All Chapters of ร้ายห้ามรัก: Chapter 21 - Chapter 30

[แล้วจะกลับตอนไหนคะ ถ้าคุณขวัญถามล่ะคะจะให้ป้าตอบว่ายังไง]ลำพังเรื่องเป็นห่วงสายขิมคงไม่มีอะไรมากเพราะชื่อมั่นว่าหญิงสาวคงดูแลตัวเองได้และจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นอันตรายไปง่าย ๆ ไหนจะเพื่อนจะฝูงที่สนิทกันมีหลายคนอีกป้าน้อยจึงไม่กลัวเท่าไหร่ แต่เรื่องขวัญจิรานี่สิที่ป้าน้อยหนักใจ“เดี๋ยวขิมโทรหาแม่เองค่ะ ถ้าแม่ถามอะไรป้าน้อยก็บอกว่าขิมไปหาเพื่อน คุยเรื่องหาสมัครงานก็พอนะคะ”[ค่ะ ๆ ว่าแต่หนูขิมจะกลับตอนไหน]“เอิ่ม... ขอจัดการตัวเองอีกสักพักนะคะป้า เดี๋ยวขิมรีบกลับไปค่ะ”จากนั้นหญิงสาวก็วางสายแล้วพลูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่“เฮ้อ... รอดไป”“โกหกเก่งเป็นไฟเลยนะ”สายขิมหันขวับมามองเจ้าของเสียงกระซิบ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเขามายืนฟังอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่“ไม่มีมารยาท” คนอื่นเขาคุยโทรศัพท์ จะมาเงี่ยหูฟังแบบนี้ได้อย่างไรเธอเดินหนีเขามาอีกทางแล้วจะกดต่อสายหาอีกคนที่ส่งข้อความหาเธอเป็นร้อยข้อความ ไหนจะสายไม่ได้รับอีกร้อยกว่าสายP’Nop :“ไอ้เวรนั่นเหรอ”“ฮื่อ!” สายขิมถึงกับหลับตากระแทกลมหายใจหงุดหงิดและพยายามข่มอารมณ์ไว้เมื่อธนนท์ยังตามมายื่นหน้าสอดเรื่องของเธอไม่เลิกสักทีเธอเปลี่ยนใจไม่โทรหานพวิทย์ในต

กว่าจะได้ออกมาจากห้องนั้นก็ปาเข้าไปพลบค่ำ และกว่าจะแอบย่องเบาหลบสายตาคนในบ้านมาจนถึงห้องนอนตัวเองได้ก็เล่นเอาสายขิมหอบฮั่ก ยังมีที่คนเผด็จการคนนั้นผีเข้านึกใจดีช่วยเธอเอาไว้อยู่ ๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนก็ลอยเข้ามาในหัวหญิงสาว...ภาพที่เขาหยิบแจกันราคาแพงประดับบารมีคุณท่านที่อยู่มุมหนึ่งของบ้านมาพลิกไปพลิกมาอย่างพิจารณาอยู่ไม่ถึงห้าวินาทีแล้วปามันลงพื้นเพล้ง!เสียงกระเบื้องเคลือบแตกดังกล้องพร้อมกับเศษเล็กใหญ่ที่แตกกระกายไปทั่วโถงทางเดินชั้นสองทำเอาเหล่าแม่บ้านสาวน้อยสาวใหญ่วิ่งกรูดกันเข้ามามุงและคอยรับคำสั่งตามเสียงที่เขาโวยวาย“เกะกะสัส ใครมันเอามาวาง”แม่บ้านเกาหัวแกรก ๆ เพราะความจริงแจกันกระเบื้องเคลือบโบราญจากราชวงไหนสักที่นี่แหละ มันก็วางอยู่ตรงมุมห้องนั้นมานาน มีโต๊ะวางเด่นชัดและไม่ได้อยู่ในรัศมีของคนปกติที่จะเดินเฉียดได้เลยด้วยซ้ำแต่ก็น้ำท่วมปากเถียงเจ้านายไม่ได้ ทำเพียงแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บแล้วคิดคำพูดว่าจะอธิบายคุณท่านได้อย่างไรแม่บ้านอีกหลายคนโดนเรียกมาย้ายข้าวของเพราะคุณชายเจ้าของบ้านรู้สึกรกหูรกตา“อันนั้นย้ายซะ”“เอ่อ... คืออันนี้ต้องขอคุณท่านก่อนไหมคะ”“ฉันสั่ง

สายขิมทิ้งตัวลงนอนอย่างคนหมดเรี่ยวแรงและระบมไปทั้งร่าง เธอต้องการการพักฟื้นอย่างจริงจัง จึงนอนยาว จากนั้นเมื่อตื่นก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนมาเกิน 30 ชั่วโมงแล้ว จนป้าน้อยมาตามก๊อก ๆ ๆ“หนูขิมนี่ป้านะ”“ขาป้า แปปนึงนะคะ” สายขิมรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อตัวหนามาสวมใส่ปิดรอยแดงช้ำที่ลำคอก่อนจะไปเปิดประตูต้อนรับป้าน้อยเข้ามา“ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะค่ะ” ป้าน้อยรีบยกหลังมืออังหน้าผากหญิงสาวทันใด “ป่วยเหรอลูก”“ค่ะ”“แต่ตัวไม่ได้ร้อนนะ แค่รุม ๆ งั้นเดี๋ยวให้เด็กเอาข้าวมาจะได้กินยา มา ถอด ๆ ถอดเสื้อผ้าเดี๋ยวป้าช่วยเช็ดตัวให้”“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะป้า” สายขิมรีบคว้ามือป้าน้อยที่ทำท่าจะรั้งเสื้อเธอถอดออกเพื่อจะได้เช็ดตัวผ่านไปเกือบสองวันแล้วรอยเพิ่งจะจางลงหน่อยเดียวเอง ผิวเธอขาวจัดและบอบบางหรือเพราะเขามันโรคจิตเกินไป ตอนนี้เธอยังไม่สามารถให้ใครเห็นร่องรอยได้เด็ดขาด“เดี๋ยวขิมทำเองค่ะ ขอข้าวกับยาก็พอนะคะ ขิมเกรงใจ”“เกรงจงเกรงใจอะไรกัน ป้าก็ทำให้ตั้งแต่เด็กแล้วนะ” ป้าน้อยขมวดคิ้วเสียงดุ แต่เธอรู้ว่าป้าน้อยล้วนเพราะห่วงใยเธอทั้งนั้นสายขิมยิ้มอ่อนให้ป้าน้อยแล้วเข้าไปสวมกอดอย่างแสนรัก ก็มีแต่ป้า

“คุณออกมาไกลขนาดนี้ได้ด้วยเหรอ” สายขิมที่นั่งนิ่งเงียบเปาเป่าสากมาตลอดเส้นทางเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าธนนท์เริ่มขับออกจากบ้านมาไกลกว่าที่คิดไว้ตอนไปเที่ยวคืนนั้นเจอเขาก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่นัก เพราะร้านที่ไปดื่มอยู่ไม่ห่างจากบ้านมากเขาเหลือบมามองหางตาหากก็ไม่ได้ตอบอะไร จากนั้นก็หมุนพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอย“เราจะไปไหนกันคะ” เธอถาม จากนั้นไม่นานก็ถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นสนามแข่งรถสายขิมกวาดตามองไปรอบ ๆ ก็แทบไม่พบผู้คน เธอคาดเดาว่าที่นี่น่าจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวของใครสักคนที่ไม่ได้เปิดเพื่อทำธุรกิจอย่างเป็นทางการชายหนุ่มจอดรถข้างกับรถสปอร์ตอีกสองคันที่จอดรออยู่ก่อนแล้ว มีผู้ชายร่างสูงล่ำหน้าตาดีเบ้าฟ้าประทานพอ ๆ กับธนนท์ยืนคุยกันอยู่ตรงนั้นธนนท์โยนกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่ลงบนตักหญิงสาวแล้วเปิดประตูลงไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับสายขิมทั้งนั้น เขาเดินไปรวมกลุ่มกัน พยักหน้าทักทายเบา ๆ และกอดไหล่ชนหมัดกันสายขิมมองพวกเขาแล้วเรื่องราวในอดีตก็หวนกลับมาในห้วงความคิด แต่เพียงไม่นานเธอก็ไล่ความคิดเหล่านั้นออกจากสมองไปเพราะเขาดับเครื่องรถแล้วจะให้นั่งร้อนอยู่ในรถก็ไม่ใช่เรื่องสายขิมจึงต้องลงตาม สุดท้ายหญิง

“มันบ้า” ปริญสายหน้าก่อนจะลุกขึ้นมาหย่อนกายนั่งใกล้กับสายขิม“คุณปริ๊นมานั่งตรงนี้เดี๋ยวขิมก็ซวยอีก”“ก็รู้อยู่ว่าปากมันหมา อย่าเก็บเอามาใส่ใจมากปวดหัวตายห่า ไอ้ทิมมันก็ดีแต่ปากนั่นแหละ ปากดี ปากไม่ตรงกับใจ” ปริญว่า“แล้วนี่ไม่เรียกพี่ว่าพี่แล้วเหรอ หืม” ปริญกลั้วขำพรางสายหน้า เพื่อนเขาก็บ้าส่วนใหญ่เด็กสายขิมนี่ก็ขี้น้อยใจ เวลาผ่านไปก็โตกันแต่ตัวสินะ นิสัยไม่เห็นจะเปลี่ยนกันเท่าไหร่เลย“ยังเรียกได้อยู่เหรอคะ คุณทิมจะไม่ว่าขิมอีกใช่ไหม” สายขิมนั่งหน้างอ เธอเริ่มผ่อนคลายคำพูดจาและการวางตัวเมื่อเห็นว่าปริญยังใจดีกับเธอไม่เปลี่ยน อย่างน้อยตอนนี้ ณ ขณะนี้ธนนท์ก็ไม่อยู่ตำหนิเธอได้“นี่มันชื่อพี่ พี่จะให้ขิมเรียกพี่ว่าไอ้ปริ๊นยังได้เลย” ปริ๊นแสร้งพูดให้หญิงสาวหัวเราะได้ เห็นความเศร้าในแววตาของสายขิมแล้วปริญเผลอหวนคิดถึงหน้าผู้หญิงอีกคน คนที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจนึกถึงหญิงสาวคนนั้นแล้วเขาก็รู้สึกราวกับมีก้อนแข็ง ๆ อัดอยู่กลางอก ลำคอตีบตัน จิตสำนึกด้านดีดันมาเปิดระบบทำงานเอาตอนนี้เสียอย่างนั้น“ตลกแล้วค่ะพี่ปริ๊น เรียกแบบนั้นขิมก็บาปตายชัก” สายขิมหันมาค้อนใส่ปริญ แต่ใบหน้าสวยกลับแต่งแต้มไปด้วยรอยย