เมียวิศวะ (เด็กในความลับของพี่ทิวเขา)

รถเมล์สายเก่าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากป้ายหน้ามหาวิทยาลัย กลิ่นไอแดดยามบ่ายผสมกับกลิ่นเบาะผ้าเก่าอับจางๆ ปลายฟ้านั่งริมหน้าต่าง มือเล็กกำสายกระเป๋าผ้าแน่น ดวงตากลมใสทอดมองวิวสองข้างทางที่ค่อย ๆ ถอยหลังห่างออกไป วันนี้เธอไม่มีเรียนช่วงบ่าย หลังจากผ่านกิจกรรมรับน้องมาหลายวันติดร่างกายยังคงอ่อนล้า แต่ใจกลับอยากมาที่นี่มากกว่าที่ไหนๆ“มูลนิธิบ้านแสงตะวัน” สถานที่ที่เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นทั้งโลกใบเล็กๆ ของเธอ รถเมล์เลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเล็กที่มีต้นไม้เรียงรายสองข้างทาง กิ่งก้านทอดเงาพาดผ่านกระจกเป็นลายคลื่น ปลายฟ้าหลับตาลงชั่วครู่ คนตัวเล็กสูดลมหายใจลึกๆ กลิ่นที่คุ้นเคยของความทรงจำค่อยๆ ซึมซับเข้ามาเธอไม่ได้กลับมาที่นี่บ่อยนัก ตั้งแต่สอบชิงทุนเข้าเรียนคณธวิศวกรรมศาสตร์ปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยดังใจกลางเมืองได้ ชีวิตของเธอก็หมุนเร็วขึ้น ทุกอย่างใหม่หมด ทั้งเพื่อน ทั้งสังคม ทั้งสายตาคนที่มองเธอแต่ไม่ว่าที่ไหนจะวุ่นวายแค่ไหน ที่นี่ก็ยังเป็นที่เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เป็นตัวเองทันทีที่รถจอดสนิท ปลายฟ้าก้าวลงจากรถเมล์ เงยหน้ามองป้ายไม้สีซีดที่เขียนชื่อมูลนิธิด้วยตัวอักษรสีขาวลอกล่อนเล็กน้อย รั้ว

เช้าวันเสาร์อากาศปลอดโปร่ง ฟ้าสีอ่อนปกคลุมเมืองอย่างอ่อนโยน แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างหอพักของปลายฟ้าอย่างนุ่มนวล ละอองฝุ่นลอยเอื่อยในอากาศ ปลายฟ้าตื่นแต่เช้ากว่าปกติ แม้เมื่อคืนจะนอนดึกเพราะอ่านหนังสือ แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดจังหวะตั้งแต่ลืมตา เหตุผลเดียวก็คือข้อความสั้นๆ ที่เธอได้รับเมื่อคืน“พรุ่งนี้ว่างไหม พี่จะพากลับไปที่มูลนิธิ” ชื่อผู้ส่งคือทิวเขา เธออ่านข้อความนั้นซ้ำหลายรอบ ก่อนจะพิมพ์ตอบไปสั้น ๆ ว่า “ว่างค่ะ” เธอไม่ได้บอกเพื่อนๆ แม้แต่ข้าวหอม ทั้งที่ปกติจะเล่าให้ฟังทุกเรื่อง แต่ครั้งนี้…เธออยากเก็บมันไว้คนเดียว อยากรู้ว่าการได้กลับไปที่เดิมพร้อมเขาจะรู้สึกอย่างไรเสียงแตรรถเบาๆ ดังขึ้นหน้าหอพักในเวลาเก้าโมงตรง ปลายฟ้าหยิบกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ก่อนจะเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว รถคันหรูสีดำจอดนิ่งอยู่ข้างทาง กระจกเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เธอเริ่มคุ้นเคย“ขึ้นมาได้แล้วฟ้า” เสียงทุ้มเรียบเอ่ย เธอพยักหน้าแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาลอยแตะจมูกจนหัวใจเธอไหววูบ“พี่มารอนานไหมคะ?”“ไม่นาน เพิ่งถึง” เขาตอบสั้นๆ ตามนิสัยแต่มันไม่ได้แข็งกระด้าง รถเคลื่อนตัวอ

“ขอให้ตัวแทนแต่ละชั้นปีเข้าประชุมเตรียมงานกิจกรรมสัมพันธ์คณะในวันพรุ่งนี้ เวลาเก้าโมงตรง ที่ห้องประชุมใหญ่ อาคารสอง…”เสียงประกาศจากสโมสรนักศึกษาดังผ่านลำโพงหน้าคณะในช่วงสายวันศุกร์ ทำให้บรรยากาศที่เคยคึกคักอยู่แล้ว ยิ่งเต็มไปด้วยความตื่นตัวมากขึ้น ปลายฟ้าหมุนตัวหันมาคุยกับเพื่อนๆ ทั้งขบขันข้าวหอมที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินคำประกาศว่าต้องไปทำกิจกรรมร่วมกับพวกรุ่นพี่ปีสาม“พรุ่งนี้เริ่มแล้วหรอ ไม่อยากเจอพวกพี่พวกนั้นเลย ทำไมอาจารย์ต้องเลือกกลุ่มเราด้วย”“ตื่นเต้นจังเลย รวมทุกชั้นปีเลยนะ ต้องเจอคนเยอะมากแน่” ปลายฟ้าพูดออกมาแล้วเม้มปากอย่างประหม่า ไม่ใช่เพราะต้องเจอคนอื่น แต่เพราะจะต้องใกล้ชิดกับเขา เธอกลัวว่าจะปกปิดอาการตื่นเต้นเวลาเจอเขาไว้ได้ไม่มิด“ตื่นเต้นอะไร ฉันว่าปวดหัวมากกว่า ต้องทำงานกับพวกปีสามอีก” ข้าวหอมถอนหายใจ แค่คิดว่าต้องเจอพวกรุ่นพี่หน้าหม้อพวกนั้นก็เหมือนจะตกนรกแล้ว“ก็ไม่ได้แย่นี่ อย่างน้อยพวกพี่เขาก็มีประสบการณ์ คงช่วยได้เยอะ” ” ยี่หวาพูดเรียบๆ จากด้านหลัง“จริง ยี่หวาพูดถูก แถมหล่อๆ ทั้งนั้น พรุ่งนี้นิรินคนนี้จะต้องสวยหน่อย” นิรินพูดทั้งทำท่าสะบัดผมจนข้าวหอมต้อง

เริ่มต้นเช้าของวันด้วยท้องฟ้าสีครามใส สายลมอ่อนๆ พัดผ่านถนนสายหลักที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวเมือง รถราแน่นกว่าปกติเพราะเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนต่างก็ใช้เส้นทางนิรินขับรถเก๋งสีขาวคันหรูออกจากบ้านด้วยใบหน้าสดใส เธอฮัมเพลงเบา ๆ ตามเพลิสต์ที่เปิดไว้ วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนได้คุยกับทิวเขาเรื่องงานคณะไปเล็กน้อย แม้จะเป็นเพียงบทสนทนาสั้นๆ ที่เขาตอบกลับมา แต่สำหรับเธอ มันก็เพียงพอจะทำให้ยิ้มได้ทั้งคืน จู่ๆ เมื่อรถเลี้ยวเข้าซอยเล็กก่อนถึงถนนใหญ่ เสียงเครื่องยนต์กลับสะดุดกะทันหัน“เอ๊ะ…” นิรินชะลอรถก่อนจะเหยียบคันเร่งอีกครั้ง เครื่องยนต์ส่งเสียงแผ่วๆ แล้วก็ดับสนิท ก่อนไฟหน้าปัดกระพริบเตือนสีแดงหลายดวงจะเริ่มขึ้น“อย่านะ…” เธอลองสตาร์ทใหม่อีกครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ นอกจากความเงียบที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น นิรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาศูนย์บริการรถ แต่สายกลับโทรไม่ติด เธอลองเรียกบริการลากรถฉุกเฉินที่เคยบันทึกไว้ก็ได้ยินเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งว่าต้องรออย่างน้อยสี่สิบนาที เธอมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ“อะไรจะซวยขนาดนี้…” เสียงถอนหายใจดังเบาๆ ในรถที่เริ่มร้อนขึ้นเพราะดับแอร์ไป

บ่ายวันศุกร์ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทอง ปลายฟ้ากำลังเก็บเอกสารลงกระเป๋า เธอเพิ่งเรียนเสร็จวิชาสุดท้ายของวัน และกำลังจะเดินกลับหอพักตามปกติ ก่อนที่โทรศัพท์ในจะมือสั่นเบาๆ ชื่อที่ปรากฏทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างทุกครั้งเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดอ่านข้อความ ‘เลิกเรียนยังครับ?’ ปลายฟ้ามองหน้าจออยู่สองสามวินาที ก่อนจะพิมพ์ตอบ ‘เพิ่งเลิกค่ะ’ และข้อความตอบกลับมาก็ดังขึ้นแทบจะทันที ‘มาหาพี่ที่หน้าคณะหน่อยได้ไหม’ เธอขมวดคิ้วน้อยๆ ‘มีอะไรหรือคะ’‘พี่มีเรื่องจะขอให้ช่วย’ ปลายฟ้าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พิมพ์ตอบตกลงกลับไป เธอเดินออกจากตึกเรียน มุ่งไปที่ลานหน้าคณะ ลมเย็นพัดผ่านเส้นผมยาวของเธอเบาๆ ไม่นานก็เห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่ข้างทางทิวเขายืนพิงรถอยู่ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางนิ่งสุขุมเหมือนเค เมื่อเห็นเธอเดินมา เขาก็ยืดตัวตรงขึ้นทันที“มาแล้วเหรอฟ้า?” ปลายฟ้าพยักหน้าตอบเขา“พี่มีอะไรให้ช่วยคะ?” เขาหยุดคิดเล็กน้อยเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด ปลายฟ้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเธอนึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรที่เธอสามารถช่วยเขาได้“พ่อพี่มีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่ง พอดีพ่อพี่อยากจ