Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เสียงฝนหลงฤดูเริ่มพัดกระหน่ำลงมายังพื้นคอนโดมิเนียมและหอพักย่านมหาวิทยาลัย บรรยากาศยามค่ำคืนที่เคยสงบเงียบกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ สอดรับกับอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอกของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 402ทิวเขายืนขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบจ้องมองประตูไม้เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายใจ ภาพรอยยิ้มของปลายฟ้าที่มีให้รุ่นพี่ปีสี่ที่โรงอาหารเมื่อกลางวันยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่เลิกรา มันเหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทงความรู้สึกจนเขาไม่อาจข่มตานอนได้ แม้จะรู้ดีว่าสถานะของตนเองในตอนนี้หมิ่นเหม่เพียงใด แต่สัญชาตญาณการครอบครองกลับรุนแรงเกินกว่าจะกักขังไว้ในใจก๊อก ก๊อก ก๊อก!เขาเคาะประตูด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเร่งเร้า ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังมาจากด้านใน ก่อนที่ประตูจะแง้มออกเผยให้เห็นใบหน้าหวานที่ดูตกใจอย่างเห็นได้ชัด ปลายฟ้าอยู่ในชุดนอนแขนยาวลายทางสีอ่อน ผมยาวสลวยถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง"พี่ทิวเขา... มาทำไมคะดึกขนาดนี้?" ปลายฟ้าถามเสียงแผ่ว พยายามจะปิดประตูลงแต่ทิวเขาใช้ฝ่ามือหนาดันไว้แน่น ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในห้องโดยไม่รอคำเชิญ"ปิดประตู" เข

แสงสว่างรำไรของเช้าวันใหม่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีอ่อน กระทบลงบนเปลือกตาบางที่ยังคงปิดสนิท ปลายฟ้าค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่โอบล้อมร่างกายเอาไว้ กลิ่นอายประจำตัวของเขาที่เธอคุ้นเคยมาทั้งชีวิตบัดนี้เข้มข้นขึ้นกว่าทุกคราว เพราะแผ่นอกกว้างที่เธอซบอยู่นั้นเปลือยเปล่าและเต็มไปด้วยร่องรอยของพายุเสน่หาเมื่อคืนที่ผ่านมาเธอนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของทิวเขา หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อภาพเหตุการณ์ทุกอย่างย้อนกลับเข้ามาในหัว รสสัมผัสที่ร้อนแรง คำบอกรักที่กระซิบชิดใบหู และสายตาที่มองเธอราวกับเป็นโลกทั้งใบ... ทั้งหมดนั้นคือความจริงที่เกิดขึ้นในห้องพักสี่เหลี่ยมแห่งนี้ปลายฟ้าพรูลมหายใจออกมาแผ่วเบา ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในอก เธอค่อยๆ ยกมือที่ยังสั่นเทาขึ้นสัมผัสใบหน้าคมสันของคนที่กำลังหลับไหล ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามแนวกรามที่เข้มจัดและริมฝีปากหยักลึกที่เพิ่งมอบจุมพิตแสนหวานให้เธอไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนพี่เป็นคู่หมั้นของนิริน... แต่ทำไมเราถึงปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นละคะความรู้สึกผิดต่อเพื่อนรักเริ่มเกาะกินใจ แต่ในขณะเดียวกัน ความโหยหาที่ได้รับการเต

ความวุ่นวายในงานเลี้ยงจบลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แสนอึดอัด ทิวเขาขับรถออกจากโรงแรมหรูด้วยความเร็วที่สะท้อนถึงอารมณ์เบื้องลึก เขาปลดเนกไทที่รัดรึงลำคอออกอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งพยายามกระชากพันธะสัญญาที่พ่อบุญธรรมเพิ่งประกาศกลางงานทิ้งไป แสงไฟจากเสากิ่งข้างทางสาดส่องเข้ามาในรถเป็นระยะ สลับกับความมืดมิดที่ปกคลุมใบหน้าคมเข้มซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้าเขาต่อสายหาปลายฟ้าทันทีที่ปลีกตัวออกมาได้ น้ำเสียงที่ปลายสายดูเงียบเหงาจนหัวใจเขากระตุกวูบ เธอไม่ได้อยู่ที่หอพัก แต่บอกว่าอยากออกมานั่งรับลมที่ริมน้ำในสวนสาธารณะแห่งหนึ่งที่ปิดทำการแล้วแต่ยังมีทางเข้าเล็กๆ ที่คนพื้นที่รู้กันทิวเขาเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปที่นั่นด้วยหัวใจที่ถวิลหา เขาแบกเอาความหนักอึ้งจากหน้ากากที่ต้องสวมใส่มาตลอดทั้งคืนมาทิ้งไว้ที่เบาะข้างๆ เพียงเพื่อจะได้พบกับความจริงใจเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขารถสีดำคันหรูจอดสนิทใต้เงาไม้ใหญ่ในมุมอับสายตาของสวนสาธารณะริมน้ำ ทิวเขาก้าวลงจากรถสายตามองหาเบลอสีขาวท่ามกลางความมืด แล้วเขาก็พบเธอนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนตัวเก่า ปลายฟ้าในชุดเดรสสีอ่อนสวมทับด้วยเสื้อกันหนาวตัวโ

ลานเกียร์หน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงเช้าเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่านักศึกษาที่บ้างก็เดินรีบเร่งไปเข้าคลาส บ้างก็จับกลุ่มนั่งคุยกันตามม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ที่โต๊ะประจำมุมหนึ่งปลายฟ้า ข้าวหอม ยี่หวา และนิริน กำลังนั่งสุมหัวกันอย่างเคร่งเครียดอยู่กับกองสมุดและชีทสรุปบทเรียน เพื่อเตรียมตัวสำหรับควิซวิชาสำคัญที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงปลายฟ้าสวมเสื้อนักศึกษาตัวพอดีตัว เธอพยายามก้มหน้าก้มตาจดบันทึกตามที่ยี่หวาอธิบาย ทว่าทุกครั้งที่เธอขยับตัวหรือลมพัดผ่านเบาๆ ปกเสื้อที่เธอพยายามดึงขึ้นมาปิดลำคอก็จะเลื่อนหลุดเผยให้เห็นผิวเนื้อนวลเนียนที่มีร่องรอยบางอย่างประดับอยู่"เดี๋ยวนะฟ้า... ตรงคอแกนั่นรอยอะไรน่ะ?"เสียงของยี่หวาดังขึ้นขัดจังหวะการติว เธอวางปากกาลงแล้วขยับเข้าไปใกล้เพื่อนสาวพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยช้ำสีม่วงอมแดงจางๆ ที่ประทับอยู่บริเวณซอกคอขาวผ่องของปลายฟ้านั้นดูเด่นชัดเกินกว่าจะเป็นแค่รอยถลอกทั่วไปปลายฟ้าสะดุ้งสุดตัว มือเล็กๆ รีบตะปบเข้าที่ลำคอทันที หัวใจเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ ภาพพายุเสน่หาบนรถเมื่อคืนนี้ย้อนกลับเข้ามาในหัวจนใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อ"อ๋อ... รอย... ร

เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศสดใสชวนให้หัวใจเบิกบาน แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวละมุนเข้ามาทักทายสองร่างที่ยังคงกกกอดกันอยู่ภายใต้ผ้านวมผืนหนา ทิวเขาลืมตาขึ้นมาพบกับใบหน้าหวานของปลายฟ้าที่ซบอยู่กับอกแกร่งของเขา แพขนตายาวงอนหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของเธอคือท่วงทำนองที่เพราะที่สุดที่เขาเคยได้ยินมาตลอดทั้งชีวิตเขาอดใจไม่ไหวที่จะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบเบาๆ ที่หน้าผากมน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูกรั้นอย่างแสนรัก ปลายฟ้าครางอืออาในลำคอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นสบตาคมปลาบที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ทิวเขา..." เสียงหวานแหบพร่าเล็กน้อยจากการผ่านบทรักอันยาวนานเมื่อคืน"อรุณสวัสดิ์ครับตัวเล็ก..." ทิวเขาตอบพลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น"เมื่อคืนหลับสบายไหม?" ปลายฟ้าหน้าแดงซ่านเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอซุกหน้าลงกับอกเขาเพื่อหลบสายตาเจ้าเล่ห์"สบายค่ะ... ถ้าพี่ไม่กวนฟ้าจนดึกขนาดนั้นน่ะนะ" ทิวเขาหัวเราะทุ้มต่ำอย่างอารมณ์ดี เขาเชยคางเธอขึ้นมาสบตาอีกครั้ง"ก็ใครใช้ให้ฟ้าน่ารักขนาดนี้ล่ะครับ... วันนี้พี่จะพาไปเที่ยวคาเฟ่แถวนี้ เห็นว่ามีฟาร์มแกะด้วยนะ ฟ้าชอบไม่ใช่เหรอ?""จริ