ร้ายห้ามรัก

ร้ายห้ามรัก

last updateLast Updated : 2026-05-13
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
34Chapters
841views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“อยากจับฉันเหรอ” “นอกจากความรวย ขี้คุกแบบคุณมันน่าสนใจตรงไหน” “งั้นลองมานอนครางใต้ร่างไอ้ขี้คุกอย่างฉันหน่อยไหม เธออาจจะติดใจก็ได้นะ” ...... ใครจะรู้ว่าจากเด็กกาฝากในบ้านที่เขาไม่ถูกชะตา จะกลายมาเป็นภรรยาสุดที่รัก

View More

Chapter 1

Chapter 1 Comeback (1/2)

Leon frowned. "Less talking. More resting."

I twisted the blanket in my fists, pressing creases into the fabric.

"The day I told you I was pregnant, you wanted me to get rid of it, didn't you? You never said it out loud, but it was all over your face."

That same afternoon, Giselle had shown up at our door, furious. I could hear them arguing through the wall, her voice sharp enough to hurt.

"Leon Santoro, don't you forget what you promised me. Rosalie is your only child."

"She has an IQ of 148. You swore to her she'd be the heir. That's the only reason I stopped trying for more. And now you're going to make Scarlett keep it? Get rid of it. Now."

Leon's voice came back slow and even, like cold water.

"The reason I divorced you is because you keep forgetting your place."

"I'll say it one more time: don't tell me what to do. I make my own decisions."

Silence.

Then Giselle's crying leaked through the crack under the door, steady and relentless, draining away every bit of joy I'd felt about the life growing inside me.

"Even if you don't care about me," she sobbed, "think about Rosalie. The doctors said her high IQ comes with high sensitivity. Another child doesn't just take away her father, it threatens her. Everything she's been groomed to be, the future heir of the entire East Coast operation, that's gone the moment you have another kid."

Knock. Knock. Knock.

When Leon thought, he tapped the table with his index finger. That night, the knocking sounded different, restless and almost angry.

The next morning, I quietly ironed his coat and saw him to the door. As he left, I said, "Watch yourself out there. Dodge the bullets. You're going to be a father."

He smiled faintly. "I already am a father."

Right. He already was — Rosalie was his only child.

My legs went weak. I grabbed the doorframe to steady myself.

He caught my arm. "Careful. You're going to be a mother."

It should have been a happy thing to say, but there wasn't a trace of happiness on his face.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
34 Chapters
Chapter 1 Comeback (1/2)
“คุณท่านรออยู่ครับ”เสียงเรียกสติดังขึ้นทำใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ หลังจากที่ยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตนไม่ได้กลับมาเหยียบร่วมปี“ฮือ!”เขากระแทกลมหายใจก่อนจะพาขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใคร ๆ ก็มักบอกว่าสวยงามราวกับราชวังหากทำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างคุกติดแอร์ดี ๆ นี่เอง“ไงครับ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาหรู ยกขาเรียวยาวขึ้นไขว่ห้าง แขนสองข้างพาดกับพนัก ใบหน้าหล่อดูไม่ยี่หระขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องชายสูงวัยกว่าที่อยู่ตรงข้ามกัน‘ไร้ความเกรงกลัวและไม่เห็นหัวใคร’ ท่าทีของเขาคงเหมาะกับนิยามนั้น ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นนักการเมืองใหญ่ที่ผู้คนต่างพากันคำนับ“ปล่อยผมออกมาทำห่าอะไรเหรอครับท่าน” เสียงเรียบเรื่อยหากก็แดกดันทุกคำ“ไอ้ทิม!”“ใจเย็นค่ะคุณ” ขวัญจิรารีบยกมือขึ้นลูบอกปราม ท่าทางอ่อนโยนใส่ใจทำเอาธนนท์อดหมั่นไส้ไม่ได้“เหอะ!”ขัดหูขัดตาชะมัด“มึงนี่นะ! กูช่วยให้ออกจากตารางมาซุกหัวนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยสำนึกบุญคุณกูหน่อยได้ไหม”“งั้นก็ควรปล่อยให้ผมนอนคุกไปซะ สบายตากว่าเยอะ” คำพูดเย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดำมืดทุกครั้งที่หันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งเบียดชิดติดกันแท
Read more
Chapter 1 Comeback (2/2)
เขาก็อยู่ของเขาดี ๆ อยู่แล้ว พ่อจะเรียกกลับมาอยู่ที่นี่ทำห่าอะไร“ใกล้เลือกตั้งแล้ว มึงกลับมาอยู่บ้านซะไอ้ทิม อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ” ท่านทรงยุทธเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ลุกเดินออกไป ไม่สนใจสายตาดุดันของธนนท์อีก“มีไอ้ห่านี่อยู่ ผมจะไปก่อเรื่องอะไรอีกได้วะพ่อ”ปัง!ธนนท์เตะเข้ากับขาโต๊ะจนเสียงดังลั่น เรียกสายตาของทรงยุทธให้หันกลับไปโฟกัสยังข้อเท้าของบุตรชายตั้งแต่เกิดเรื่องจนต้องใส่กำไล em[1] เขาก็ถูกจำกัดเสรีภาพจนแทบขยับตัวไม่ได้ ทุกวันนี้ก็ใช้ชีวิตอยู่แค่ในคอนโด ไปได้แค่ระยะที่ถูกกำหนดไว้ดีที่คอนโดหรูอยู่ใจกลางเมือง มีสถาบันเทิงและห้างในรัศมีที่ศาลอนุญาตจึงใช้ชีวิตไม่ลำบากเท่าไหร่ แต่ถ้าอยู่บ้าน เขาคงเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก“กูให้คนจัดการเปลี่ยนพิกัดและเพิ่มระยะเริ่มรัศมีแล้ว มึงจะไปไหนมาไหนได้ไกลกว่าเก่า แต่มึงต้องอยู่บ้านเป็นหลัก เท่า นั้น!” ทรงยุทธเน้นคำ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่มักใช้ขู่ธนท์ได้ทุกครั้ง“ไม่งั้นกูจะอายัทแบล็คการ์ดมึง”ธนนท์ที่รู้ว่าคราวนี้บิดาเอาจริงและเขาก็คงขัดคำสั่งไม่ได้ก็ได้แต่กระแทกลมหายใจอึดอัด ขายาว ๆ เหยียดขึ้นแล้วถีบโต๊ะกลมทรงเตี้ยตรงหน้าเข้าอย่างจังอีกครั้ง“ว๊าย!”
Read more
Chapter 2 Again (1/2)
ทิม ธนนท์ ลูกชายคนเดียวของท่านทรงยุทธ ไพศาลยศ นักการเมืองใหญ่ ดีกรีนักแข่งรถชื่อดังที่คว้าแชมป์มาแล้วหลายสนามและยังเคยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศ ทั้งเป็นเซเลบริตี้ที่สาว ๆ ทั้งในและนอกวงการต่างพากันจับจ้อง อยากได้เขาเป็นเจ้าของจนตัวสั่นโพรไฟล์ดีขนาดนี้ทว่าชีวิตจริงกลับหาความสุขไม่ได้เลยสักวัน และพาลทำให้คนที่เข้าไปเกี่ยวข้องโดยภาวะจำยอมพลอยไม่เป็นสุขไปด้วย“เฮ้อ!”“เป็นอะไรขิม ถอนหายใจอย่างกับทำข้อสอบไม่ได้แน่ะ” เสียงเรียกจากเพื่อนสาวทำคนถอนหายใจหนักอกดึงสติตัวเองกลับมาได้อีกครั้งเธอละสายตาจากหน้าจอแอพพลิเคชั่น มองผ่านข้อความที่มารดาส่งมาให้แล้วหันมาตอบคำถามเพื่อนรัก“เปล่าจ้า ไม่มีอะไร” คำพูดติดปากไม่ว่าจะมีปัญหาเรื่องอะไรก็ตาม“เธอมันหัวกะทิของรุ่นเลยนะ อย่ามาถอนหายใจแรงอย่างนี้สิฉันไม่สบายใจเลย” ปิงลี่ เพื่อนชายใจสาวที่ประคองเกรด 3 ต้น ๆ มาตลอดยกมือขึ้นกุมอก เพราะยายเพื่อนหิวกะทิที่คอยติวสอบให้กลับถอนหายใจเสียงดังเขมิกา หรือสายขิม นักศึกษาเรียนดีว่าที่เกียรตินิยม ผู้ครองเกรดเกือบ 4 มาตลอดถอนหายใจหลังออกจากห้องสอบ มันหมายความว่ายังไงกัน!“โอ้ย เปล่า เราไม่ได้ถอนหายใจเรื่องสอบสักหน่อย
Read more
Chapter 2 Again (2/2)
“ดูทำเข้า ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้น” ป้าน้อยดึงกระดาษทิชชูใกล้มือมาเช็ดขอบปากที่เลอะไปด้วยน้ำส้มคั้น“เด็กน้อยจริง ๆ เลย”“ก็อยู่กับป้า ๆ หนูอยากเป็นเด็กน้อยนี่นา” สายขิมยิ้มกว้างแล้วซบใบหน้ากับแขนย้วย ๆ ของป้าน้อยอย่างที่ชอบทำ ออดอ้อนอย่างน่ารัก“อ้อ คุณขวัญเธอไลน์มาสั่งป้าไว้ว่าให้ป้าบอกหนูขิม ว่าหลังจากสอบเสร็จก็ให้ย้ายกลับเข้ามาอยู่บ้านเลยทันทีค่ะ”จากที่ยิ้มจนตาหยีสายขิมก็หน้าเจื่อนลงทันที แบบนี้เธอต้องรีบทำงานเก็บเงินและหาซื้อบ้านเป็นของตัวเองสักหลัง อยากจะไปทำงานไกล ๆ ชะมัดฉับพลันเสียงข้อความก็ดังรัวจนสายขิมต้องกดอ่าน เพราะเป็นข้อความของมารดาท่านสั่งงานไว้หลายอย่าง หากข้อความหนึ่งที่สะดุดตากลับทำหญิงสาวเอียงคอสงสัยMom : ฝากดูด้วยล่ะ จับตาดูมันให้ดีด้วย เข้าใจไหม“จับตาใคร?” สายขิมได้แต่ย่นคิ้วสงสัย“คุณทิมมั้งคะ” เสียงป้าน้อยตอบโดยที่ไม่ต้องอ่านข้อความนั้นยังได้“คุณทิม? คุณทิมกลับมาแล้วเหรอคะป้า” คราวนี้สีหน้าสายขิมมีแววหนักใจเด่นชัดมาก“ค่ะ เพิ่งกลับมาเมื่อบ่ายนี้เองค่ะ ยังไงหนูขิมก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ” ป้าน้อยเตือนด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้ดีว่าคุณหนูของบ้านนี้ไม่พึงใจสองแม่ล
Read more
Chapter 3 Proud (1/2)
เสียงทุ้มกระแทกแดกดันที่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงครึกครื้นเรียกสายตาคู่สวยให้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ในมือยังถือแก้วไวน์“สวัสดีค่ะ” สายขิมยกมือไหว้ตามมารยาทแล้วหันกลับมาจัดการจานชามตรงหน้า ไม่ได้ปล่อยให้พี่ ๆ ป้า ๆ ทำกันแล้วตัวเองนั่งสบายเป็นเจ้าของบ้านในใจพลางคิดว่าลมอะไรกันนะถึงพัดธนนท์ให้เดินไกลมาจนถึงปีกตึกฝั่งนี้ได้“ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน” การกระทำเมินเฉยต่อเขาของหญิงสาวกลับทำให้คนที่เริ่มเมานึกหมั่นไส้ยกมือไหว้เขาแต่กลับไม่หันมาสบตากันด้วยซ้ำ ปล่อยผ่านทุกคำพูดกระแทกแดกดัน ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุที่เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจนักจานชามพวกนั้นมันน่ามองกว่าหน้าเขาหรืออย่างไร“จองหอง”“...” สายขิมยังมีอารมณ์ยกแก้วดื่มน้ำ แต่แต่ตอนที่วางก้นแก้วกลับกระแทกเสียงดังปังเธอรวบแก้วน้ำและจานอาหารของตัวเองได้แล้วลุกขึ้นเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไป จุดหมายคือห้องครัว โดยไม่คิดสนใจจะต่อปากต่อคำ“สายขิม!”“อ๊ะ!”เพล้ง!“ว๊าย!” ป้าน้อยกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจเมื่อสายขิมโดนมือหนากระชากแขนจนเสียหลัก ร่างเล็กเซจนหน้าเกือบคะมำ แถมจานชามแก้วน้ำยังร่วงลงแตกกระจาย“ทำอะไรของคุณ!” หญิงสาวเผลอแหวใส่เจ้าของบ้าน กา
Read more
Chapter 3 Proud (2/2)
“ก็บอกว่าไม่เอาไง”“มึงรวยเหรอฝน” ปิงลี่ถาม “งั้นเลี้ยงกูบ้าง ขี้เกียจทำงาน”“กูแค่จะเลี้ยงข้าวมื้อนึงจ้ะ ไม่ได้จะเอาภาระ” สามสาวเถียงกัน เป็นการเถียงจนจิกกัน มีทั้งเสียงหัวเราะขำและเสียงด่าสลับกันอย่างสนุกสนาน หากไม่นานก็มีเสียงทุ้มละมุนจากชายหนุ่มบางคนแทรกดัง“งั้นพี่ขอเลี้ยงเองนะครับ”เสียงนั้นเรียกสายตาของทั้งสามสาวให้หันไปมองได้ไม่ยาก แล้วทั้งหมดก็ต้องแย้มยิ้มกว้าง“พี่นพ มาได้ยังไงคะเนี่ย” สายขิมเบิกตาเมื่อเห็นว่าเป็นนพวิทย์“ไม่ทำงานเหรอคะ”“ทำค่ะ แต่ได้ข่าวว่ามีเด็กมาแอบกินปิ้งย่างเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ พี่เลยแอบโดดงานมาช่วงบ่าย กะว่าจะมาขอความอนุเคราะห์เป็นเจ้ามือให้เด็กซะหน่อย” นพวิทย์เอ่ยพลางนั่งลงข้างสายขิมเพราะน้ำฝนที่นั่งข้างสายขิมตั้งแต่ต้นลุกขึ้นและย้ายไปนั่งฝั่งปิงลี่อย่างรู้ใจ“ยินดีมากเลยค่ะพี่นพ” คนจะเป็นเจ้ามือมาพูดว่าอยากขอความอนุเคราะห์ มันใช่เหรอ ใครเขาใช้คำนี้กัน สายฝนแอบขำ“ขอบพระคุณคุณพี่นะคะที่วันนี้เป็นเกียรติมาเป็นเจ้ามือให้ ปิงลี่จะยอมให้โอกาสค่ะ” ทั้งปิงลี่และน้ำฝนต่างพร้อมใจยกมือไหว้อย่างไม่คิดปฏิเสธแต่อย่างใดนพวิทย์ส่ายหน้าขำ สองคนนี้หัวไวติดตลก สามารถเล่
Read more
Chapter 4 First party (1/2)
“ป้าน้อยขา... ป้าจะไม่บอกแม่ใช่ไหมคะ ป้าจะเข้าข้องหนูขิมใช่ม๊า” เสียงหวานถามป้าแม่บ้านที่อาสาเดินมาส่งเธอด้วยตัวเองที่รั้วหลังบ้าน“ไม่บอกค่ะ ป้าเข้าใจ” ป้าน้อยจับมือเรียวเล็กไว้แน่น แล้วกระชับแถบเสื้อคลุมให้ไม่หลุดออกจากไหล่เพราะเข้าใจวัยรุ่นและเอ็นดูสายขิมป้าน้อยจึงกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปโดยปริยายไม่สิ เผลอ ๆ ก็ป้าน้อยนี่แหละคือตัวตั้งตัวตีวันนี้สายขิมมาบอกเธอว่าอยากไปงานเลี้ยงส่งรวมรุ่น แต่เพราะกลัวมารดาจะไม่อนุญาต ป้าน้อยจึงเสนอวิธี...‘ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องขออนุญาตสิคะ แอบหนีเที่ยวบ้างก็ดี หนูขิมเรียนจบแล้วนี่นา เที่ยวบ้างจะเป็นไร’“ขอบคุณนะคะป้า จุ๊บ” สายขิมยกมือไหว้และหอมแก้มซ้ายขวาของป้าน้อยอย่างสนิทรักใคร่เธอรักป้าน้อยมากเพราะท่านเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่คอยอยู่เคียงข้างและเข้าใจเธอทุกอย่าง แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ป้าน้อยก็คอยซัพพอร์ตเธอเสมอมา ดูอย่างตอนนี้สิ ป้าน้อยทั้งเป็นคนไขกุญแจประตูหลังและคอยดูต้นทางให้อีกต่างหากท่าทางหญิงสูงวัยตัวกลม ๆ จ้ำม่ำที่คอยเหลียวซ้ายแลขวา ทำราวกับว่าเรากำลังจะขึ้นบ้านใครช่างน่าเอ้นดูจนสายขิมอดยิ้มไม่ได้“มีอะไรรีบโทรมานะคะ กลับมาก็โทรหาป
Read more
Chapter 4 First party (2/2)
เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงสายขิมกลับมัวแต่สนุกกับเพื่อนจนเกือบจะลืมนพวิทย์ไปเสียแล้ว ยังดีที่เพราะเขาเป็นรุ่นพี่ในคณะ เลยรู้จักเพื่อนผู้ชายของเธออยู่หลายคน ความสนิทสนมรุ่นพี่รุ่นน้อง เป็นกันเองทำให้เขาสามารถเข้ากับหลายคนได้ง่ายพอรู้ตัวว่าสนุกจนลืมเขา ตอนนี้เธอจึงได้กลับมานั่งมองเขาตาปริบ ๆ“ขอโทษนะคะพี่นพ”“ขอโทษพี่ทำไมคะ” นพวิทย์ยิ้มใจดีส่งมาให้ เขายกมือขึ้นลูบหัวหญิงสาว ทำเอาหลายคนที่เห็นใจฟูฟ่องแทนสายขิมไปแล้วเพราะนพวิทย์ทั้งอ่อนโยนและอบอุ่น เขาเป็นผู้ชายในอุดมคติที่เชื่อว่าผู้หญิงหลาย ๆ คนอยากได้“วู้ว ๆ ฉันชอบเพลงนี้ กรี๊ด ไปเต้นกันเถอะแก” น้ำฝนร้องขึ้นเมื่อได้ยินเพลงโปรดเธอลุกขึ้นชวนเพื่อน ๆ ไปด้วยกัน ลากแขนสายขิมหากแต่หญิงสาวกลับลังเลเพราะเกรงใจนพวิทย์“ไปเต้นกับเพื่อนสิคะ” นพวิทย์ยิ้มละมุนให้เธออีกครั้ง เขาทำมือให้หญิงสาวลุกขึ้นอย่างสบายใจ“แต่พี่นพล่ะค่ะ จะนั่งตรงนี้คนเดียวเหรอ” เพราะเพื่อน ๆ ของเธอที่นั่งดื่มกับเขาเมื่อครู่ไม่รู้ลุกหายกันไปไหน หากให้เดาคงไปเข้าห้องน้ำ ไม่ก็สูบรุหรี่กระมัง“พี่นั่งดื่มรอตรงนี้แหละครับ อย่าคิดมาก สนุกได้ตามสบายเลย” เมื่อเริ่มดึกเสียงเพลงก็ยิ่งดัง
Read more
Chapter 5 Bitch gril (1/2)
นพวิทย์กอดเอวคอดไว้แน่นขึ้นกว่าเก่า คราวนี้ร่างสองเราแนบชิดในระยะที่อากาศก็คงไม่อาจลอดผ่านได้ เพื่อคอยประคองให้หญิงสาวไม่เซล้มก็ส่วนหนึ่ง แต่เพื่อสนองความต้องการของเขานั่นคือเรื่องหลักก็ขอกอบโกยให้มันสมกับที่เฝ้ารอมานานหน่อยเถอะนะ“ไม่เมาค่ะ ขิมยังไม่เมา” คนบอกไม่ได้เมาเริ่มประคองหัวตัวเองให้ตั้งตรงไม่ค่อยได้ สองแขนเรียวยกขึ้นกอดไหล่กำยำเป็นการประคองตัวเองไว้เหล้าช็อตนั้นกำลังเล่นงานเธออยู่สินะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าไม่เหมือนเดิม หากแต่จะให้ยอมรับตรง ๆ ก็เสียเชิงตาย นาน ๆ ทีมาเที่ยว ดื่มไปหน่อยเดียวจะเมาก็กระไร“แบบนี้พี่เรียกเมานะครับ” นพวิทย์ยิ้มเอ็นดูให้คนรัก พอเมาแล้วอ้อนมาก นัยน์ตาสวยระยับหวาน เวลาเธอเผลอกัดปากโคตรจะยั่วจนเขาต้องกัดฟันข่มใจ“ไปห้องน้ำหน่อยดีกว่า เดี๋ยวพี่พาเราไปล้างหน้าสักหน่อยจะได้สร่าง”“ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เอาวะ เมาก็เมา สายขิมยอมรับกับตัวเองอย่างง่ายดาย เธออยากล้างหน้าล้างตาอยู่พอดี และอีกอย่าง“ขิมปวดฉี่...”“โอเคครับ” นพวิทย์หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ้นดู จากนั้นก็กอดเอวช่วยประคองสายขิมเดินไปยังห้องน้ำการแนบชิดของทั้งคู่ดูในแสงไฟสลัวราง ท่ามกลางสถานที่เช่น
Read more
Chapter 5 Bitch gril (2/2)
“หายยังไงล่ะคะ ขืนฝืนใส่ต่อ เลือดได้ไหมแน่ ๆ” คราวนี้นพวิทย์เสียงติดดุ หากแต่สายตาของเขาก็ยังอ่อนละมุน แฝงด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“งั้นก็ได้ค่ะ” เสียงสายขิมสลดลงเล็กน้อยอย่างยอมจำนน เธอคิดว่ารออยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ความเมาก็จะได้สร่างขึ้นมาบ้าง แล้วค่อยกลับเข้าไปสนุกกับเพื่อนใหม่“รอนี่นะคะ อย่าไปไหนนะ” นพวิทย์ที่เดินออกจากกรอบประตูห้องน้ำไปแล้วยื่นหน้ากลับเข้ามาย้ำอีกครั้ง“ค่ะ ขิมจะไปไหนได้” เธอโบกมือแล้วส่งยิ้มให้ระหว่างรอหญิงสาวกระโดดลงมายืนบนพื้นปกติเพื่อหันไปมองกระจกบานใหญ่ หยิบลิปสติกในกระเป๋าคลัชใบเล็กที่พกมาเติมริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง ก่อนจะจัดผม ซับใบหน้าให้เข้าที่เข้าทางสายขิมยิ้มให้ตัวเองในกระจก“เราก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย สวยมาก” ชมตัวเองไม่พอ ซ้ำยังขยิบตาใส่เธอชอบชมและให้กำลังใจคนในกระจกเสมอ เพราะหากคาดหวังมันจากคนอื่น ชาตินี้เอก็ไม่รู้จะได้มันไหม‘ใครไม่รักเรา ไม่ชมเรา ไม่เอ้นดูเราก็ช่าง แต่คนในกระจกต่างหากที่จะอยู่กับเราไปจนตาย’เป็นคำที่เธอเคยได้ยินจากใครบางคนในตอนที่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นใหม่ ๆสายขิมจดจำได้ขึ้นใจและทำเช่นนั้นเสมอมาชีวิตเธอถึงไ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status