บททั้งหมดของ ร้ายห้ามรัก: บทที่ 1 - บทที่ 6

“คุณท่านรออยู่ครับ” เสียงเรียกสติดังขึ้น ทำใบหน้าหล่อคมขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ หลังจากที่ยืนทอดมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตนไม่ได้กลับมาร่วมปี“เออ!” เขากระแทกลมหายใจก่อนจะพาขาเรียวยาวก้าวตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่ใคร ๆ ก็มักบอกว่าสวยงามราวกับราชวังหากทำหรับเขาแล้วก็ไม่ต่างคุกติดแอร์ดี ๆ นี่เอง“ไงครับ” ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งโซฟาหรู ยกขาเรียวยาวขึ้นมาไขว่ห้าง แขนสองข้างพาดพนัก ใบหน้าหล่อดูไม่ยี่หระเท่าไหร่ ดวงตาคู่คมจ้องชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้าไร้ความเกรงกลัว และไม่เห็นหัวใคร ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นนักการเมืองใหญ่ที่มีผู้คนเกรงกลัวมากแค่ไหน“ปล่อยผมออกมาทำห่าอะไร”“ไอ้ทิม!”“ใจเย็นค่ะคุณ” ขวัญจิราลูบอกบอกสามี ท่าทางอ่อนโยนใส่ใจทำเอาธนนท์อดหมั่นไส้ไม่ได้“เหอะ!” ขัดหูขัดตาชะมัด“มึงนี่นะ! กูช่วยให้ออกจากตารางมาซุกหัวนอนอยู่บ้านสบาย ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว ช่วยสำนึกหน่อยได้ไหม”“งั้นก็ควรปล่อยให้ผมนอนคุกไปนะ สบายตากว่าเยอะ” คำพูดเย็นชา ทว่านัยน์ตากลับดำมืดทุกครั้งที่หันไปมองขวัญจิรา“เมื่อไหร่มึงจะเลิกทำตัวแบบนี้วะ” ตนเอาภรรยาคนนี้เข้าบ้านมาเป็นสิบปีแล้วแต่ไอ้ลูกชายตัวดีก็ยังไม่ยอมรับ ทั้งที่ขวัญจิราก็ไม่ใ

ทิม ธนนท์ ลูกชายคนเดียวของท่านทรงยุทธ ไพศาลยศ นักการเมืองใหญ่ ดีกรีนักแข่งรถชื่อดังที่คว้าแชมป์มาแล้วหลายสนาม และยังเคยสร้างชื่อเสียงให้ประเทศ เป็นทั้งเซเลบริตี้ที่สาว ๆ ทั้งในและนอกวงการต่างจับจ้องอยากได้เขาเป็นเจ้าของจนตัวสั่นโพรไฟล์ดีขนาดนี้ทว่าชีวิตจริงกลับหาความสุขไม่ได้เลยสักวัน และพาลทำให้คนที่เข้าไปเกี่ยวข้องโดยไม่ตั้งใจอย่างเธอพลายไม่เป็นสุขไปด้วย!“เฮ้อ!”“เป็นอะไรขิม ถอนหายใจอย่างกับทำข้อสอบไม่ได้” เสียงเรียกจากเพื่อนสาวทำคนถอนหายใจหนักอกดึงสติตัวเองกลับมาได้อีกครั้ง เธอละสายตาจากหน้าจอแอพพลิเคชั่น มองผ่านข้อความที่มารดาส่งมาให้แล้วหันมาสนทนากับเพื่อนต่อ“เธอมันหัวกะทิของรุ่นเลยนะ อย่ามาถอนหายใจแรงอย่างนี้ ฉันไม่สบายใจ” ปิงลี่ เพื่อนชายใจสาวที่ประคองเกรด 3 ต้น ๆ มาตลอดยกมือขึ้นกุมอก เพราะยายคนติวสอบให้ถอนหายใจดังเขมมิกา หรือสายขิม นักศึกษาเรียนดีว่าที่เกียรตินิยม ผู้ครองเกรดเกือบ 4 มาตลอดถอนหายใจหลังออกจากห้องสอบ มันหมายความว่ายังไง!“โอ้ย เปล่า เราไม่ได้ถอนหายใจเรื่องสอบ”“โอเค แล้วไป!”“แล้วแกถอนหายใจเรื่องอะไร” น้ำฝนผู้เป็นเพื่อนสาวถามต่ออย่างเป็นกังวล “เรื่องที่บ้านอี

เสียงทุ้มกระแทกแดกดันดังขึ้น เรียกสายตาคู่สวยให้หันไปมองร่างสูงใหญ่ที่เดินลงมาหยุดที่บันไดขั้นสุดท้าย ในมือของเขายังถือแก้วไวน์“ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน”“สวัสดีค่ะ” สายขิมยกมือไหว้ตามมารยาท หากแต่การกระทำนั้นกลับทำให้ชายหนุ่มหมั่นไส้หนักกว่าเก่าเพราะยายเด็กนี่ยังคงนิ่ง แม้จะยกมือไหว้เขาแต่กลับไม่หันมาสบตากันด้วยซ้ำ ปล่อยผ่านทุกคำพูดกระแทกแดกดัน ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุที่เธอไม่จำเป็นต้องใส่ใจนัก“จองหอง”“...” สายขิมเช็ดปากแล้วลุกขึ้นเก็บจานอาหารของตัวเองเดินผ่านหน้าชายหนุ่มที่ก้าวเข้ามาใกล้เลยไปยังครัวเพื่อเก็บล้างจานอาหาร โดยไม่คิดสนใจจะต่อปากต่อคำกับลูกชายเจ้าของบ้าน“สายขิม!”“อ๊ะ!”เพล้ง!“ว๊าย!” แม่บ้านพากันกรีดร้องตกใจเมื่อสายขิมโดนมือหนากระชากแขนจนเสียหลัก ร่างเล็กเซจนหน้าเกือบคะมำ แถมจานชามยังร่วงลงแตกกระจาย“ทำอะไรของคุณ!” หญิงสาวแหวใส่เจ้าของการกระทำหยาบคายด้วยความไม่พอใจเขาจะต่อว่า ดาทออะไรก็ตามเธอทนได้ ก็แค่ไม่ให้ค่าให้ราคา ทำเป็นลมผ่านหูไป แต่หากมีการถึงเนื้อถึงตัว ทำร้ายร่างกายกันเกิดขึ้น เธอรับไม่ได้และจะไม่ทนเป็นผู้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวด้วย“ฉันพูดด้วย ไม่ได้ยินหร