรินขึ้นมาในท่าเจ้าสาว น้ำตาลที่กำลังสมองขาวโพลนรีบวาดแขนโอบกอดรอบคอแกร่งไว้อย่างตกใจ“เฮียเพลิง... จะไปไหนคะ...”“เฮี

เช้าแสงแดดอ่อนๆรำไรลอดส่งผ้าม่านเข้ามา กระทบใบหน้าของธันวาที่เริ่มรู้สึกตัวพร้อมกับอาการปวดหัวตุบๆ เขาขยับกายแล้วพบว่าแขนของเขากำลังถูกใครบางคนหนุนนอนอยู่... พริบตาที่เขาเห็นว่าเป็นผิง และเห็นรอยกุหลาบตามลำคอของเธอ ความทรงจำเมื่อคืนก็ไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพฉายซ้ำ ธันวาเบิกตากว้าง... เขาเสียใจที่ทำลงไป หรือเขากำลังเริ่มรู้ตัวว่าเสียผิงที่เป็นเพื่อนไปแล้วจริงๆ ธันวาค่อยๆ ชักแขนกลับมาอย่างเบามือพลางยันตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก อาการปวดหัวตุบๆ ตีรวนขึ้นมาพร้อมกับภาพความทรงจำเมื่อคืนที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น... ภาพใบหน้าอาบน้ำตาของผิง เสียงคำสารภาพรักที่หนักแน่น และจังหวะรักที่แสนสับสนที่เขาเป็นคนยัดเยียดให้เธอ “โธ่เว้ย!” ธันวาสบถออกมาเสียงพร่าพลางใช้มือกุมขมับแน่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันนัวเนียในหัว เขาไม่ได้เสียใจที่ได้ครอบครองเธอ... แต่เขากำลัง กลัว กลัวว่าสิ่งที่ทำลงไปจะทำให้เขาเสียเพื่อนที่ดีที่สุดอย่างผิงไป ในขณะที่ธันวากำลังจมอยู่กับความสับสน ผิงที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้วทำได้เพียงนอนนิ่งๆ หลับตาลงเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาที่กำลังไหลรินลงบนหมอน เธอได้ยินเสียงสบถของเขา ได้ยินความเงี

[ณ ห้องสวีท ] แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาสะท้อนความวุ่นวายบนเตียงกว้าง ผิง รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บร้าวไปทั้งกายและใจ ทันทีที่เห็นท่อนแขนแกร่งของ ธันวา พาดอยู่บนเอว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ไหลย้อนกลับมาจนเธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้ ผิงพยายามขยับตัวลงจากเตียงให้เบาที่สุด เธอรวบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายขึ้นมาสวมด้วยมือที่สั่นเทา น้ำตาเจ้ากรรมไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียง... 'มันจบแล้วผิง แกเสียเขาไปจริงๆ แล้ว' "จะไปไหน..." เสียงทุ้มแหบพร่าของธันวาดังขึ้น เขาชันตัวลุกขึ้นนั่ง แววตาที่ยังคงมีร่องรอยของอาการแอลกอฮอล์ค้างอยู่จ้องมองแผ่นหลังที่สั่นเทาของเพื่อนสนิท "ฉันจะไปจากที่นี่... เราแยกย้ายกันเถอะธัน" ผิงตอบโดยไม่หันกลับไปมอง "แยกย้ายเหรอ ผิง... เรื่องเมื่อคืน ฉัน..." ธันวารีบก้าวลงจากเตียงเข้ามากุมไหล่เธอไว้แน่น "ฉันจำได้หมดทุกอย่าง และฉันจะรับผิดชอบแกเองผิง ฉันจะไม่ปล่อยให้แกต้องเจ็บคนเดียว" "รับผิดชอบ" ผิงหันกลับมาประจันหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "แกจะรับผิดชอบยังไงธันวาจะแต่งงานกับฉันทั้งที่ใจแกยังรักน้ำตาลอยู่น่ะเหรอ หรือจะอยู่กับฉันเพราะความสงสาร" "มันไม่

หลังจากม๊าและป๊าขอกลับไปพักผ่อนที่บ้าน ความเงียบที่แสนอบอุ่นก็เข้าปกคลุมห้องพักฟื้นวีไอพีอีกครั้ง เพลิงที่ยังรู้สึกเพลียจากการให้เลือด เขาค่อยๆ แทรกตัวลงไปนอนบนเตียงกว้างข้างๆ พลอตเตอร์ที่ยังหลับปุ๋ยเพราะฤทธิ์ยา โดยมีน้ำตาลนอนอยู่อีกฝากหนึ่งของลูกชายตัวน้อย“เฮีย... ขึ้นมานอนทำไมคะ เดี๋ยวลูกตื่น” น้ำตาลกระซิบดุเบาๆ แต่แววตากลับอ่อนเชื่อม“เตียงออกจะกว้าง ตาลดูสิ... พลอตเตอร์ตัวแค่นี้เอง เฮียนอนได้” เพลิงตอบพลางจัดแจงห่มผ้าให้ลูกและเมีย ถึงแม้ขาที่ยาวชะลูดของเขาจะเลยขอบเตียงออกมานิดหน่อยจนดูตลก แต่วงแขนแกร่งก็ยังพยายามเอื้อมไปโอบกอดทั้งสองคนไว้พร้อมกันน้ำตาลมองภาพนั้นแล้วลอบยิ้ม เธอค่อยๆ เอนศีรษะซบลงบนไหล่กว้างของเขา พลางคว้ามือนุ่มของลูกมากุมไว้ “เหนื่อยไหมคะเฮีย... วันนี้โดนไปหลายขนานเลยนะ”“ไม่เหนื่อยเลย... เลือดแค่ไม่กี่ซีซี แลกกับได้เห็นหน้าลูกเมียพร้อมหน้าแบบนี้ เฮียยอมให้ทั้งตัวยังได้เลย” เพลิงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ จากตัวพลอตเตอร์สลับกับกลิ่นกายหอมละมุนของน้ำตาล ทำให้หัวใจที่เคยแห้งแล้งของมาเฟียหนุ่มฟูฟ่องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“นอนเถอะค่ะ... พรุ่งนี้ต้องตื