All Chapters of BAD LOVE เสือคลั่งรัก | NC20+++: Chapter 51 - Chapter 60

"ผู้หญิงคนแรกที่พากลับบ้าน ไม่เรียกว่าแฟน แล้วจะให้เรียกว่าอะไร" รอยยิ้มสวยเก๋ที่ประดับอยู่บนใบหน้าของแม่นิกกี้ ทำให้ฉันชะงักไปทันที ท่านหันไปหาคนเป็นสามีพลางอมยิ้มชอบใจ ก่อนที่ท่านจะหันกลับมาหาฉันพร้อมกัน"เอาเป็นว่า หนูไปทานข้าวกับแม่ก่อนนะ ถ้าทานเสร็จเดี๋ยวค่อยว่ากัน" "นะ หนู...""ไม่เอาค่ะ ไม่งอแงเหมือนลูกชายตัวโตของแม่นะ เอาเป็นว่า ไปทานข้าวกับแม่ดีกว่า" แล้วท่านก็สอดมือเข้ามาจับมือฉันอีกครั้ง แล้วพาฉันเดินไปที่ห้องอาหารทันทีการกระทำที่แม่นิกกี้ทำกับฉัน ทำให้หัวใจของฉันเต้นถี่ ทั้งๆ ที่เราไม่เคยพบหน้ากัน ทั้งที่เราไม่เคยพูดคุยกันมาก่อนด้วยซ้ำ ทั้งที่ได้คุยกันเพียงไม่กี่คำ แต่ฉันกลับรับรู้ได้ถึงความใจดีที่ท่านมี@ห้องอาหาร"ว่าแต่ หนูชื่ออะไรนะ แม่จะได้เรียกถูก" เจ้าของบ้านร้องถาม พลางเคลื่อนย้ายร่างกายไปตามมุมต่างๆ ภายในห้องครัว"ชื่อมิ้นท์ค่ะ""น้องมิ้นท์..." "...แล้วหนูคบกับพี่นิกนานยัง" เป็นอีกครั้ง ที่คำถามของท่านทำให้ฉันคิดหนัก แล้วอีกอย่าง ฉันไม่สามารถตอบคำถามในเรื่องนั้นได้สนิทใจจริงๆ"หนูกับเขา ความสัมพันธ์มันยังซับซ้อนอยู่เลยค่ะ" ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าฉันควรตอบคำถามแบบน

ผมใช้ริมฝีปาก ตะโบมดูดดุนไปตามยอดถันสีหวาน ที่ตอนนี้มันยังบวมเป่ง เพราะเมื่อคืนผมรุกรานมาอย่างหนัก ทั้งดูด ทั้งเม้มสารพัด ทำทุกทางแบบที่ผมต้องการ"นะ นิก อ๊าาา...""เธอชอบที่ฉันแตะปลายลิ้น หรือชอบเวลาที่ฉันใช้ปากครอบครองกันแน่วะ" ผมยกยิ้มออกมาอย่างพอใจ"ชอบให้ผัวทำแบบไหน ขอได้ ฉันจะทำจนเธอหมดแรงที่จะลุกออกไปจากเตียงฉันเลย"แผล็บบ~ แผล็บบบ~"นะ นิก..."จ๊วบบ~ จ๊วบบบ~"อ๊าา..." เสียงครวญครางดังลั่นออกมา ในจังหวะที่ผมลงลิ้นกับยอดอกสีสวยที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำลาย ก่อนจะครอบครองให้หายเข้าไปในปาก ดูดแรงๆ กระชากแรงๆ เพียงเท่านั้น คนใต้ร่างก็หลุดเสียงครางออกมา"นะ นิก ไม่นะ ฉันจะกลับบ้าน""โทษทีนะมิ้นท์ วันนี้ฉันมีธุระที่ต้องไปจัดการ และในวันนี้ฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอออกไปไหนทั้งนั้น บ้านของฉัน คือที่ที่ฉันต้องการให้เธออยู่"ผมบอก พลางรูดบ็อกเซอร์ที่มิ้นท์ใส่ลงต่ำ"ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรที่จะบอกฉันดีๆ อธิบายและบอกเหตุผลกับฉันตรงๆ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องบังคับกันแบบนี้ และก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้""เราได้กันมากี่เดือนแล้ว คิดว่าฉันไม่รู้จักนิสัยของเธอหรือไง บอกดีๆ เคยคิดที่จะฟังที่ไหน เอาให้เหนื่อยจนไ

"เหอะ..." ฉันแค่เสียงหัวเราะออกมาเบาๆ มันไม่มีประโยชน์ หากจะต่อปากต่อคำให้มันได้อะไร เพราะสุดท้าย สำหรับฉันแล้ว คำพูดของนิกกี้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรเชื่อถืออีกต่อไปบางครั้งฉันก็อยากได้ยินคำพูดที่เป็นคำสัญญา ว่าหมอนี่จะเลิกกับผู้หญิงทุกคน แล้วมีแค่ฉันคนเดียวเหมือนกัน แม้ว่าที่ผ่านมาจะไม่เคยคิดแบบนี้ แต่การที่นิกกี้ไม่ยอมปล่อยฉัน และบังคับให้ฉันเป็นแบบที่หมอนี่ต้องการ มันก็บีบบังคับให้ฉันจำ ว่าฉันต้องเกี่ยวข้องกับหมอนี่อีกนาน แล้วมันผิดอย่างนั้นน่ะเหรอ ถ้าฉันจะคาดหวัง เพราะหมอนั่นไม่ยอมปล่อยฉันไปหลังจากที่ปะทะคารมกัน ก็อย่าหวัง ว่าหมอนี่จะปล่อยฉันให้เป็นอิสระ นิกกี้ถาโถมเรี่ยวแรงที่มีใส่ฉันอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหนักหน่วงและรุนแรง ทุกจังหวะรักที่หยาบโล้น มันทำให้ฉันทั้งเจ็บและจุก หมอนั่นปลดปล่อยใส่ตัวฉันอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง พลางย้ำคำว่า ฉันจะเป็นผู้หญิงของเขาเพียงคนเดียวตลอดไป"อยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนเด็ดขาด ถ้ากลับมาแล้วไม่เจอ ฉันจะลงโทษเธอ!" แม้ฉันจะหลับตาอยู่ แต่ฉันก็ได้ยินคำพูดที่เหมือนจะเป็นคำสั่งของหมอนี่ทุกคำ ฉันยังรับรู้ได้อีกว่า ริมฝีปากหนา เลื่อนมาจูบที่ขมับของฉันหนักๆ ก

"ไอ้นิกไม่มาด้วยเหรอมิ้นท์" คำถามของสามีเพื่อน ทำให้ฉันตวัดสายตามองคนข้างๆ เพียงนิด ก่อนจะลอบพ่นลมหายใจออกมา "เสร็จธุระจากที่นี่ เดี๋ยวมิ้นท์ก็กลับไปหาเพื่อนพี่แล้วค่ะ แล้วแกล่ะกัส วันนี้มาทำไม" ฉันตั้งคำถามในตอนท้าย พร้อมๆ กับการหันไปสนใจที่เพื่อนตัวเอง "แล้วตัวเล็กไม่มาด้วยเหรอ" "ไม่ได้มาอ่ะ อยู่กับคุณย่าแล้วก็พี่เลี้ยง พอดีวันนี้หมอนัดตรวจหลังคลอด" "อื้อ" ฉันพยักหน้ากลับไป พลางสอดมือไปจับมือพี่หมอซันเอาไว้ "งั้นค่อยเจอกันนะแก ไว้วันหยุดฉันจะไปหา" ฉันไม่รอให้เพื่อนได้ตอบอะไรออกมา แต่เลือกที่จะดึงมือของพี่หมอออกมาจากตรงนั้นด้วยกัน ไม่อยากตอบคำถามอะไรทั้งนั้น และไม่อยากอยู่ตรงนั้นนานๆ "ทำไมต้องมาเจอยัยกัสตอนนี้ด้วยเนี่ย" ฉันกุมหัวตัวเองอย่างหนักใจ นั่นเพื่อนฉันนะ ฉันจะบอกเพื่อนยังไงหากเพื่อนรู้ว่าการมาของฉันครั้งนี้ มาเพราะอะไร แม้ยัยกัสและแม็กซ์เวลล์ สามีของเพื่อนฉันจะรู้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับนิกกี้มันเป็นแบบไหน แต่ทุกอย่างมันก็ไม่ได้ชัดเจนมากพอที่ฉันจะบอกความจริงออกไป ว่าวันนี้ฉันมาทำอะไรที่ตึกสูตินรี "กัสกับมิ้นท์เป็นเพื่อน สนิทกันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่บอกเพื่อนออกไ

ฉันกำสายรัดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น ในจังหวะที่รถยนต์ของนิกกี้เลื่อนออกจากหน้าคลินิกอย่างแรง คงไม่ต่างจากอารมณ์ของคนขับในตอนนี้"ขับรถแบบนี้ ถ้าฉันตาย ครอบครัวของนายก็อาจจะต้องเคลียร์แค่กับครอบครัวของฉัน แต่ถ้าฉันพิการขึ้นมา หวังว่านายคงไม่ทิ้งฉันนะ" ฉันมองไปที่ถนนเบื้องหน้า แม้จะรู้ตัวว่า คนที่ทำหน้าที่เป็นพลขับจะกำลังหันมามองหน้าฉัน"คำพูดของเธอ มันตีความหมายได้หลายอย่างนะ""ความหมายของฉันก็ตามที่พูด ถ้านายเป็นต้นเหตุทำให้ฉันต้องพิการ นายก็ควรรับผิดชอบด้วยการดูแลฉันไปตลอดชีวิต""คนที่จะเข้าไปดูแลเธอตลอดทั้งชีวิตได้ ต้องเป็นต้นเหตุทำให้เธอแค่พิการเท่านั้นน่ะเหรอ" ฉันได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ"นายพูดแบบนี้ เหมือนนายอยากดูแลฉันไปทั้งชีวิตเลยนะ" ในตอนที่ฉันหันไปมองคนข้างๆ ฉันจึงได้เห็นว่า นิกกี้ยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้น รอยยิ้มที่สื่อว่ามีความหมายบางอย่างแบบนั้น มันยากเกินกว่าจะคาดเดา"จริงๆ ฉันสามารถดูแลเธอไปทั้งชีวิตได้นะ กล้าเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับฉันไหมล่ะ""หอบเสื้อผ้าหนีตามผู้ชายน่ะเหรอ โทษทีนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คลั่งรักอะไรขนาดนั้น""หึ..." นิกกี้ยกยิ้มที่มุมปาก ก่