جميع فصول : الفصل -الفصل 120

[ณ บ้านไร่พราวตะวัน]รถของโรงแรมเลี้ยวเข้ามาจอดสนิทที่หน้ามุขคฤหาสน์ 2หลังงาม ธันวา ก้าวลงมาด้วยท่าทางร้อนรน เขาปะทะหน้ากับ แตม (ยศวรรธ) ที่ยืนคุมความเรียบร้อยอยู่พอดี“ผิงอยู่ข้างในใช่ไหมครับพี่แตม“ธันวาถามเสียงรัวแตมมองรุ่นน้องด้วยสายตาเรียบเฉย “อยู่ครับ... แต่ค่ำแล้วคุณผิงน่าจะเข้าห้องพักผ่อนแล้ว คุณธันวามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”“ผมมีเรื่องสำคัญต้องคุยกับผิง!”“ผมว่า... ไว้พรุ่งนี้ดีกว่าไหมครับ?” แตมพยายามขวางตามหน้าที่“กลับไปเถอะธันวา... เราไม่มีอะไรจะคุยกับนาย” เสียงหวานที่ราบเรียบแต่เย็นชาดังขึ้น ขนมผิงเดินลงมาจากบันไดไม้หรู แววตาที่มองธันวาไม่มีความโอนอ่อนแม้แต่นิดเดียว“แต่เรามี! เรายังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะผิง!”“มันจบแล้วธันวา... กลับไปเถอะ ฉันอยากพักผ่อน” ผิงเบือนหน้าหนี เตรียมจะเดินกลับขึ้นไปจังหวะนั้นเอง คุณก้องเกียรติ และ อักษราภัค เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพอดี “แตม... ใครมามืดค่ำป่านนี้ ทำไมไม่เชิญแขกเข้ามาในบ้านล่ะ”ธันวารีบก้มศีรษะทำความเคารพทันที “สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า... ผมชื่อธันวา เป็นเพื่อน... มาหาขนมผิงครับ”“อ๋อๆ เพื่อนยัยผิงเหรอ เข้ามานั่งข้างในก่อนสิลูก”

[ณ ห้องสวีท โรงแรม ก้องเกียรติ แกรนด์] ธันวาเดินวุ่นไปมาในห้องจนพรมแทบจะสึก เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูทุกๆ 2 นาที ความรู้สึกมันเหมือนคนกำลังลงแดง ทั้งโกรธตัวเอง ทั้งหวงผิง และที่สำคัญคือ ระแวงไอ้ลูกชายทายาทเหมืองเพชรนั่นจนสติแทบหลุด "ทายาทเหมืองเพชรเหรอ เหอะ! สุภาพ โปรไฟล์ดี... แล้วไงวะ! มันเคยไปค่ายอาสากับผิงไหม มันเคยโดนผิงด่าตอนเมาไหม มันเคย..." ธันวาหยุดกะทันหันก่อนจะสบถออกมาอย่างหัวเสีย "มึงนั่นแหละไอ้ธันที่ทำพัง ปากเสีย!มึงไปพูดเรื่องบนเตียงกลางบ้านเขาแบบนั้น ใครเขาจะอยากยกหลานให้!" เขาตัดสินใจกดโทรออกหาผิงเป็นรอบที่ร้อย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงระบบตอบรับอัตโนมัติ ”หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...“ "โถ่เว้ย! ผิง... จะบล็อคทำไมเนื่ยัง" ธันวาทรุดตัวลงนั่งกุมขมับ เขาเริ่มรู้สึกว่าการเป็น "ธันวาผู้มั่นใจ" มันหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายขี้แพ้ที่กำลังจะเสียผู้หญิงที่รักเขาที่สุดไป ช่วงเช้า ธันวาตื่นมาด้วยตาที่โหลลึกเพราะนอนไม่หลับ เขาจัดสูทให้เนี๊ยบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เตรียมไปไร่พราวตะวันอีกครั้ง แต่พอเปิดประตูห้องออกมา เขาก็ต้องชะงัก... เพราะคนที่ยืนร

แตมพาธันวาเดินเลี่ยงออกมาที่รถ พลางกดต่อสายหาอั้มทันที“อั้ม... มีงานด่วนนะ ช่วยพี่หน่อย พี่สงสัยว่าไอ้จิรายุคนที่จะมาขอหมั้นคุณผิงมันมีเมียลับๆ ชื่อแพรวพรรณแล้วก็มีลูกด้วยกัน ตอนนี้เด็กน่าจะป่วยอยู่ แต่อั้มยังไม่เคยเห็นหน้าแพรวพรรณ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คืออั้มต้องไปหาหลักฐานในระบบมายืนยันก่อน”(“ชื่อแพรวพรรณกับจิรายุเหรอพี่แตมได้เลยค่ะ เดี๋ยวอั้มจัดการเอง เรื่องขุดเรื่องงัดข้อมูลราชการเนี่ย... อั้มมี ตัวช่วยพิเศษอยู่แล้ว”) ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงมาดมั่นอั้มบึ่งรถมาจอดที่ด้านหลังที่ว่าการอำเภอ ก่อนจะส่งไลน์หาปลัดธาวินให้ออกมาเจอ แดดร่มลมตกแบบนี้ บริเวณด้านหลังอำเภอค่อนข้างเงียบสงบ ไร้ผู้คนพลุกพล่าน ไม่นานนักอั้มก็เห็นร่างสูงในชุดข้าราชการสีกากีเดินเลี่ยงออกมาจากตึก จึงรีบกวักมือเรียกทันที“พี่วินขา... ทางนี้ค่ะ” อั้มส่งเสียงเรียกเบาๆ พลางสอดส่ายสายตามองรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง เพราะกลัวคุณพ่อที่เป็นนายอำเภอ หรือใครคนอื่นจะเดินมาแถวนี้“อั้ม... นัดพี่มาทำไม ลับๆ ล่อๆ แบบนี้ แล้วนี่มันยังอยู่ในเวลาราชการนะ ถ้าท่านนายอำเภอหรือใครมาเห็นเข้า พี่จะตอบยังไง” ธาวินเดินเข้ามาใกล้พลางบ่นอุบ แ

“จะไม่มีปีหน้าทั้งนั้นครับ”เสียงเข้มตวาดก้องกังวานมาจากหน้าประตูห้องอาหาร ทำเอาทุกคนในโต๊ะสะดุ้งสุดตัว! ธันวา เดินหน้าถมึงทึงเข้ามาด้วยสายตาดุดันประดุจเสือร้าย โดยมี แตม เดินคุมเชิงตามหลังมาติดๆ บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตา“ธันวา... นายมาทำไม” ขนมผิงอุทานเสียงแผ่ว แววตาสั่นระริก“นี่แกยังไม่กลับกรุงเทพฯ อีกหรือไงฮะ!” เพลิงตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้าด้วยความโกรธ ทว่าน้ำตาลที่นั่งข้างๆ รีบเอื้อมมือไปดึงแขนเสื้อของเพลิงไว้แน่น“ใจเย็นๆ ค่ะเฮีย” น้ำตาลปรามเสียงเบา“เมื่อไรแกจะไปให้พ้นเชียงใหม่ซะทีฮะ!” เพลิงชี้หน้าธันวาเสียงดังลั่น พลางปรายตาไปทางน้ำตาลแวบหนึ่งด้วยความหึงหวง กลัวว่าไอ้หมอนี่จะยังไม่เลิกตื๊อเมียตัวเอง“ผิงจะไม่หมั้นหรือแต่งงานกับนายคนนี้เด็ดขาดครับคุณลุงคุณป้า!” ธันวาไม่สนใจเพลิง เขาประกาศกร้าวพลางชี้หน้าจิรายุอย่างดุดันความเฉยชาและคำสั่งของธันวาทำเอาขนมผิงที่โกรธและสับสนอยู่แล้วทนไม่ไหว เธอตบโต๊ะลุกขึ้นเผชิญหน้าทันที “นายไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนฉันนะธันวา! ถ้าฉันจะรับหมั้น... ฉันจะไม่เลื่อนเป็นปีหน้าแล้ว ผิงจะหมั้นกับคุณจิรายุค่ะ!”“ผิง! แต่มันมีลูกมี

“ผิง! คุยกับใครน่ะ!”ธันวากับผิงมองหน้ากันเลิกล่ำด้วยความตื่นตระหนก ธันวารีบกระโดดผลุบออกไปแอบที่ระเบียงห้องทันที ผิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดแล้วแง้มประตูออกไปดู“ปะ...เปล่าค่ะพี่เพลิง ผิงแค่คุยโทรศัพท์กับเพื่อนค่ะ”เพลิงหรี่ตามองฝ่าความมืดเข้าไปในห้องน้องสาว สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามีอะไรแอบมุดเข้ามาขโมยของรัก มาเฟียหนุ่มไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาหมุนตัวเดินเลี่ยงลงไปที่สนามหญ้าหน้าบ้านทันที!ธันวาที่กำลังจะปีนกลับลงมาทางซุ้มไม้เลื้อยชะงักกึก เมื่อจู่ๆ ไฟสปอตไลท์สนามก็สว่างวาบ เผยให้เห็นร่างของเพลิงยืนถือปืนเล็งตรงขึ้นมาหาเขา!ปัง!!เสียงปืนดังสนั่นลั่นทุ่งพราวตะวัน ลูกกระสุนเฉียดซุ้มไม้เลื้อยไปแค่นิดเดียวทำเอาใบไม้ร่วงกราว ธันวาหน้าซีดเผือดแต่ใจเด็ดพอที่จะไม่ยอมหนี เขาเกาะราวระเบียงไว้แน่น“เฮ้ย! ไอ้ธันวา! มึงลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เสือ! กล้าดียังไงแอบปีนเข้าห้องน้องสาวกู!” เพลิงตวาดลั่น “อยากลองดีกับลูกตะกั่วกูใช่ไหม!"บ้านนี้มีประตู!! แต่มึงแอบปีนหน้าต่างเข้ามาเหมือนโจร มึงหยามคนบ้านนี้ชัดๆ!" เพลิงตวาดลั่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือที่ถือปืนสั่นน้อยๆ ด้วยความโกรธจ