ร้ายห้ามรัก

“คุณท่านรออยู่ครับ” เสียงเรียกสติดังขึ้น ทำใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ หลังจากที่ยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตนไม่ได้กลับมาร่วมปี

“เออ!” เขากระแทกลมหายใจก่อนจะพาขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใคร ๆ ก็มักบอกว่าสวยงามราวกับราชวังหากทำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างคุกติดแอร์ดี ๆ นี่เอง

“ไงครับ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาหรู ยกขาเรียวยาวขึ้นมาไขว่ห้าง แขนสองข้างพาดพนัก ใบหน้าหล่อดูไม่ยี่หระเท่าไหร่ ดวงตาคู่คมจ้องชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้า

ไร้ความเกรงกลัว และไม่เห็นหัวใคร ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นนักการเมืองใหญ่ที่มีผู้คนเกรงกลัวมากแค่ไหน

“ปล่อยผมออกมาทำห่าอะไร”

“ไอ้ทิม!”

“ใจเย็นค่ะคุณ” ขวัญจิราลูบอกบอกสามี ท่าทางอ่อนโยนใส่ใจทำเอาธนนท์อดหมั่นไส้ไม่ได้

“เหอะ!” ขัดหูขัดตาชะมัด

“มึงนี่นะ! กูช่วยให้ออกจากตารางมาซุกหัวนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยสำนึกหน่อยได้ไหม”

“งั้นก็ควรปล่อยให้ผมนอนคุกไปนะ สบายตากว่าเยอะ” คำพูดเย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดำมืดทุกครั้งที่หันไปมองขวัญจิรา

“เมื่อไหร่มึงจะเลิกทำตัวแบบนี้วะ” ตนเอาภรรยาคนนี้เข้าบ้านมาเป็นสิบปีแล้วแต่ไอ้ลูกชายตัวดีก็ยังไม่ยอมรับ ทั้งที่ขวัญจิราก็ไม่ใช่คนใจร้ายอะไร

ทรงยุทธ เป็นนักการเมืองใหญ่ที่ใคร ๆ ก็นับหน้าถือตา วาจาเข้าแทบจะชี้ชะตาของใครก็ได้ ก็มีอยู่คนเดียวคือไอ้ลูกเปรตนี่ ที่หัวรั้น ดื้อด้าน ไม่ฟังเขา ไม่เคยยอมรับอะไรทั้งนั้น

“ก่อนให้ผมรับใครเป็นแม่เลี้ยง พ่อควรเช็คอายุบ้างนะ ไม่เรียกอีก็บุญแค่ไหนละ”

“ไอ้ทิม!”

“อะไรกันวะ!” ชายหนุ่มหงุดหงิดใจ ดิ้นหาทางให้เขาออกมาจากคุกจากตารางเพื่อให้มานั่งหายใจร่วมกับยายขวัญจิรานี่น่ะหรือ

ขวัญจิราแก่กว่าเขาเพียง 10 กว่าปีเท่านั้น ปีนี้เขา 28 ส่วนยายนี่ยังไม่ถึง 40 ปีเลยกระมัง แล้วจะให้เขาเรียกว่าแม่อย่างนั้นหรือ บ้ามาก!

“นี่เรียกผมมาธุระอะไร ถ้าเรื่องให้ยอมรับยายนี่เป็นแม่ผมไปละ” ธนนท์ทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่ถูกท่านทรงยุทธปรามไว้

“มึงจะไปไหน!”

“นอนคุก”

“นั่งลงเดี๋ยวนี้ไอ้ทิม!” เสียงประกาศิตดังก้องแสดงออกว่าจริงจัง จนลูกชายหัวรั้นชะงัก หันกลับไปมองนัยน์ตาบิดาที่มองเขามาอย่างดุดันแทบจะกินหัวได้ ธนนท์ก็ได้แต่กระแทกลมหายใจแล้วนั่งลงดังเก่า

“มึงต้องอยู่บ้าน”

“ไม่!” เขาสวนกลับทันควัน ไม่ยอมรับคำสั่งนั้นของบิดา สายตาคมดุตวัดมองไปทางขวัญจิรา

เขาเคยยื่นคำขาดไปตั้งแต่ครั้งนั้นที่ท่านนำยายนี่เข้าบ้านมาแล้ว ว่าหากมันอยู่ เขาจะไป แต่ครั้งนั้นท่านเลือกมัน แล้วปล่อยให้เขาไปใช้ชีวิตข้างนอก

เขาก็อยู่ของเขาดี ๆ อยู่แล้ว พ่อจะเรียกกลับมาอยู่ที่นี่ทำห่าอะไร