جميع فصول : الفصل -الفصل 80

เพลิงเงยหน้าขึ้นมองน้ำตาลที่นั่งสะอื้นอยู่ข้างๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคำขอร้อง "เห็นไหมน้ำตาล... เธอกีดกันฉันได้ แต่เธอทำร้ายความรู้สึกของลูกแบบนี้ไม่ได้หรอก ลูกต้องการฉัน... เขาต้องการพ่อ" "เราอยู่กันเองได้! ที่ผ่านมาเราก็อยู่กันมาได้!" น้ำตาลโพล่งออกมาทั้งน้ำตา พยายามผลักแผ่นอกแกร่งของเขาให้ถอยห่าง "คุณออกไปเถอะค่ะ... ฉันจะพักผ่อน แล้วพรุ่งนี้เราค่อยมาคุยเรื่องทางใครทางมันกันใหม่!" "ไม่..." เพลิงตอบเสียงหนักแน่น เขาไม่ถอยหนีแต่กลับรวบตัวน้ำตาลเข้ามาในอ้อมกอดเดียวกับที่เขากำลังกอดลูกชายไว้ "คืนนี้ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ต่อให้เธอจะไล่ฉันยังไง ฉันก็จะอยู่ตรงนี้... ในที่ที่ฉันควรจะอยู่มาตลอดสองปี!" "ปล่อยนะคุณเพลิง! ฉันบอกให้คุณออกไป!" น้ำตาลขืนตัวสุดแรง แต่เพลิงกลับพลิกตัวกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง โดยมีลูกชายเป็นพยานเพียงคนเดียวในนิทรา "กอดลูกแล้ว... ขอกอดแม่ของลูกด้วยไม่ได้หรือไง" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู "ก็นอนกันสามคนพ่อแม่ลูกแบบนี้ไงน้ำตาล... กอดกันให้เหมือนที่ฉันเคยฝันถึงมาตลอดสองปี" น้ำตาลนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งเริ่มสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่ตีกัน

[มุมโต๊ะอาหารเช้า ] ก้องเกียรติ ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ถึงกับวางถ้วยลงเมื่อเห็นลูกชายเดินยิ้มหน้าบานลงมาข้างล่าง "เป็นอะไรของแกเจ้าเพลิง หน้าบานยังกับกระด้ง หรือว่าดีลกาแฟกับหนูนางสำเร็จแล้ว?" "ยิ่งกว่าสำเร็จอีกครับป๊า..." เพลิงนั่งลงข้างๆ ป๊า แววตาเต็มไปด้วยแผนการ "ป๊าครับ... ผมว่ารีสอร์ทที่ผมกำลังสร้างน่ะ ผมอยากให้หนูนางมาเป็นที่ปรึกษาด้านคาเฟ่และเครื่องดื่มทั้งหมด ป๊าว่าดีไหมครับ?" "อ้าว! ดีสิ! หนูนางเขาฝีมือดีอยู่แล้ว" ป๊าพยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว "แต่เขาจะยอมมาช่วยแกเหรอ? เห็นหน้านางดูจะแหยงแกอยู่นะ" "ยอมไม่ยอม... ผมก็มีวิธีของผมครับป๊า" เพลิงยิ้มมุมปาก'คอยดูนะน้ำตาล... คราวนี้ฉันจะใช้ทั้งป๊า ทั้งม๊า ทั้งลูกชาย มาล้อมกรอบเธอให้หนีไปไหนไม่ได้เลย!‘ เช้าวันต่อมาเพลิงตัดสินใจ "รุก" ต่อด้วยการพาน้ำตาล ไปดูบ้านที่ป๊ากับม๊าสร้างให้ โดยมีไอ้แตมตามไปคุมเชิง ณ บ้านไม้หลังใหม่ข้างสวนกุหลาบไร่พราวตะวัน "นี่คือบ้านที่ป๊ากับม๊าสร้างให้หนูนาง... หรือจะให้เรียก 'น้ำตาล' ดีล่ะ?" เพลิงพูดเสียงเรียบขณะดับเครื่องยนต์ แววตาคมกริบจับจ้องปฏิกิริยาของหญิงสาวที่นั่งตัวแข็งอยู่ข้างๆ "ที่นี่คื

หมอน้ำฟ้าทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอปล่อยโฮออกมาอีกรอบ แต่น้ำตาครั้งนี้มันต่างจากตอนแรกโดยสิ้นเชิง มันคือน้ำตาแห่งความดโล่งอก ดีใจผสมกับความอายที่ตัวเอง "มโน" ไปไกลสุดกู่"บ้าที่สุดเลยน้ำฟ้า... ร้องไห้เป็นเผาเต่าขนาดนั้น เขาเป็นน้องสาวแท้ๆ ก็ไม่รู้เรื่อง" เธอยกมือขึ้นปิดหน้าที่แดงระเรื่อ "แล้วพี่นะล่ะ... ถ้าพี่นะจำทุกอย่างได้จริงๆ พี่นะจะยังอยากเป็น 'พี่นะ' ของฟ้าอยู่ไหม"เธอนึกถึงสายตาของนะ ที่เรียกหาเธอตอนปวดหัว สายตาที่มองว่าเธอเป็นโลกทั้งใบของเขา ความกลัวเริ่มเข้ามาเกาะกินใจแทนความอาย... ถ้าเขากลับไปเป็น "พี่ต้น" มือขวามาเฟียผู้จงรักภักดี เขาจะยังต้องการหมอไร่กาแฟธรรมดาๆ แบบเธออยู่หรือเปล่าเปลือกตาหนาค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น แสงสว่างจางๆ ภายในห้องทำให้ นะ นิ่วหน้าด้วยความปวดร้าวที่ยังมีหลงเหลืออยู่ ภาพเหตุการณ์นองเลือด ความลับเรื่องชิป และฐานะที่แท้จริงของเขาแจ่มชัดขึ้นมาในสมองเหมือนกดปุ่มรีเซ็ตเขากวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเพลิงที่ยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาสำรวจ และน้ำตาลที่ยืนเกาะขอบเตียงด้วยดวงตาบวมช้ำ... เขาจำได้หมดแล้ว น้องสาวที่เขารักที่สุด และเจ้านายที่เขาจงรักภักดี‘แต่

“อ้าว!!คุณปลัดวิน!.. เอาขนมมาฝากหนูนางอีกแล้วเหรอจ๊ะ ช่างน่ารักสม่ำเสมอจริงๆ เลย" ม๊าอักษราภัค เดินนวยนาดเข้ามาในวงสนทนา พร้อมรอยยิ้มละไมที่ส่งให้ปลัดหนุ่มแบบออกนอกหน้าจนลูกชายตัวเองแทบไม่มีที่ยืน "ครับคุณป้า... ผมเห็นคุณนางเหนื่อยๆ เลยอยากเอาของอร่อยมาบำรุงครับ" ปลัดธาวินไหว้อักษราภัค อย่างนอบน้อม ยิ่งเพิ่มคะแนนความเอ็นดูเป็นทวีคูณ "ดีมากเลยลูก... ผู้หญิงน่ะ ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ต้องการคนดูแลที่ดี ไม่ใช่พวกที่นึกจะมาก็มา นึกจะทิ้งก็ทิ้งเหมือนขยะ!" ม๊าพูดพลางปรายตามองลูกชายตัวเองที่ยืนหน้าสั่น เปียกปอน "หนูนางจ๊ะ... ป้าว่าปลัดวินเขาก็ดูเหมาะสมกับหนูดีนะ นิสัยดี หน้าที่การงานมั่นคง ที่สำคัญ... เขาคงไม่ใจร้ายทิ้งเมียทิ้งลูกเหมือน 'ไอ้คนใจดำ' บางคนหรอก!" เพลิงถึงกับน้ำตาตกใน 'ม๊าครับ! ไอ้คนใจดำที่ม๊าด่าน่ะ ยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ครับม๊า!' เขาอยากจะตะโกนบอกความจริงใจจะขาด แต่พอเห็นสายตาที่ม๊ามองเขาอย่างรังเกียจพฤติกรรม "เพลย์บอย" ที่ท่านเข้าใจไปเอง เขาก็เริ่มจุกจนพูดไม่ออก ม๊าคงพยายามกันเขาออกห่างเพื่อปกป้องน้ำตาล เพราะคิดว่าเขาจะมารังแกผู้หญิงมีลูกติดคนนี้ น้ำตาลแอบลอบยิ้มสะใจที่เห็นมาเฟียจ

กลางดึก... เพลิงลุกขึ้นมานั่งที่พื้นข้างเตียง ฝั่งที่น้ำตาลนอนตะแคงหลังให้ "น้ำตาล... หลับยัง" "หลับแล้วค่ะ" "คนหลับที่ไหนจะตอบได้" "แล้วคุณมานั่งตรงนี้ทำไม กลับไปนอนที่โซฟาเลยไป" "น้ำตาล... ฟังเฮียนะ รูปที่เธอเห็นเมื่อ 2 ปีก่อน ผู้หญิงคนที่นอนเมาพับที่เฮียอุ้มขึ้นคอนโด... คือ ยัยผิง คอนโดนั้นก็ของยัยผิง" น้ำตาลพลิกตัวกลับมาทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ "โกหก! ยัยผิงไม่เคยเล่าว่ามีพี่ชายเจ้าเล่ห์แบบคุณ แล้วผิงก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน ถ้ามันเป็นพี่น้องกัน ทำไมมันไม่บอกฉันสักคำ!" "ก็เพราะยัยผิงไม่อยากเอาชื่อเฮียไปอ้าง" เพลิงถอนหายใจ "คืนนั้นมันอกหัก... เมาเละเทะจนเฮียต้องแบกมันกลับห้อง ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนแอบถ่ายรูปไปตัดต่อส่งให้เธอ" "ฉันไม่เชื่อ! ยัยผิงไม่มีแฟน ถ้ามีฉันต้องรู้... คุณอย่ามาสร้างเรื่องโกหกดึงคนอื่นมาเกี่ยวเลย คุณทำอะไรไว้ก็ยอมรับไป เราจะได้หย่ากันให้มันจบๆ!" น้ำตาลน้ำตาคลอ "ได้... ในเมื่อพูดไปเธอก็ไม่เชื่อ งั้นเฮียจะให้ยัยผิงมายืนยันด้วยตัวเอง!" เพลิงคว้าโทรศัพท์มาทำท่าจะโทร "เฮียจะให้มันเล่าเองเลยว่าคืนนั้นมันเมาเพราะใคร จนทำให้เราสองคนต้องพรากจากกันมา 2