All Chapters of BAD LOVE เสือคลั่งรัก | NC20+++: Chapter 41 - Chapter 50

"แบบนี้มันจะดีเหรอมิ้นท์ ฟังจากเสียง เขาโกรธอยู่นะ" ไอติมพูดขึ้นมาอย่างห่วงใย ในขณะที่โทรศัพท์ของฉัน มีสายเรียกเข้าเข้ามาใหม่ ซึ่งเป็นเบอร์เดิมปรากฏอยู่บนนั้น "คืนนี้ฉันไปค้างกับแกนะ รู้สึกขี้เกียจกลับคอนโดของตัวเอง" ฉันยกยิ้มไม่ใส่ใจ พลางคว้าแก้วเหล้ามาควงเล่น ไม่ได้มีความรู้สึก หรือนึกถึงอารมณ์เกรี้ยวกราดใดๆ ของใคร "แฟนเหรอครับ" คำถามนั้นดังออกมาจากปากของผู้ชายอีกคน ดรีมมองฉันเหมือนกำลังคิดหนัก ซึ่งฉันสามารถรู้ด้วยตัวเองได้ว่า สิ่งที่ผู้ชายคนนี้แสดงออกมา เขาไม่ได้เรียกว่าความผิดหวัง และมันก็ไม่ใช่ความเสียใจ แต่หมอนี่แค่เสียดาย หากเราจะไม่ได้ไปกันต่อเท่านั้นเอง ผู้ชายก็มักเป็นแบบนี้ ชอบคิดไปเองว่าผู้หญิงทุกคนคงง่าย คิดว่าเลี้ยงเหล้าไม่กี่แก้ว ก็สามารถเป็นเจ้าของผู้หญิงคนนั้นได้ "หมอนั่นตามตื้อฉันอยู่น่ะ" "งั้นเหรอ?" หมอนั่นก้มหน้าลงเพียงนิด ทำหน้าผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน แต่ฉันไม่ได้คิดที่จะสนใจ ยัยไอลากฉันมาเข้าห้องน้ำ ทั้งที่ฉันไม่ได้อยากมาเลยสักนิด รู้ดีนั่นแหละ ว่าเพื่อนไม่ได้อยากมาเข้าห้องน้ำ แต่ยัยนั่นเลือกที่ลากฉันมาซักไซ้มากกว่า "นี่มิ้นท์ แกทำแบบนี้ พี่นิกกี้จะโกรธเอาน

"นิกกี้ ฉัน..." ตุ๊ด~ ตุ๊ด~ ตุ๊ด~ ไร้ความหมาย เมื่ออยู่ดีๆ สายสนทนาก็ตัดไป ฉันเม้มปากแน่น อยู่ดีๆ น้ำตามันก็ร่วงเผาะลงมา "อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉันนะ ฉันบอกแกว่าฉันกับเพื่อนไม่ไปกับแกไง" เสียงโวยวายของยัยไอ มันยิ่งกดดันให้ฉันทำอะไรไม่ถูก 'นิก ฉันขอ...' 'เธอไม่อยากเจอฉันไม่ใช่เหรอ ถ้าเธอเก่งนัก ก็พยายามช่วยเหลือตัวเองให้ได้ดิ' สิ่งที่หมอนั่นพูดกับฉัน มันดังขึ้นในหัว ฉันกัดปากตัวเองแน่น ทั้งที่หมอนั่นดูออก ว่าฉันกำลังเจอกับอะไร ทั้งๆ ที่หมอนั่นบอกเองว่ามองฉันอยู่ แต่หมอนั่นกลับไม่เข้ามาช่วยฉัน เพียงเพราะมองว่าฉันมันอวดดี หมอนั่นไม่มองตัวเองเลยสักนิด ไม่มองว่าที่ฉันอวดดีแบบที่เขาคิด ไม่มองว่าที่ฉันเป็นแบบนี้ เหตุผลมันเป็นเพราะอะไร "ปะ ปล่อยเพื่อนฉันนะ แกต้องการอะไรกันแน่ แกรู้จักไอ้หมอนั่นใช่ไหม นายดรีม พวกแกรู้จักกันใช่ไหม" ถ้าสิ่งที่ฉันเป็นอยู่ในตอนนี้ มันเกิดเพราะโดนวางยา นั่นก็หมายความว่า ไอ้ผู้ชายที่ชื่อดรีม เป็นคนวางยาฉัน "รู้ตัวก็สายแล้วนะคนสวย เพื่อนฉันชอบเธอมาก ถ้าเธอยอมมันดีๆ ฉันจะบอกให้มันมารับเธอแล้วพาไปแบบสวยๆ แล้วเราจะปล่อยเพื่อนเธอไป" "ไอ้พวกบ้า สวะที่สุด" "อ้า

"อวดดี เธอมันอวดดี!" ริมฝีปากหยักได้รูป ประกบลงมาที่ริมฝีปากของฉันอีกครั้ง เขาบดขยี้อย่างแรง เสมือนต้องการให้ริมฝีปากของฉันมันช้ำ ทั้งที่ไม่ชอบในความใจร้ายที่เขาทำ แต่ตอนนี้ฉันกลับไม่ปฏิเสธ ไม่ผลัก ไม่อะไรทั้งนั้น เลือกที่จะหลับตาปล่อยให้เขาสอดปลายลิ้นรุกล้ำเข้ามา ทั้งที่ฉันอยากถาม ว่าเขาเอาผู้หญิงที่มากับเขาไปไว้ที่ไหน แต่ยานรกมันก็ออกฤทธิ์รุนแรง จนฉันไม่เอ่ยอะไรออกไป นิกกี้ถอนริมฝีปากออก พลางกระชากข้อมือฉันออกมาจากตรงนั้น เมื่อฝนกำลังโปรยลงมา ฉันยกมือปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ ก่อนที่หมอนี่จะปลดล็อครถ แล้วกระชากประตูฝั่งคนขับให้เปิดออก แล้วดันร่างของฉันไปด้านใน นิกกี้จ้องหน้าฉันด้วยแววตาดุดัน จากนั้นเขาก็ดันประตูปิดเสียงดัง แล้วเดินอ้อมไปที่ฝั่งข้างคนขับ ฉันไม่รู้ ว่าทำไมเขาถึงไม่มาขับ แล้วทำไมถึงให้ฉันอยู่ตรงนี้ แต่ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยอะไร สายฝนก็โปรยกระหน่ำลงมา ฉันบีบมือตัวเองแน่น พลางหันมองคนข้างๆ เห็นหมอนั่นเอาโทรศัพท์แนบหู แล้วเปล่งเสียงออกมาอย่างดุดัน "จัดการพวกมันสองตัวแทนกูด้วย อย่าปล่อยมันง่ายๆ ทำยังไงก็ได้ ให้มันเลิกทำเหี้ยๆ แบบวันนี้ และทำให้มันเลิกมายุ่งกับผู้หญิงของก

"คงพอใจมากใช่ไหม ที่ใช้คำพูดว่าฉันกำลังจะถูกข่มขืน จนทำให้ฉันรู้สึกแย่ได้ นายมันคนไม่มีหัวใจ นายมันรักใครไม่เป็น!""เออ ฉันมันไม่เคยห่วงใคร ฉันมันรักใครไม่เป็น!" หมอนั่นตะคอกใส่หน้าฉัน ก่อนจะพลิกตัวฉันลงกับเบาะ แล้วหมอนั่นข้ามไปอยู่ฝั่งของคนขับแทน ฉันยกมือปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มลวกๆ แล้วดึกเสื้อที่ใส่ขึ้นมาปิดหน้าอก ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแดงของนิ้วมือเต็มเกลื่อนไปหมด แพนตี้ตัวน้อยขาดคามือหมอนั่นไป ฉันจึงได้แต่ดึงกระโปรงของตัวเองลงปิดของสงวนของตัวเองเอาไว้ ฉันไม่อยากมองหน้านิกกี้เลย หมอนี่ใจร้ายกับฉันทั้งคำพูดและการกระทำแล้วเพียงไม่นาน รถหรูก็เลื่อนออกจากตรงนั้น ฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก กลบเสียงสะอื้นของฉันที่ดังเล็ดออกมา@บ้านหลังหนึ่งที่ใหญ่มากฉันหันมองคนข้างๆ เลิ่กลั่ก อยู่ดีๆ นิกกี้ก็ขับรถเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ ซึ่งฉันไม่รู้เลยว่า นี่มันเป็นบ้านของใครหมอนั่นดับเครื่องยนต์เมื่อเลื่อนรถเข้ามาจอดในบ้าน พลางปรายตามามองฉัน ที่นั่งนิ่งอยู่กับที่ นิกกี้ถอนหายใจออกมาหนักๆ ก่อนจะลงจากรถไปก่อน จากนั้นก็เดินอ้อมมากระชากประตูฝั่งของฉันให้เปิดออก แล้วกระชากข้อมือของฉันให้ลงตาม"ฉะ ฉันไม่..."

@ตอนเช้าฉันเหลือบตามองเวลาอยู่บนฝาผนัง ก่อนจะค่อยๆ ดันกายลุกช้าๆ นิกกี้ยังนอนอยู่ข้างฉัน ใบหน้าหล่อเหลาเวลาที่เขานอนหลับ ดูดีอย่าบอกใคร หมอนี่ฮอตมากในหมู่สาวๆ เพื่อนฉันหลายคนใน มหา'ลัย รู้จักเขา ทั้งเรื่องหน้าตา โปรไฟล์ ไหนจะฐานะที่รวยมาก ผู้หญิงหลายคนชอบหมอนี่มากเช่นกันอาการครั่นเนื้อครั่นตัวทำให้ฉันลุกจากเตียง แล้วเข้าไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ เอาเสื้อชั้นในตัวเดิมมาใส่ และหากางเกงบ๊อกเซอร์ของหมอนั่นมาสวมเอาไว้ เพราะกางเกงชั้นในถูกฉีกขาดไปแล้วสองครั้งที่มีอะไรกันก่อนหน้านั้น มันทำให้ฉันคิดหนัก นิกกี้ไม่ได้ป้องกัน แล้วยาคุมที่มี มันก็อยู่ที่คอนโดของฉันอีกตามเคยฉันคว้าโทรศัพท์และกระเป๋ามาถือเอาไว้ จริงๆ ฉันไม่กล้าที่จะเดินลงไปที่ชั้นล่างด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าถ้าลงไป ฉันจะเจอกับพ่อแม่ของนิกกี้ไหม นั่นเป็นเรื่องที่ฉันหนักใจแต่ต่อให้ฉันจะกำลังหนักใจเรื่องอื่นมากแค่ไหน แต่เห็นว่า 'เรื่องกลัวท้อง' เห็นจะเป็นเรื่องที่ฉันควรกลัวมากที่สุดฉันออกมาจากห้องของนิกกี้เงียบๆ แล้วก้าวขาลงมาจากบันไดอย่างเชื่องช้า แล้วสิ่งที่ฉันกังวล มันก็เกิดขึ้นจนได้"ผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า ที่ตานิกพากลับมา" ฉันยืนตัวแ