ร้ายห้ามรัก

ร้ายห้ามรัก

last update最終更新日 : 2026-04-03
作家:  หญิงเพียว連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
33チャプター
499ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อีโรติก

สะใจ

รักทรมาน

ฝาแฝด

ปากร้าย

รวย

รักข้ามสถานะ

แก้แค้น

หนีท้อง

“อยากจับฉันเหรอ” “นอกจากความรวย ขี้คุกแบบคุณมันน่าสนใจตรงไหน” “งั้นลองมานอนครางใต้ร่างไอ้ขี้คุกอย่างฉันหน่อยไหม เธออาจจะติดใจก็ได้นะ” ...... ใครจะรู้ว่าจากเด็กกาฝากในบ้านที่เขาไม่ถูกชะตา จะกลายมาเป็นภรรยาสุดที่รัก

もっと見る

第1話

Chapter 1 Comeback (1/2)

“คุณท่านรออยู่ครับ”

เสียงเรียกสติดังขึ้นทำใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ หลังจากที่ยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตนไม่ได้กลับมาเหยียบร่วมปี

“ฮือ!”

เขากระแทกลมหายใจก่อนจะพาขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใคร ๆ ก็มักบอกว่าสวยงามราวกับราชวังหากทำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างคุกติดแอร์ดี ๆ นี่เอง

“ไงครับ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาหรู ยกขาเรียวยาวขึ้นไขว่ห้าง แขนสองข้างพาดกับพนัก ใบหน้าหล่อดูไม่ยี่หระขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องชายสูงวัยกว่าที่อยู่ตรงข้ามกัน

‘ไร้ความเกรงกลัวและไม่เห็นหัวใคร’ ท่าทีของเขาคงเหมาะกับนิยามนั้น ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นนักการเมืองใหญ่ที่ผู้คนต่างพากันคำนับ

“ปล่อยผมออกมาทำห่าอะไรเหรอครับท่าน” เสียงเรียบเรื่อยหากก็แดกดันทุกคำ

ไอ้ทิม!

“ใจเย็นค่ะคุณ” ขวัญจิรารีบยกมือขึ้นลูบอกปราม ท่าทางอ่อนโยนใส่ใจทำเอาธนนท์อดหมั่นไส้ไม่ได้

“เหอะ!”

ขัดหูขัดตาชะมัด

“มึงนี่นะ! กูช่วยให้ออกจากตารางมาซุกหัวนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยสำนึกบุญคุณกูหน่อยได้ไหม”

“งั้นก็ควรปล่อยให้ผมนอนคุกไปซะ สบายตากว่าเยอะ” คำพูดเย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดำมืดทุกครั้งที่หันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งเบียดชิดติดกันแทบจะเกยไปนั่งบนตัก

“เมื่อไหร่มึงจะเลิกทำตัวแบบนี้วะ” ตนเอาภรรยาคนนี้เข้าบ้านมาเป็นสิบปีแล้วแต่ไอ้ลูกชายตัวดีก็ยังไม่เคยยอมรับ

ทรงยุทธ เป็นนักการเมืองใหญ่ที่ใคร ๆ ก็นับหน้าถือตา ทุกประกาศิตของเขาแทบจะชี้ชะตาชีวิตคนได้

แต่ก็มีอยู่คนเดียวคือไอ้ลูกเปรตนี่แหละที่หัวรั้น ดื้อด้าน ไม่ฟังเขาสักคำ ไม่เคยยอมรับอะไรทั้งนั้น

“ก่อนให้ผมรับใครเป็นแม่เลี้ยง พ่อควรเช็คอายุบ้างนะ ไม่เรียกว่าอีก็บุญแค่ไหนละ”

“ไอ้ทิม!”

“อะไรกันวะ!” ธนนท์หงุดหงิดมากจนตะคอกกลับเสียงดังลั่น ดิ้นหาทางให้เขาออกมาจากคุกจากตารางเพื่อให้มานั่งหายใจร่วมกับยายขวัญจิราน่ะหรือ โคตรประสาท!

ขวัญจิราแก่กว่าเขาเพียง 10 กว่าปีเท่านั้น ปีนี้เขา 28 ส่วนยายนี่ยังไม่ถึง 40 ปีเลยกระมัง แล้วจะให้เขาเรียกว่าแม่อย่างนั้นหรือ โคตรกระดาก!

“นี่สรุปว่าพ่อเรียกผมมาเรื่องอะไร ถ้าเรื่องให้ยอมรับยายนี่เป็นแม่ ผมไปละ” ธนนท์ลุกขึ้นยืนแต่ถูกท่านทรงยุทธปรามไว้

“มึงจะไปไหน!”

“นอนคุก”

“นั่งลงเดี๋ยวนี้ไอ้ทิม!” เสียงประกาศิตของทรงยุทธดังก้องแสดงออกว่าจริงจังจนลูกชายหัวรั้นยังชะงัก ธนนท์หันกลับไปสบมองนัยน์ตาของบิดาที่มองเขามาอย่างดุดันแทบจะกินหัวกันได้

เขาจึงได้แต่กระแทกลมหายใจแล้วนั่งลงดังเก่า เอาเถอะ หากยังรั้นต่อกลัวว่าเขาจะกำพร้าพ่อเกิดหัวใจวายตายเสียก่อน

“มึงต้องอยู่บ้าน” ทรงยุทธสั่ง

“ไม่!” เขาสวนกลับทันควัน ไม่ยอมรับคำสั่งนั้นของบิดา สายตาคมดุตวัดมองไปทางขวัญจิราอีกครั้ง

เขาเคยยื่นคำขาดไปตั้งแต่ครั้งนั้นที่ท่านนำยายนี่เข้าบ้านมาแล้ว ว่าหากมันอยู่เขาจะไป ไม่มีทางได้อยู่ร่วมบ้านเดียวกันเด็ดขาด

และครั้งนั้นท่านก็เลือกมัน แล้วแทบจะตัดหางเขาปล่อยวัด ให้เขาไปใช้ชีวิตข้างนอกตามยถากรรม

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
33 チャプター
Chapter 1 Comeback (1/2)
“คุณท่านรออยู่ครับ”เสียงเรียกสติดังขึ้นทำใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ หลังจากที่ยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตนไม่ได้กลับมาเหยียบร่วมปี“ฮือ!”เขากระแทกลมหายใจก่อนจะพาขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใคร ๆ ก็มักบอกว่าสวยงามราวกับราชวังหากทำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างคุกติดแอร์ดี ๆ นี่เอง“ไงครับ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาหรู ยกขาเรียวยาวขึ้นไขว่ห้าง แขนสองข้างพาดกับพนัก ใบหน้าหล่อดูไม่ยี่หระขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องชายสูงวัยกว่าที่อยู่ตรงข้ามกัน‘ไร้ความเกรงกลัวและไม่เห็นหัวใคร’ ท่าทีของเขาคงเหมาะกับนิยามนั้น ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นนักการเมืองใหญ่ที่ผู้คนต่างพากันคำนับ“ปล่อยผมออกมาทำห่าอะไรเหรอครับท่าน” เสียงเรียบเรื่อยหากก็แดกดันทุกคำ“ไอ้ทิม!”“ใจเย็นค่ะคุณ” ขวัญจิรารีบยกมือขึ้นลูบอกปราม ท่าทางอ่อนโยนใส่ใจทำเอาธนนท์อดหมั่นไส้ไม่ได้“เหอะ!”ขัดหูขัดตาชะมัด“มึงนี่นะ! กูช่วยให้ออกจากตารางมาซุกหัวนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยสำนึกบุญคุณกูหน่อยได้ไหม”“งั้นก็ควรปล่อยให้ผมนอนคุกไปซะ สบายตากว่าเยอะ” คำพูดเย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดำมืดทุกครั้งที่หันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งเบียดชิดติดกันแท
続きを読む
Chapter 1 Comeback (2/2)
เขาก็อยู่ของเขาดี ๆ อยู่แล้ว พ่อจะเรียกกลับมาอยู่ที่นี่ทำห่าอะไร“ใกล้เลือกตั้งแล้ว มึงกลับมาอยู่บ้านซะไอ้ทิม อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ” ท่านทรงยุทธเอ่ยเพียงเท่านั้นก็ลุกเดินออกไป ไม่สนใจสายตาดุดันของธนนท์อีก“มีไอ้ห่านี่อยู่ ผมจะไปก่อเรื่องอะไรอีกได้วะพ่อ”ปัง!ธนนท์เตะเข้ากับขาโต๊ะจนเสียงดังลั่น เรียกสายตาของทรงยุทธให้หันกลับไปโฟกัสยังข้อเท้าของบุตรชายตั้งแต่เกิดเรื่องจนต้องใส่กำไล em[1] เขาก็ถูกจำกัดเสรีภาพจนแทบขยับตัวไม่ได้ ทุกวันนี้ก็ใช้ชีวิตอยู่แค่ในคอนโด ไปได้แค่ระยะที่ถูกกำหนดไว้ดีที่คอนโดหรูอยู่ใจกลางเมือง มีสถาบันเทิงและห้างในรัศมีที่ศาลอนุญาตจึงใช้ชีวิตไม่ลำบากเท่าไหร่ แต่ถ้าอยู่บ้าน เขาคงเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก“กูให้คนจัดการเปลี่ยนพิกัดและเพิ่มระยะเริ่มรัศมีแล้ว มึงจะไปไหนมาไหนได้ไกลกว่าเก่า แต่มึงต้องอยู่บ้านเป็นหลัก เท่า นั้น!” ทรงยุทธเน้นคำ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่มักใช้ขู่ธนท์ได้ทุกครั้ง“ไม่งั้นกูจะอายัทแบล็คการ์ดมึง”ธนนท์ที่รู้ว่าคราวนี้บิดาเอาจริงและเขาก็คงขัดคำสั่งไม่ได้ก็ได้แต่กระแทกลมหายใจอึดอัด ขายาว ๆ เหยียดขึ้นแล้วถีบโต๊ะกลมทรงเตี้ยตรงหน้าเข้าอย่างจังอีกครั้ง“ว๊าย!”
続きを読む
Chapter 2 Again (1/2)
ทิม ธนนท์ ลูกชายคนเดียวของท่านทรงยุทธ ไพศาลยศ นักการเมืองใหญ่ ดีกรีนักแข่งรถชื่อดังที่คว้าแชมป์มาแล้วหลายสนามและยังเคยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศ ทั้งเป็นเซเลบริตี้ที่สาว ๆ ทั้งในและนอกวงการต่างพากันจับจ้อง อยากได้เขาเป็นเจ้าของจนตัวสั่นโพรไฟล์ดีขนาดนี้ทว่าชีวิตจริงกลับหาความสุขไม่ได้เลยสักวัน และพาลทำให้คนที่เข้าไปเกี่ยวข้องโดยภาวะจำยอมพลอยไม่เป็นสุขไปด้วย“เฮ้อ!”“เป็นอะไรขิม ถอนหายใจอย่างกับทำข้อสอบไม่ได้แน่ะ” เสียงเรียกจากเพื่อนสาวทำคนถอนหายใจหนักอกดึงสติตัวเองกลับมาได้อีกครั้งเธอละสายตาจากหน้าจอแอพพลิเคชั่น มองผ่านข้อความที่มารดาส่งมาให้แล้วหันมาตอบคำถามเพื่อนรัก“เปล่าจ้า ไม่มีอะไร” คำพูดติดปากไม่ว่าจะมีปัญหาเรื่องอะไรก็ตาม“เธอมันหัวกะทิของรุ่นเลยนะ อย่ามาถอนหายใจแรงอย่างนี้สิฉันไม่สบายใจเลย” ปิงลี่ เพื่อนชายใจสาวที่ประคองเกรด 3 ต้น ๆ มาตลอดยกมือขึ้นกุมอก เพราะยายเพื่อนหิวกะทิที่คอยติวสอบให้กลับถอนหายใจเสียงดังเขมิกา หรือสายขิม นักศึกษาเรียนดีว่าที่เกียรตินิยม ผู้ครองเกรดเกือบ 4 มาตลอดถอนหายใจหลังออกจากห้องสอบ มันหมายความว่ายังไงกัน!“โอ้ย เปล่า เราไม่ได้ถอนหายใจเรื่องสอบสักหน่อย
続きを読む
Chapter 2 Again (2/2)
“ดูทำเข้า ไม่ต้องรีบกินขนาดนั้น” ป้าน้อยดึงกระดาษทิชชูใกล้มือมาเช็ดขอบปากที่เลอะไปด้วยน้ำส้มคั้น“เด็กน้อยจริง ๆ เลย”“ก็อยู่กับป้า ๆ หนูอยากเป็นเด็กน้อยนี่นา” สายขิมยิ้มกว้างแล้วซบใบหน้ากับแขนย้วย ๆ ของป้าน้อยอย่างที่ชอบทำ ออดอ้อนอย่างน่ารัก“อ้อ คุณขวัญเธอไลน์มาสั่งป้าไว้ว่าให้ป้าบอกหนูขิม ว่าหลังจากสอบเสร็จก็ให้ย้ายกลับเข้ามาอยู่บ้านเลยทันทีค่ะ”จากที่ยิ้มจนตาหยีสายขิมก็หน้าเจื่อนลงทันที แบบนี้เธอต้องรีบทำงานเก็บเงินและหาซื้อบ้านเป็นของตัวเองสักหลัง อยากจะไปทำงานไกล ๆ ชะมัดฉับพลันเสียงข้อความก็ดังรัวจนสายขิมต้องกดอ่าน เพราะเป็นข้อความของมารดาท่านสั่งงานไว้หลายอย่าง หากข้อความหนึ่งที่สะดุดตากลับทำหญิงสาวเอียงคอสงสัยMom : ฝากดูด้วยล่ะ จับตาดูมันให้ดีด้วย เข้าใจไหม“จับตาใคร?” สายขิมได้แต่ย่นคิ้วสงสัย“คุณทิมมั้งคะ” เสียงป้าน้อยตอบโดยที่ไม่ต้องอ่านข้อความนั้นยังได้“คุณทิม? คุณทิมกลับมาแล้วเหรอคะป้า” คราวนี้สีหน้าสายขิมมีแววหนักใจเด่นชัดมาก“ค่ะ เพิ่งกลับมาเมื่อบ่ายนี้เองค่ะ ยังไงหนูขิมก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ” ป้าน้อยเตือนด้วยความเป็นห่วงเพราะรู้ดีว่าคุณหนูของบ้านนี้ไม่พึงใจสองแม่ล
続きを読む
Chapter 3 Proud (1/2)
เสียงทุ้มกระแทกแดกดันที่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงครึกครื้นเรียกสายตาคู่สวยให้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ในมือยังถือแก้วไวน์“สวัสดีค่ะ” สายขิมยกมือไหว้ตามมารยาทแล้วหันกลับมาจัดการจานชามตรงหน้า ไม่ได้ปล่อยให้พี่ ๆ ป้า ๆ ทำกันแล้วตัวเองนั่งสบายเป็นเจ้าของบ้านในใจพลางคิดว่าลมอะไรกันนะถึงพัดธนนท์ให้เดินไกลมาจนถึงปีกตึกฝั่งนี้ได้“ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน” การกระทำเมินเฉยต่อเขาของหญิงสาวกลับทำให้คนที่เริ่มเมานึกหมั่นไส้ยกมือไหว้เขาแต่กลับไม่หันมาสบตากันด้วยซ้ำ ปล่อยผ่านทุกคำพูดกระแทกแดกดัน ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุที่เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจนักจานชามพวกนั้นมันน่ามองกว่าหน้าเขาหรืออย่างไร“จองหอง”“...” สายขิมยังมีอารมณ์ยกแก้วดื่มน้ำ แต่แต่ตอนที่วางก้นแก้วกลับกระแทกเสียงดังปังเธอรวบแก้วน้ำและจานอาหารของตัวเองได้แล้วลุกขึ้นเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไป จุดหมายคือห้องครัว โดยไม่คิดสนใจจะต่อปากต่อคำ“สายขิม!”“อ๊ะ!”เพล้ง!“ว๊าย!” ป้าน้อยกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจเมื่อสายขิมโดนมือหนากระชากแขนจนเสียหลัก ร่างเล็กเซจนหน้าเกือบคะมำ แถมจานชามแก้วน้ำยังร่วงลงแตกกระจาย“ทำอะไรของคุณ!” หญิงสาวเผลอแหวใส่เจ้าของบ้าน กา
続きを読む
Chapter 3 Proud (2/2)
“ก็บอกว่าไม่เอาไง”“มึงรวยเหรอฝน” ปิงลี่ถาม “งั้นเลี้ยงกูบ้าง ขี้เกียจทำงาน”“กูแค่จะเลี้ยงข้าวมื้อนึงจ้ะ ไม่ได้จะเอาภาระ” สามสาวเถียงกัน เป็นการเถียงจนจิกกัน มีทั้งเสียงหัวเราะขำและเสียงด่าสลับกันอย่างสนุกสนาน หากไม่นานก็มีเสียงทุ้มละมุนจากชายหนุ่มบางคนแทรกดัง“งั้นพี่ขอเลี้ยงเองนะครับ”เสียงนั้นเรียกสายตาของทั้งสามสาวให้หันไปมองได้ไม่ยาก แล้วทั้งหมดก็ต้องแย้มยิ้มกว้าง“พี่นพ มาได้ยังไงคะเนี่ย” สายขิมเบิกตาเมื่อเห็นว่าเป็นนพวิทย์“ไม่ทำงานเหรอคะ”“ทำค่ะ แต่ได้ข่าวว่ามีเด็กมาแอบกินปิ้งย่างเลี้ยงฉลองสอบเสร็จ พี่เลยแอบโดดงานมาช่วงบ่าย กะว่าจะมาขอความอนุเคราะห์เป็นเจ้ามือให้เด็กซะหน่อย” นพวิทย์เอ่ยพลางนั่งลงข้างสายขิมเพราะน้ำฝนที่นั่งข้างสายขิมตั้งแต่ต้นลุกขึ้นและย้ายไปนั่งฝั่งปิงลี่อย่างรู้ใจ“ยินดีมากเลยค่ะพี่นพ” คนจะเป็นเจ้ามือมาพูดว่าอยากขอความอนุเคราะห์ มันใช่เหรอ ใครเขาใช้คำนี้กัน สายฝนแอบขำ“ขอบพระคุณคุณพี่นะคะที่วันนี้เป็นเกียรติมาเป็นเจ้ามือให้ ปิงลี่จะยอมให้โอกาสค่ะ” ทั้งปิงลี่และน้ำฝนต่างพร้อมใจยกมือไหว้อย่างไม่คิดปฏิเสธแต่อย่างใดนพวิทย์ส่ายหน้าขำ สองคนนี้หัวไวติดตลก สามารถเล่
続きを読む
Chapter 4 First party (1/2)
“ป้าน้อยขา... ป้าจะไม่บอกแม่ใช่ไหมคะ ป้าจะเข้าข้องหนูขิมใช่ม๊า” เสียงหวานถามป้าแม่บ้านที่อาสาเดินมาส่งเธอด้วยตัวเองที่รั้วหลังบ้าน“ไม่บอกค่ะ ป้าเข้าใจ” ป้าน้อยจับมือเรียวเล็กไว้แน่น แล้วกระชับแถบเสื้อคลุมให้ไม่หลุดออกจากไหล่เพราะเข้าใจวัยรุ่นและเอ็นดูสายขิมป้าน้อยจึงกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปโดยปริยายไม่สิ เผลอ ๆ ก็ป้าน้อยนี่แหละคือตัวตั้งตัวตีวันนี้สายขิมมาบอกเธอว่าอยากไปงานเลี้ยงส่งรวมรุ่น แต่เพราะกลัวมารดาจะไม่อนุญาต ป้าน้อยจึงเสนอวิธี...‘ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องขออนุญาตสิคะ แอบหนีเที่ยวบ้างก็ดี หนูขิมเรียนจบแล้วนี่นา เที่ยวบ้างจะเป็นไร’“ขอบคุณนะคะป้า จุ๊บ” สายขิมยกมือไหว้และหอมแก้มซ้ายขวาของป้าน้อยอย่างสนิทรักใคร่เธอรักป้าน้อยมากเพราะท่านเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่คอยอยู่เคียงข้างและเข้าใจเธอทุกอย่าง แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ป้าน้อยก็คอยซัพพอร์ตเธอเสมอมา ดูอย่างตอนนี้สิ ป้าน้อยทั้งเป็นคนไขกุญแจประตูหลังและคอยดูต้นทางให้อีกต่างหากท่าทางหญิงสูงวัยตัวกลม ๆ จ้ำม่ำที่คอยเหลียวซ้ายแลขวา ทำราวกับว่าเรากำลังจะขึ้นบ้านใครช่างน่าเอ้นดูจนสายขิมอดยิ้มไม่ได้“มีอะไรรีบโทรมานะคะ กลับมาก็โทรหาป
続きを読む
Chapter 4 First party (2/2)
เวลาผ่านไปร่วมชั่วโมงสายขิมกลับมัวแต่สนุกกับเพื่อนจนเกือบจะลืมนพวิทย์ไปเสียแล้ว ยังดีที่เพราะเขาเป็นรุ่นพี่ในคณะ เลยรู้จักเพื่อนผู้ชายของเธออยู่หลายคน ความสนิทสนมรุ่นพี่รุ่นน้อง เป็นกันเองทำให้เขาสามารถเข้ากับหลายคนได้ง่ายพอรู้ตัวว่าสนุกจนลืมเขา ตอนนี้เธอจึงได้กลับมานั่งมองเขาตาปริบ ๆ“ขอโทษนะคะพี่นพ”“ขอโทษพี่ทำไมคะ” นพวิทย์ยิ้มใจดีส่งมาให้ เขายกมือขึ้นลูบหัวหญิงสาว ทำเอาหลายคนที่เห็นใจฟูฟ่องแทนสายขิมไปแล้วเพราะนพวิทย์ทั้งอ่อนโยนและอบอุ่น เขาเป็นผู้ชายในอุดมคติที่เชื่อว่าผู้หญิงหลาย ๆ คนอยากได้“วู้ว ๆ ฉันชอบเพลงนี้ กรี๊ด ไปเต้นกันเถอะแก” น้ำฝนร้องขึ้นเมื่อได้ยินเพลงโปรดเธอลุกขึ้นชวนเพื่อน ๆ ไปด้วยกัน ลากแขนสายขิมหากแต่หญิงสาวกลับลังเลเพราะเกรงใจนพวิทย์“ไปเต้นกับเพื่อนสิคะ” นพวิทย์ยิ้มละมุนให้เธออีกครั้ง เขาทำมือให้หญิงสาวลุกขึ้นอย่างสบายใจ“แต่พี่นพล่ะค่ะ จะนั่งตรงนี้คนเดียวเหรอ” เพราะเพื่อน ๆ ของเธอที่นั่งดื่มกับเขาเมื่อครู่ไม่รู้ลุกหายกันไปไหน หากให้เดาคงไปเข้าห้องน้ำ ไม่ก็สูบรุหรี่กระมัง“พี่นั่งดื่มรอตรงนี้แหละครับ อย่าคิดมาก สนุกได้ตามสบายเลย” เมื่อเริ่มดึกเสียงเพลงก็ยิ่งดัง
続きを読む
Chapter 5 Bitch gril (1/2)
นพวิทย์กอดเอวคอดไว้แน่นขึ้นกว่าเก่า คราวนี้ร่างสองเราแนบชิดในระยะที่อากาศก็คงไม่อาจลอดผ่านได้ เพื่อคอยประคองให้หญิงสาวไม่เซล้มก็ส่วนหนึ่ง แต่เพื่อสนองความต้องการของเขานั่นคือเรื่องหลักก็ขอกอบโกยให้มันสมกับที่เฝ้ารอมานานหน่อยเถอะนะ“ไม่เมาค่ะ ขิมยังไม่เมา” คนบอกไม่ได้เมาเริ่มประคองหัวตัวเองให้ตั้งตรงไม่ค่อยได้ สองแขนเรียวยกขึ้นกอดไหล่กำยำเป็นการประคองตัวเองไว้เหล้าช็อตนั้นกำลังเล่นงานเธออยู่สินะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าไม่เหมือนเดิม หากแต่จะให้ยอมรับตรง ๆ ก็เสียเชิงตาย นาน ๆ ทีมาเที่ยว ดื่มไปหน่อยเดียวจะเมาก็กระไร“แบบนี้พี่เรียกเมานะครับ” นพวิทย์ยิ้มเอ็นดูให้คนรัก พอเมาแล้วอ้อนมาก นัยน์ตาสวยระยับหวาน เวลาเธอเผลอกัดปากโคตรจะยั่วจนเขาต้องกัดฟันข่มใจ“ไปห้องน้ำหน่อยดีกว่า เดี๋ยวพี่พาเราไปล้างหน้าสักหน่อยจะได้สร่าง”“ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เอาวะ เมาก็เมา สายขิมยอมรับกับตัวเองอย่างง่ายดาย เธออยากล้างหน้าล้างตาอยู่พอดี และอีกอย่าง“ขิมปวดฉี่...”“โอเคครับ” นพวิทย์หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ้นดู จากนั้นก็กอดเอวช่วยประคองสายขิมเดินไปยังห้องน้ำการแนบชิดของทั้งคู่ดูในแสงไฟสลัวราง ท่ามกลางสถานที่เช่น
続きを読む
Chapter 5 Bitch gril (2/2)
“หายยังไงล่ะคะ ขืนฝืนใส่ต่อ เลือดได้ไหมแน่ ๆ” คราวนี้นพวิทย์เสียงติดดุ หากแต่สายตาของเขาก็ยังอ่อนละมุน แฝงด้วยความเป็นห่วงเป็นใย“งั้นก็ได้ค่ะ” เสียงสายขิมสลดลงเล็กน้อยอย่างยอมจำนน เธอคิดว่ารออยู่ตรงนี้อีกสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน ความเมาก็จะได้สร่างขึ้นมาบ้าง แล้วค่อยกลับเข้าไปสนุกกับเพื่อนใหม่“รอนี่นะคะ อย่าไปไหนนะ” นพวิทย์ที่เดินออกจากกรอบประตูห้องน้ำไปแล้วยื่นหน้ากลับเข้ามาย้ำอีกครั้ง“ค่ะ ขิมจะไปไหนได้” เธอโบกมือแล้วส่งยิ้มให้ระหว่างรอหญิงสาวกระโดดลงมายืนบนพื้นปกติเพื่อหันไปมองกระจกบานใหญ่ หยิบลิปสติกในกระเป๋าคลัชใบเล็กที่พกมาเติมริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง ก่อนจะจัดผม ซับใบหน้าให้เข้าที่เข้าทางสายขิมยิ้มให้ตัวเองในกระจก“เราก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย สวยมาก” ชมตัวเองไม่พอ ซ้ำยังขยิบตาใส่เธอชอบชมและให้กำลังใจคนในกระจกเสมอ เพราะหากคาดหวังมันจากคนอื่น ชาตินี้เอก็ไม่รู้จะได้มันไหม‘ใครไม่รักเรา ไม่ชมเรา ไม่เอ้นดูเราก็ช่าง แต่คนในกระจกต่างหากที่จะอยู่กับเราไปจนตาย’เป็นคำที่เธอเคยได้ยินจากใครบางคนในตอนที่เธอเพิ่งเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนั้นใหม่ ๆสายขิมจดจำได้ขึ้นใจและทำเช่นนั้นเสมอมาชีวิตเธอถึงไ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status