جميع فصول : الفصل -الفصل 90

ณ ซุ้มริมน้ำตก กลิ่นอายความชื้นของน้ำตกไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศที่ตึงเครียดลดลงเลย เพลิงกับต้นปลีกตัวออกมานั่งคุยกันที่โขดหินใหญ่ สายตาของต้นจดจ้องเพื่อนสนิทเหมือนจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ไอ้เพลิง... กูพยายามติดต่อมึงแล้วในวันเกิดเหตุ แต่มึงไม่รับสาย" ต้นเอ่ยเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ้งภารกิจมา "กูไม่โทษมึงหรอกไอ้ต้น มึงทำดีที่สุดแล้ว... ยังไงกูก็ขอบใจมึงมากที่รอดตายกลับมาได้" เพลิงตบบ่าเพื่อนสนิทเบาๆ ก่อนจะเข้าเรื่องสำคัญ "ว่าแต่... แม่พิมพ์ชิป อยู่ไหน? กูต้องรีบจัดการส่งต่อให้อเล็กซ์ หรือไม่ก็ทำลายทิ้งซะ เรื่องนี้จะได้จบจริงๆ สักที" "อยู่ที่บ้านหมอน้ำฟ้า... กูเก็บมันไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด พรุ่งนี้กูจะเอามาให้" ต้นตอบพลางขยับตัวพิงโขดหิน สายตาคมกริบตวัดไปมองน้องสาวที่กำลังยืนดูแก้วกาแฟอยู่ไกลๆ "แต่เรื่องงานน่ะไว้ก่อนเถอะ... กูมีเรื่องที่คาใจกว่านั้น" เพลิงชะงักไปเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นๆ ของต้น ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยที่เขารู้จักดี "ทำไมน้ำตาลถึงมาอยู่ที่นี่ได้วะ? ความหมายคือน้องกูควรจะเรียนจบและทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ สิ... แล้วยังจะ 'น้องพลอตเตอร์' อีก..." ต้นหัน

ต้นเดินกระวนกระวายพล่านไปมาข้างรถกระบะส่งเมล็ดกาแฟ สภาพตอนนี้เหมือนเสือติดจั่น เขากดโทรศัพท์ต่อสายหา 'ไอ้แตม' ทันที ถ้ามันช่วยเขาไม่ได้ เขาจะกลับไปเตะมันเป็นคนแรก! "ว่าไงครับลูกพี่ เรียกหาไอ้แตมมีอะไรให้รับใช้ครับ?" ไอ้แตมรับสายเสียงระรื่นมาตามสาย "ไอ้แตม! มึงหยุดกวนตีนกูแป๊บนึง... กูมีเรื่องคอขาดบาดตายจะถาม" ต้นคำรามเสียงเครียด "กูรู้จักผู้หญิงที่ชื่อ 'อั้ม' ไหมวะ? แล้วที่เขาบอกว่ากูเป็น 'สายเปย์' นี่มันคืออะไรวะ? กูไปเปย์เขาตอนไหน... บอกกูมาเดี๋ยวนี้!" ไอ้แตมถึงกับหัวเราะก๊ากจนเสียงเล็ดรอดลำคอออกมา "อ๋อออ... น้องอั้ม! ยัยตัวแสบหน้าเคาน์เตอร์กาสิโนนั่นเหรอพี่? โถ่พี่ต้น... พี่ก็เปย์จริงๆ นั่นแหละ แต่พี่ไม่ได้เปย์เพราะพิศวาสนะ พี่แม่งสายเปย์ 'รำคาญ'!" "มึงหมายความว่าไงวะ?" "ก็ทุกครั้งที่พี่ไปเช็กยอดเงินหลังร้าน แล้วน้องเขาชอบมาเซ้าซี้ชวนพี่คุย หิ้วขนมมาตื๊อขายขนมจีบพี่ทุกวัน... พี่แม่งเป็นพวกโลกส่วนตัวสูงรำคาญเสียงผู้หญิงแว๊ดๆ ไง พี่เลยควักแบงก์พันฟาดลงบนเคาน์เตอร์แล้วบอกว่า 'น้อง... พี่ขอความสงบสิบนาที เอาเงินนี่ไปซื้อขนมกินเองนะ แล้วไม่ต้องเรียกชื่อพี่อีก' พี่ทำแบบนี้แทบทุก

หลังจากส่งหมอน้ำฟ้าเข้าสู่นิทราด้วยความอ่อนเพลีย นะก็เลี่ยงออกมาที่ระเบียงบ้าน แสงจันทร์สลัวอาบใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ไร้แววขี้เล่นเหมือนตอนอยู่กับคุณหมอ เขากดโทรศัพท์หาเพื่อนรักทันที "ไอ้เพลิง... เตรียมเงินสดให้กูสิบล้าน พรุ่งนี้ตอนบ่ายกูต้องใช้" "สิบล้าน?!" เสียงเพลิงปลายสายอุทานอย่างตกใจ "มึงจะเอาไปทำอะไรเยอะแยะวะ หรือมึงจำได้แล้วว่ามึงไปซุกหนี้ไว้ที่ไหน" "กูจะเอามาซื้ออิสรภาพให้เมียกู... แล้วสั่งไอ้แตมเตรียมเอกสารสำคัญของกูมาให้ครบด้วย พรุ่งนี้กูจะมีเมียจริงๆแล้ว" เพลิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว "มึงเอาจริงเหรอวะไอ้ต้น? สิบล้านเลยนะเว้ย... มึงยกเงินให้ไอ้ลุงหน้าเลือดนั่นง่ายๆ พอมันใช้หมด เดี๋ยวมันก็หาเรื่องมาขอเมียมึงอีก เชื่อกูสิ คนอย่างมันไม่มีวันพอ" นะกระตุ๊กยิ้มเหี้ยม แววตาเย็นเยียบมองออกไปในความมืด "กูไม่ได้จะให้มันเซ็นสัญญาเพื่อเอาเงินคืนหรอกไอ้เพลิง... เงินสิบล้านนั่นกูยกให้มันไปผลาญให้ตายกูก็ไม่เสียดาย" "แล้วมึงให้ไอ้แตมเตรียมเอกสารอะไร?" เพลิงถามอย่างสงสัย "เอกสาร 'สัญญาประนีประนอมยอมความ' และ 'หนังสือสละสิทธิ์ในความเป็นญาติ' ทุกอย่างที่เกี่ยวพันกับน้ำฟ้า" นะเ

"ไอ้แตม! " คุณม๊าอักษราภัคก็เรียกไอ้แตมที่กำลังจะตักข้าวเข้าปากด้วยเสียงทรงพลัง"ครับคุณนายใหญ่! มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ" ไอ้แตมรีบหันหน้ามาหา พลางเหลือบมอง 'ลูกพี่' ที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ"ฉันมีภารกิจสำคัญจะมอบให้แก... แกไปสืบมาให้ได้นะว่า 'ไอ้สามีเก่า' ของหนูนางมันคือใคร! ไปลากคอมันมาหย่าให้จบๆ อย่าให้มันมาเป็นเสี้ยนหนามค้างคาชีวิตลูกสาวฉันแบบนี้ ถ้ามันไม่ยอมมา... แกก็ใช้วิธีของแกนั่นแหละ ลากคอมันมาให้ได้!""ฮะ... อะไรนะครับนายแม่!" ไอ้แตมถึงกับตาค้าง หน้าถอดสี อาการน้ำท่วมปอด... เอ๊ย! น้ำท่วมปากจู่โจมทันที เขาหันขวับไปมองเพลิงที่ตอนนี้แกล้งทำเป็นสนใจลายบนถ้วยน้ำชาอย่างหนัก"ทำไม? ยากไปเหรอ? แกมันมือขวาตาเพลิงไม่ใช่หรือไง เรื่องแค่นี้ถ้าจัดการไม่ได้ ฉันจะปลดแกออก!""เปล่าครับๆ... คือ..." ไอ้แตมเหงื่อตกกีบ ลอบสบตากับเพลิงที่ส่งกระแสจิตมาว่า 'ถ้ามึงพูดความจริง มึงตาย!' "คือ... ผมว่าสามีเขาน่าจะหายสาบสูญไปแล้วมั้งครับนายแม่หรือไม่ก็อาจจะ... ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปแล้วก็ได้นะครับ""ฉันไม่สน! ถ้าตายก็ต้องเห็นศพ ถ้ายังอยู่ก็ต้องเห็นใบหย่า!" คุณม๊าสะบัดหน้าใส่ "จัดการให้เรียบร้อยนะไอ้แตม

[ณ ร้านคาเฟ่ The Little Potter ] เพลิงเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเคร่งขรึมเหมือนกำลังยุ่งกับงานหนัก เขาถือแฟ้มเอกสารโรงแรมวางลงบนเคาน์เตอร์ต่อหน้าน้ำตาลที่กำลังเตรียมแก้วกาแฟอยู่ "หนูนาง... สัปดาห์หน้านจะเปิดตัวโรงแรมใหม่แล้ว ม๊าฝากมาบอกว่าอยากให้เราช่วยไปเลือกของตกแต่งเพิ่มในโซนล็อบบี้หน่อย ม๊าบอกว่ารสนิยมเราดีที่สุด" "แต่นางต้องดูร้านนะคะคุณเพลิง พลอตเตอร์ก็ยังซนอยู่เลย" น้ำตาลตอบพลางเช็ดแก้ว ไม่กล้าสบตาคมกริบที่จ้องมองมา "เรื่องร้านเฮียให้ไอ้แตมมาคุมให้ ส่วนพลอตเตอร์... ป๊ากับม๊าจองตัวไปเล่นที่บ้านใหญ่แล้ว" เพลิงขยับเข้าไปใกล้จนน้ำตาลต้องถอยหลังชนชั้นวาง "ไปเถอะครับ... เฮียต้องไปดูความเรียบร้อยของโรงแรมด้วย ไปช่วยเฮียหน่อย เฮีย'ง้อ'... เอ๊ย! เฮียขอร้อง" น้ำตาลชะงักกับคำว่า 'ง้อ' ที่หลุดออกมาเพียงครึ่งคำ เธอเงยหน้ามองคนตัวสูงที่ตอนนี้แววตาไม่ได้ดูดุดันเหมือนมาเฟีย แต่กลับดูเหมือนเด็กที่กำลังรอคำตอบรับ "ก็ได้ค่ะ... ถ้านางช่วยได้นางก็จะไป" [ในรถ - การเดินทางที่มากกว่าการไปซื้อของ] ตลอดทางในเมือง เพลิงไม่ได้พาไปแค่ร้านเฟอร์นิเจอร์ แต่เขากลับขับรถพาเธอแวะร้านผ้าไหม ร้านเสื้อผ้าแบร