Lahat ng Kabanata ng ร้ายห้ามรัก: Kabanata 1 - Kabanata 10

“คุณท่านรออยู่ครับ”เสียงเรียกสติดังขึ้นทำใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ หลังจากที่ยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตนไม่ได้กลับมาเหยียบร่วมปี“ฮือ!”เขากระแทกลมหายใจก่อนจะพาขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใคร ๆ ก็มักบอกว่าสวยงามราวกับราชวังหากทำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างคุกติดแอร์ดี ๆ นี่เอง“ไงครับ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาหรู ยกขาเรียวยาวขึ้นไขว่ห้าง แขนสองข้างพาดกับพนัก ใบหน้าหล่อดูไม่ยี่หระขณะที่ดวงตาคู่คมจ้องชายสูงวัยกว่าที่อยู่ตรงข้ามกัน‘ไร้ความเกรงกลัวและไม่เห็นหัวใคร’ ท่าทีของเขาคงเหมาะกับนิยามนั้น ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นนักการเมืองใหญ่ที่ผู้คนต่างพากันคำนับ“ปล่อยผมออกมาทำห่าอะไรเหรอครับท่าน” เสียงเรียบเรื่อยหากก็แดกดันทุกคำ“ไอ้ทิม!”“ใจเย็นค่ะคุณ” ขวัญจิรารีบยกมือขึ้นลูบอกปราม ท่าทางอ่อนโยนใส่ใจทำเอาธนนท์อดหมั่นไส้ไม่ได้“เหอะ!”ขัดหูขัดตาชะมัด“มึงนี่นะ! กูช่วยให้ออกจากตารางมาซุกหัวนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยสำนึกบุญคุณกูหน่อยได้ไหม”“งั้นก็ควรปล่อยให้ผมนอนคุกไปซะ สบายตากว่าเยอะ” คำพูดเย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดำมืดทุกครั้งที่หันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งเบียดชิดติดกันแท

ทิม ธนนท์ ลูกชายคนเดียวของท่านทรงยุทธ ไพศาลยศ นักการเมืองใหญ่ ดีกรีนักแข่งรถชื่อดังที่คว้าแชมป์มาแล้วหลายสนามและยังเคยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศ ทั้งเป็นเซเลบริตี้ที่สาว ๆ ทั้งในและนอกวงการต่างพากันจับจ้อง อยากได้เขาเป็นเจ้าของจนตัวสั่นโพรไฟล์ดีขนาดนี้ทว่าชีวิตจริงกลับหาความสุขไม่ได้เลยสักวัน และพาลทำให้คนที่เข้าไปเกี่ยวข้องโดยภาวะจำยอมพลอยไม่เป็นสุขไปด้วย“เฮ้อ!”“เป็นอะไรขิม ถอนหายใจอย่างกับทำข้อสอบไม่ได้แน่ะ” เสียงเรียกจากเพื่อนสาวทำคนถอนหายใจหนักอกดึงสติตัวเองกลับมาได้อีกครั้งเธอละสายตาจากหน้าจอแอพพลิเคชั่น มองผ่านข้อความที่มารดาส่งมาให้แล้วหันมาตอบคำถามเพื่อนรัก“เปล่าจ้า ไม่มีอะไร” คำพูดติดปากไม่ว่าจะมีปัญหาเรื่องอะไรก็ตาม“เธอมันหัวกะทิของรุ่นเลยนะ อย่ามาถอนหายใจแรงอย่างนี้สิฉันไม่สบายใจเลย” ปิงลี่ เพื่อนชายใจสาวที่ประคองเกรด 3 ต้น ๆ มาตลอดยกมือขึ้นกุมอก เพราะยายเพื่อนหิวกะทิที่คอยติวสอบให้กลับถอนหายใจเสียงดังเขมิกา หรือสายขิม นักศึกษาเรียนดีว่าที่เกียรตินิยม ผู้ครองเกรดเกือบ 4 มาตลอดถอนหายใจหลังออกจากห้องสอบ มันหมายความว่ายังไงกัน!“โอ้ย เปล่า เราไม่ได้ถอนหายใจเรื่องสอบสักหน่อย

เสียงทุ้มกระแทกแดกดันที่ดังขึ้นท่ามกลางเสียงครึกครื้นเรียกสายตาคู่สวยให้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่ในมือยังถือแก้วไวน์“สวัสดีค่ะ” สายขิมยกมือไหว้ตามมารยาทแล้วหันกลับมาจัดการจานชามตรงหน้า ไม่ได้ปล่อยให้พี่ ๆ ป้า ๆ ทำกันแล้วตัวเองนั่งสบายเป็นเจ้าของบ้านในใจพลางคิดว่าลมอะไรกันนะถึงพัดธนนท์ให้เดินไกลมาจนถึงปีกตึกฝั่งนี้ได้“ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน” การกระทำเมินเฉยต่อเขาของหญิงสาวกลับทำให้คนที่เริ่มเมานึกหมั่นไส้ยกมือไหว้เขาแต่กลับไม่หันมาสบตากันด้วยซ้ำ ปล่อยผ่านทุกคำพูดกระแทกแดกดัน ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุที่เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจนักจานชามพวกนั้นมันน่ามองกว่าหน้าเขาหรืออย่างไร“จองหอง”“...” สายขิมยังมีอารมณ์ยกแก้วดื่มน้ำ แต่แต่ตอนที่วางก้นแก้วกลับกระแทกเสียงดังปังเธอรวบแก้วน้ำและจานอาหารของตัวเองได้แล้วลุกขึ้นเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไป จุดหมายคือห้องครัว โดยไม่คิดสนใจจะต่อปากต่อคำ“สายขิม!”“อ๊ะ!”เพล้ง!“ว๊าย!” ป้าน้อยกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจเมื่อสายขิมโดนมือหนากระชากแขนจนเสียหลัก ร่างเล็กเซจนหน้าเกือบคะมำ แถมจานชามแก้วน้ำยังร่วงลงแตกกระจาย“ทำอะไรของคุณ!” หญิงสาวเผลอแหวใส่เจ้าของบ้าน กา

“ป้าน้อยขา... ป้าจะไม่บอกแม่ใช่ไหมคะ ป้าจะเข้าข้องหนูขิมใช่ม๊า” เสียงหวานถามป้าแม่บ้านที่อาสาเดินมาส่งเธอด้วยตัวเองที่รั้วหลังบ้าน“ไม่บอกค่ะ ป้าเข้าใจ” ป้าน้อยจับมือเรียวเล็กไว้แน่น แล้วกระชับแถบเสื้อคลุมให้ไม่หลุดออกจากไหล่เพราะเข้าใจวัยรุ่นและเอ็นดูสายขิมป้าน้อยจึงกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปโดยปริยายไม่สิ เผลอ ๆ ก็ป้าน้อยนี่แหละคือตัวตั้งตัวตีวันนี้สายขิมมาบอกเธอว่าอยากไปงานเลี้ยงส่งรวมรุ่น แต่เพราะกลัวมารดาจะไม่อนุญาต ป้าน้อยจึงเสนอวิธี...‘ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องขออนุญาตสิคะ แอบหนีเที่ยวบ้างก็ดี หนูขิมเรียนจบแล้วนี่นา เที่ยวบ้างจะเป็นไร’“ขอบคุณนะคะป้า จุ๊บ” สายขิมยกมือไหว้และหอมแก้มซ้ายขวาของป้าน้อยอย่างสนิทรักใคร่เธอรักป้าน้อยมากเพราะท่านเหมือนญาติผู้ใหญ่ที่คอยอยู่เคียงข้างและเข้าใจเธอทุกอย่าง แม้จะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ป้าน้อยก็คอยซัพพอร์ตเธอเสมอมา ดูอย่างตอนนี้สิ ป้าน้อยทั้งเป็นคนไขกุญแจประตูหลังและคอยดูต้นทางให้อีกต่างหากท่าทางหญิงสูงวัยตัวกลม ๆ จ้ำม่ำที่คอยเหลียวซ้ายแลขวา ทำราวกับว่าเรากำลังจะขึ้นบ้านใครช่างน่าเอ้นดูจนสายขิมอดยิ้มไม่ได้“มีอะไรรีบโทรมานะคะ กลับมาก็โทรหาป

นพวิทย์กอดเอวคอดไว้แน่นขึ้นกว่าเก่า คราวนี้ร่างสองเราแนบชิดในระยะที่อากาศก็คงไม่อาจลอดผ่านได้ เพื่อคอยประคองให้หญิงสาวไม่เซล้มก็ส่วนหนึ่ง แต่เพื่อสนองความต้องการของเขานั่นคือเรื่องหลักก็ขอกอบโกยให้มันสมกับที่เฝ้ารอมานานหน่อยเถอะนะ“ไม่เมาค่ะ ขิมยังไม่เมา” คนบอกไม่ได้เมาเริ่มประคองหัวตัวเองให้ตั้งตรงไม่ค่อยได้ สองแขนเรียวยกขึ้นกอดไหล่กำยำเป็นการประคองตัวเองไว้เหล้าช็อตนั้นกำลังเล่นงานเธออยู่สินะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าไม่เหมือนเดิม หากแต่จะให้ยอมรับตรง ๆ ก็เสียเชิงตาย นาน ๆ ทีมาเที่ยว ดื่มไปหน่อยเดียวจะเมาก็กระไร“แบบนี้พี่เรียกเมานะครับ” นพวิทย์ยิ้มเอ็นดูให้คนรัก พอเมาแล้วอ้อนมาก นัยน์ตาสวยระยับหวาน เวลาเธอเผลอกัดปากโคตรจะยั่วจนเขาต้องกัดฟันข่มใจ“ไปห้องน้ำหน่อยดีกว่า เดี๋ยวพี่พาเราไปล้างหน้าสักหน่อยจะได้สร่าง”“ค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” เอาวะ เมาก็เมา สายขิมยอมรับกับตัวเองอย่างง่ายดาย เธออยากล้างหน้าล้างตาอยู่พอดี และอีกอย่าง“ขิมปวดฉี่...”“โอเคครับ” นพวิทย์หัวเราะเบา ๆ อย่างเอ้นดู จากนั้นก็กอดเอวช่วยประคองสายขิมเดินไปยังห้องน้ำการแนบชิดของทั้งคู่ดูในแสงไฟสลัวราง ท่ามกลางสถานที่เช่น