Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เสียงดนตรีคลอเบาๆ จากวงสตริงบนเวทีช่วยขับบรรยากาศให้ภายในดูอบอุ่นและหรูหราในเวลาเดียวกัน แขกเหรื่อมากมายเดินพูดคุยทักทายกันอย่างออกรสออกชาติ บ้างหัวเราะ บ้างชนแก้วไวน์อย่างมีมารยาทตามแบบสังคมชั้นสูงแต่สำหรับปลายฟ้าตั้งแต่เธอแยกมานั่งอยู่ตรงนี้คนเดียวโลกทั้งใบเหมือนเงียบลงไปทันทีตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินคำว่า “คู่หมั้น” คำคำเดียวที่เหมือนก้อนหินหนักๆ ตกลงกลางหัวใจภาพตอนที่พ่อของนิรินเอ่ยแนะนำว่าทิวเขาจะเป็นคู่หมั้นของนิรินยังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ รอยยิ้มของนิรินตอนนั้นสดใสเสียจนแทบจะเปล่งประกาย ดวงตาของเธอเป็นประกายดีใจอย่างปิดไม่อยู่ ส่วนปลายฟ้า…ขาแทบไม่มีแรงเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินออกมาจากงานได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่ตรงมุมสวนด้านหลังของบ้านนิริน มุมที่เงียบสงบ มีสายลมลมค่ำพัดผ่านเบาๆ มือเล็กกำกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว“ใจเย็นสิปลายฟ้า…” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ“ยังไงเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราอยู่แล้ว” ใช่ เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย ก็แค่พี่ชายคนหนึ่งที่เคยรู้จักกันในมูลนิธิ และในตอนนี้เขาไม่ได้เป็นเด็กกำพร้าอีกแล้ว คำพูดนั้นเหมือนพยายามปลอบตัวเอง แต่หัวใจกลับไม่เชื่อเลยสักนิด

ผ้าม่านสีอ่อนในห้องพักของ ปลายฟ้าปลิวสไวในยามเช้า เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ต้องยอมรับว่าเรื่องหมั้นของทิวเขากับนิรินยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดเธอไม่หายไปไหนปลายฟ้ารีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว พลางภาวนาในใจว่าขอให้เขาไม่มาตามคำขู่ แต่เมื่อเธอก้าวเท้าลงมาถึงชั้นล่างของหอพัก ความหวังนั้นก็พังทลายลงทันทีรถสีดำคันเดิมจอดนิ่งสนิทอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่ ทิวเขายืนพิงประตูรถในชุดนักศึกษาพร้องช้อปสีแดงที่พาดบนแขนเขา นาฬิกาข้อมือเรือนหรูสะท้อนแสงแดดวิบวับ"ฟ้าบอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องมา... ฟ้าไปเองได้" ปลายฟ้าเดินเข้าไปหาพลางทำหน้างอง้ำ ใส่เสียงงอแงเต็มที่"พี่ก็บอกแล้วเหมือนกันว่าจะมารับ" ทิวเขาตอบเสียงเรียบ พลางเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งให้"ขึ้นรถครับตัวเล็ก อย่าดื้อ เดี๋ยวสาย""ฟ้าไม่ได้ดื้อนะคะ แต่คนมองกันทั้งหอแล้วเนี่ย เห็นไหมคะ?" เธอกระซิบประท้วงพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวง"มองก็มองไปสิ พี่มารับรุ่นน้องคณะไปเรียน ผิดตรงไหน?" เขาเลิกคิ้วถามอย่างหน้าตาย ก่อนจะถือวิสาสะดันหลังร่างบางให้เข้าไปนั่งในรถอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นจนเธอต้องจำใจเข้าไปนั่งกอดอกหน้าตูมอยู่ข้างในเมื่อรถเคลื่อน

ไอหมอกจางๆเริ่มโรยตัวคลุมหมู่บ้านชาวเขาในยามค่ำคืน อากาศบนดอยสูงพุ่งลดฮวบจนผิวหนังเริ่มสัมผัสได้ถึงความยะเยือก เสียงฟืนแตกเปรี๊ยะจากกองไฟขนาดใหญ่ที่พวกผู้ชายช่วยกันก่อไว้กลางลานกิจกรรมดังสะท้อนก้องไปมา แสงสีส้มริบหรี่อาบไล้ใบหน้าของเหล่านักศึกษาอาสาที่นั่งล้อมวงกันอยู่บนขอนไม้เก่าๆอาหารมื้อแรกในค่ายอาสาถูกตักใส่ถาดหลุมสังกะสี เป็นเมนูง่ายๆอย่างน้ำพริกอ่องผักสด ต้มจืดฟัก และคั่วกลิ้งหมูที่ชาวบ้านตั้งใจทำมาต้อนรับ"โหย... ข้าวหอม ดูนี่สิ น้ำพริกนี่มันเผ็ดไปไหม แล้วผักพวกนี้ล้างสะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้" นิรินเบะปากมองถาดอาหารในมือ"ฉันจะกินได้ยังไงเนี่ย ปกติที่บ้านเชฟจะทำสเต็กไม่ก็พาสต้าให้กินตอนเย็นนะ""โถ... คุณหนูนิรินเอ้ย นี่ดอยนะไม่ใช่สยามพารากอน" ข้าวหอม หัวเราะร่วนพลางยัดผักเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "กินๆ เข้าไปเถอะน่า เดี๋ยวคืนนี้ท้องร้องจะหาว่าเพื่อนไม่เตือนนะ""ไม่เอาอะ ฉันกินไม่ลงจริงๆ" นิรินวางถาดลงข้างตัวพลางทำหน้างอง้ำ จนยี่หวาที่นั่งข้างๆต้องหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ"ถ้านิไม่กิน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงช่วยเด็กๆซ่อมโรงเรียนนะ" ยี่หวาปลอบพลางยื่นขวดน้ำให้ในขณะที่เสียงถกเถียงและเสีย

เช้าวันใหม่บนดอยสูงมาพร้อมกับอากาศที่หนาวเหน็บกว่าทุกวัน ไอหมอกหนาทึบปกคลุมไปทั่วบริเวณจนมองแทบไม่เห็นทางเดินระหว่างเรือนพัก เสียงไก่ป่าขันระงมรับรุ่งอรุณสลับกับเสียงฝีเท้าของเหล่านักศึกษาอาสาที่เริ่มตื่นมาทำภารกิจส่วนตัวแต่ที่หน้าเรือนพักหญิง กลับมีบรรยากาศตึงเครียดเล็กน้อย เมื่อข้าวหอมที่ได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุตกบันไดเมื่อวานเริ่มมีอาการไข้ขึ้นสูง ตัวร้อนจี๋จนหน้าแดงก่ำ เธอพยายามจะลุกขึ้นมาช่วยเพื่อนสะพายกระเป๋าเพื่อไปเดินป่าศึกษาเส้นทางธรรมชาติ แต่กลับทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง"ไม่ต้องเลยข้าว หน้าแกซีดเป็นกระดาษขนาดนี้ นอนพักเถอะ" ยี่หวาสั่งเสียงเรียบพลางใช้หลังมือแตะหน้าผากเพื่อน"ตัวร้อนจี๋เลย เดี๋ยวฟ้าไปบอกพี่ๆ สตาฟให้ว่าข้าวไปไม่ไหว""แต่ข้าวไม่อยากเป็นภาระใครนี่นา..." ข้าวหอมพึมพำเสียงแหบแห้งแต่สุดท้ายก็ถูกเพื่อนบังคับให้นอนในทันที เธอลับไหลไปโดยไม่รู้เรื่องว่ามีร่างสูงของใครบางคนที่เดินเข้าเพราะอาสาอยู่ดูแลเธอที่นี่ด้วยตัวเองเมื่อขาดรามิลและข้าวหอมไป การแบ่งกลุ่มเดินป่าจึงต้องปรับเปลี่ยนเล็กน้อย จนกลายเป็นว่าทิวเขา นิริน และปลายฟ้าต้องมาอยู่ในกลุ่มเดียวกันโดยเลี่ยงไม่ได้

ช่วงเช้าภายในมหาวิทยาลัยเริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติหลังจากทริปค่ายอาสาสิ้นสุดลง นักศึกษาเดินขวักไขว่ไปมา บ้างก็รีบเร่งไปเข้าคลาส บ้างก็จับกลุ่มติวหนังสืออยู่ตามม้านั่งหินอ่อนปลายฟ้าเดินเคียงข้างมากับยี่หวา สองสาวในชุดนักศึกษาถูกระเบียบดูเรียบร้อยสะอาดตา ท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารที่เริ่มหนาแน่นไปด้วยผู้คน"วันนี้ข้าวกับนิคงปั่นงานกันหัวหมุนเลยนะ" ยี่หวาเปรยขึ้นพลางกวาดสายตามองหาร้านที่คิวไม่ยาวนัก"ดีนะที่เราสองคนทำเสร็จตั้งแต่เมื่อคืน ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ลงมากินข้าวแบบนี้หรอก""นั่นสิยี่ สงสารนิจัง เห็นว่าแก้แบบไปตั้งสามรอบแล้ว เดี๋ยวเราซื้อข้าวแกงร้านป้าจิกขึ้นไปฝากพวกนั้นดีไหม นิรินชอบกินต้มจืด ส่วนข้าวหอมเห็นบ่นว่าอยากกินผัดกะเพราะ" ปลายฟ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน"อื้ม เอาสิ ไปจองที่นั่งรอเลยนะ เดี๋ยวยี่ไปต่อคิวซื้อให้เอง"ปลายฟ้าพยักหน้ารับแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะว่างมุมหนึ่ง เธอวางกระเป๋าลงพลางหยิบหนังสือเล่มหนาขึ้นมาเปิดอ่านฆ่าเวลา ทว่าความเงียบสงบของเธอก็ถูกทำลายลงด้วยการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่ง"ขอโทษนะครับ... ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่า?"น้ำเสียงที่นุ่มนวลและสุภาพทำให้ป