เมียวิศวะ (เด็กในความลับของพี่ทิวเขา)

เมียวิศวะ (เด็กในความลับของพี่ทิวเขา)

last update最終更新日 : 2026-06-02
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 評価. 2 レビュー
43チャプター
881ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

อ่านฟิน

วัยรุ่น

ความรักครั้งแรก

รักสามเส้า

เลิกยัดเยียดพี่ให้คนอื่นสักที ถึงคู่หมั้นพี่จะเป็นเพื่อนของฟ้าพี่ก็ไม่ได้แคร์ เพราะคนที่พี่แคร์มีแค่ฟ้าคนเดียว

もっと見る

第1話

- 1 - เรื่องราวในอดีต

Dante Morelli odiava cada segundo daquilo, não que alguém pudesse perceber. Seu rosto permanecia impassível, a postura ereta, o olhar atento. Aos trinta e quatro anos, ele havia aprendido a parecer perfeitamente confortável em ambientes que desprezava. Era uma habilidade necessária para quem comandava um império construído sobre os escombros de uma família destruída.

Pegou um copo de uísque de uma bandeja que passava, girando o líquido sem pressa enquanto examinava o salão. Homens de terno caro, mulheres carregadas de joias, todos fingindo que não estavam ali para avaliar uns aos outros. Dante conhecia aquele jogo e o jogava melhor do que a maioria. Seu assistente, Bruno, se aproximou sem fazer ruído e inclinou-se levemente.

— A reunião com o grupo japonês foi confirmada para amanhã às nove — murmurou. — E há boatos de que Ricardo Almeida não virá pessoalmente; um representante vai vir no seu lugar.

Apenas assentiu e levou o copo aos lábios.

— Descubra quem é o representante — ordenou com a voz baixa. — E me mantenha informado sobre cada movimento da empresa Almeida.

Bruno assentiu e desapareceu entre os convidados. Dante permaneceu onde estava com os olhos fixos em um ponto distante do salão. Ricardo Almeida era o homem que havia destruído sua família, o responsável pela morte de seu pai e o motivo de sua vingança.

Durante os últimos dez anos, ele havia construído seu império com um único objetivo: fazer Ricardo pagar. Agora, finalmente, estava tão perto que podia sentir o sabor da vitória, mas então seus olhos encontraram algo que o fez parar.

Ela estava do outro lado do salão, afastada dos grupos de empresários, conversando com um dos organizadores do evento. Usava um vestido azul que contrastava com as cores monocromáticas dos outros convidados. Além de estar com um sorriso encantador diferente dos demais, pois não tinha malícia nem segundas intenções.

Dante não sabia por que seus olhos haviam se fixado nela. Era bonita, mas não do tipo que normalmente chamava sua atenção. Não havia nada de artificial em sua aparência. Seus gestos eram espontâneos. Parecia apenas uma mulher conversando com naturalidade, alheia ao jogo de poder que dominava o ambiente.

Ela riu de algo que o organizador disse e Dante sentiu um aperto no estômago.

— Quem é aquela mulher? — perguntou, sem desviar o olhar.

Bruno havia retornado silenciosamente para o seu lado. Seguiu a direção do olhar de Dante e consultou o tablet que carregava.

— Valentina Almeida, senhor.

O mundo de Dante parou; ela era Almeida. A voz de Bruno ressoou em sua mente, despertando sua raiva. Os dedos dele apertaram o copo com mais força do que o necessário.

— Almeida? — repetiu entredentes.

— Filha única de Ricardo Almeida. Vinte e quatro anos. Tem uma pequena empresa de produção de eventos corporativos. Não ocupa nenhum cargo no Grupo Almeida e, aparentemente, mantém distância dos negócios do pai.

Dante não respondeu imediatamente. Seus olhos voltaram para a mulher que agora se despedia do organizador e caminhava em direção a uma das portas laterais do salão.

Ele observou cada movimento dela. Da maneira como se movia com naturalidade, sem nariz em pé das mulheres ricas que frequentavam aquele círculo. A maneira como sorria para os funcionários do resort, tratando-os com uma gentileza que não parecia fingida.

Ele tomou o último gole de uísque e deixou o copo em uma mesa próxima, os olhos ainda fixos na porta por onde ela desapareceu.

Valentina Almeida sentiu o olhar antes de ver o homem. Era uma sensação estranha, um arrepio na nuca que a fez interromper a conversa com o coordenador do evento e olhar ao redor. O salão estava cheio, mas nenhum dos rostos parecia ser a fonte daquela súbita inquietação.

Então ela o viu.

Ele estava do outro lado do salão, parado, os olhos escuros fixos nela. Alto, ombros largos, cabelo escuro e um rosto de traços fortes. Vestia um terno cinza impecável e a sua postura transmitia uma presença que dispensava apresentações.

Valentina o reconheceu imediatamente. Aquele homem era Dante Morelli, o CEO do Grupo Morelli e um dos homens mais poderosos e temidos do país, e ele estava olhando para ela.

Ela desviou o olhar, voltando a atenção para o coordenador, mas sua mente permaneceu presa naquele instante. Havia algo naquele olhar que a perturbava. Não era apenas interesse masculino — ela já havia recebido olhares assim antes, embora raramente com tanta intensidade. Era algo mais profundo. Avaliativo. Como se ele estivesse tentando entendê-la.

— Valentina? — A voz do coordenador a trouxe de volta. — Você está bem?

— Sim, sim — ela sorriu, forçando-se a se concentrar. — Apenas distraída. Pode continuar.

Retomaram a discussão sobre os últimos ajustes para o jantar de encerramento, mas Valentina não conseguia ignorar a sensação de que o olhar de Dante ainda estava sobre ela. Quando finalmente se atreveu a olhar novamente, ele havia se movido. Estava mais próximo, conversando com um grupo de empresários, mas seus olhos se desviavam na direção dela com frequência.

Ela sentiu as bochechas esquentarem.

— Me dê licença — disse ao coordenador. — Preciso verificar algo na área externa.

Era uma desculpa, mas precisava de ar. O salão parecia pequeno e quente demais. Ela caminhou até as portas que levavam aos jardins e sentiu o alívio da brisa noturna assim que as abriu. O resort era deslumbrante, com jardins bem cuidados que se estendiam até uma praia particular. As lanternas criavam um caminho de luz sobre a areia, e o som das ondas preenchia o silêncio.

Valentina respirou fundo, tentando acalmar o coração acelerado.

Era ridículo ter reações assim, pois ele era apenas um homem; podia ser muito bonito e poderoso, certamente, mas ainda assim apenas um homem. Ela estava acostumada a circular entre bilionários, a conversar com eles, a fingir interesse em suas conversas sobre negócios, mas Dante Morelli era diferente. Havia algo nele que a fazia se sentir exposta, como se ele pudesse enxergar através de suas defesas com aqueles olhos escuros e penetrantes.

— Você sempre foge quando um homem demonstra interesse?

A voz veio de trás dela, e Valentina se virou com o coração disparado. Dante Morelli estava ali, a poucos metros de distância, as mãos nos bolsos. Valentina se forçou a manter a compostura na frente dele.

— Só dos homens que parecem perigosos — respondeu, satisfeita por sua voz não ter soado estremecida.

Os lábios dele se curvaram levemente.

— E eu pareço perigoso?

— Você sabe que sim.

Ele deu um passo em direção a ela.

— Sabe quem eu sou?

— Dante Morelli — ela disse. — O CEO do Grupo Morelli e um dos homens mais ricos do país.

— E ainda assim você fugiu.

— Eu não fugi, só precisava de ar.

Ele se aproximou mais, e Valentina lutou contra o impulso de recuar. Não por medo, mas pela súbita consciência da proximidade dele. O perfume amadeirado que ele usava a envolveu, e ela se sentiu levemente tonta.

— E agora? — perguntou ele com a voz baritona. — Ainda precisa de ar?

Os olhos de Valentina encontraram os dele.

— O que o senhor quer, Sr. Morelli?

— Dante — corrigiu ele. — E o que a faz pensar que eu quero algo?

— Homens como o senhor sempre querem algo.

Dante a observou por um longo momento, e Valentina teve a impressão de que ele avaliava cada palavra que ela dizia.

— Talvez eu queira apenas conhecer a mulher que trabalha tanto enquanto todos os outros se divertem.

— Eu tenho minha própria empresa — disse ela. — Gosto de trabalhar.

— Eu percebi e é admirável

— Não precisa me elogiar, Sr. Morelli.

— Dante — repetiu ele. — E não é um elogio, mas sim uma constatação.

Valentina sustentou o olhar dele por alguns segundos. Um arrepio percorreu sua pele quando percebeu a intensidade daqueles olhos sobre os seus. Dante também não desviou. Por um instante, pareceu esquecer completamente o motivo que o havia levado até ali.

— Sr. Morelli...

A voz de Bruno interrompeu o momento. Dante, claramente contrariado, franziu o cenho, deixando sua falta de paciência transparecer, e logo em seguida engoliu em seco antes de se afastar.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

จัดซื้อ PCON ENG
จัดซื้อ PCON ENG
ใชตอนที่ 19 น่าUpผิดเรื่อง ***โดนหักเหรียญไปแล้วด้วย..แง.แง.แง.แง
2026-04-09 20:06:51
0
0
0987868382ann
0987868382ann
ตอนที่19 อัพเดตเนื้อเรื่องผิดหรือป่าวคะ
2026-04-07 16:51:55
1
0
43 チャプター
- 1 - เรื่องราวในอดีต
รถเมล์สายเก่าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากป้ายหน้ามหาวิทยาลัย กลิ่นไอแดดยามบ่ายผสมกับกลิ่นเบาะผ้าเก่าอับจางๆ ปลายฟ้านั่งริมหน้าต่าง มือเล็กกำสายกระเป๋าผ้าแน่น ดวงตากลมใสทอดมองวิวสองข้างทางที่ค่อย ๆ ถอยหลังห่างออกไป วันนี้เธอไม่มีเรียนช่วงบ่าย หลังจากผ่านกิจกรรมรับน้องมาหลายวันติดร่างกายยังคงอ่อนล้า แต่ใจกลับอยากมาที่นี่มากกว่าที่ไหนๆ“มูลนิธิบ้านแสงตะวัน” สถานที่ที่เคยเป็นทั้งบ้าน เป็นทั้งโลกใบเล็กๆ ของเธอ รถเมล์เลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นเล็กที่มีต้นไม้เรียงรายสองข้างทาง กิ่งก้านทอดเงาพาดผ่านกระจกเป็นลายคลื่น ปลายฟ้าหลับตาลงชั่วครู่ คนตัวเล็กสูดลมหายใจลึกๆ กลิ่นที่คุ้นเคยของความทรงจำค่อยๆ ซึมซับเข้ามาเธอไม่ได้กลับมาที่นี่บ่อยนัก ตั้งแต่สอบชิงทุนเข้าเรียนคณธวิศวกรรมศาสตร์ปีหนึ่งที่มหาวิทยาลัยดังใจกลางเมืองได้ ชีวิตของเธอก็หมุนเร็วขึ้น ทุกอย่างใหม่หมด ทั้งเพื่อน ทั้งสังคม ทั้งสายตาคนที่มองเธอแต่ไม่ว่าที่ไหนจะวุ่นวายแค่ไหน ที่นี่ก็ยังเป็นที่เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้เป็นตัวเองทันทีที่รถจอดสนิท ปลายฟ้าก้าวลงจากรถเมล์ เงยหน้ามองป้ายไม้สีซีดที่เขียนชื่อมูลนิธิด้วยตัวอักษรสีขาวลอกล่อนเล็กน้อย รั้ว
続きを読む
- 2 - พี่ไม่รีบ
แสงแดดยามเช้าสาดผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลมบางเบาพัดเอื่อย กลิ่นกาแฟจากร้านเล็กๆ หน้าโรงอาหารลอยคลุ้งปะปนกับเสียงพูดคุยของนักศึกษาที่ทยอยกันมาแต่เช้า ปลายฟ้าเป็นหนึ่งในนั้น เธอมาถึงมหาวิทยาลัยเร็วกว่าปกติอยู่เสมอเด็กสาวในเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวสะอาดทั้งเสื้อช็ปใส่คลุมด้านนอก กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ผมยาวดำขลับถูกรวบครึ่งหนึ่งอย่างเรียบร้อย นั่งอยู่โต๊ะมุมเดิมของโรงอาหารคณะ ด้านหน้ามีหนังสือเรียนวิชาคณิตศาสตร์วิศวกรรมเปิดค้างไว้ ข้างกันนั้นคือนมชมพูแก้วหนึ่งที่เพิ่งซื้อมาใหม่ๆ ทั้งยังมีหยดน้ำเกาะรอบแก้วเป็นฝ้าบาง ๆ ปลายฟ้าก้มหน้าจดอะไรบางอย่างลงในสมุด เสียงปากกาขีดเขียนเบาๆ สม่ำเสมอเมื่อคืนเธอนอนไม่ค่อยหลับคำเรียก “ตัวเล็ก” จากเขายังดังก้องในหัว ภาพชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้ามูลนิธิเมื่อวานนี้ยังชัดเจนเกินไป เธอแทบไม่อยากจะชื่อว่าทิวเขาคือพี่ทิมของเธอในวันวาน ปลายฟ้าพยายามบอกตัวเองว่าเช้านี้ต้องเป็นปกติ ต้องทำตัวเหมือนเดิม เหมือนทุกวันที่เคยเป็น แต่ความว้าวุ่นภายในใจทำให้มันยากสำหรับเธอที่จะทำตัวปกติ“มาคนเดียวเหรอครับ?” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นด้านหน้าโต๊ะจนปลายฟ้าชะงัก เงยหน้าขึ้นช
続きを読む
- 3 - ที่ดินมูลนิธิ
เช้าวันเสาร์อากาศปลอดโปร่ง ฟ้าสีอ่อนปกคลุมเมืองอย่างอ่อนโยน แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างหอพักของปลายฟ้าอย่างนุ่มนวล ละอองฝุ่นลอยเอื่อยในอากาศ ปลายฟ้าตื่นแต่เช้ากว่าปกติ แม้เมื่อคืนจะนอนดึกเพราะอ่านหนังสือ แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดจังหวะตั้งแต่ลืมตา เหตุผลเดียวก็คือข้อความสั้นๆ ที่เธอได้รับเมื่อคืน“พรุ่งนี้ว่างไหม พี่จะพากลับไปที่มูลนิธิ” ชื่อผู้ส่งคือทิวเขา เธออ่านข้อความนั้นซ้ำหลายรอบ ก่อนจะพิมพ์ตอบไปสั้น ๆ ว่า “ว่างค่ะ” เธอไม่ได้บอกเพื่อนๆ แม้แต่ข้าวหอม ทั้งที่ปกติจะเล่าให้ฟังทุกเรื่อง แต่ครั้งนี้…เธออยากเก็บมันไว้คนเดียว อยากรู้ว่าการได้กลับไปที่เดิมพร้อมเขาจะรู้สึกอย่างไรเสียงแตรรถเบาๆ ดังขึ้นหน้าหอพักในเวลาเก้าโมงตรง ปลายฟ้าหยิบกระเป๋าผ้าใบเล็กๆ ก่อนจะเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว รถคันหรูสีดำจอดนิ่งอยู่ข้างทาง กระจกเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่เธอเริ่มคุ้นเคย“ขึ้นมาได้แล้วฟ้า” เสียงทุ้มเรียบเอ่ย เธอพยักหน้าแล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งข้างคนขับ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาลอยแตะจมูกจนหัวใจเธอไหววูบ“พี่มารอนานไหมคะ?”“ไม่นาน เพิ่งถึง” เขาตอบสั้นๆ ตามนิสัยแต่มันไม่ได้แข็งกระด้าง รถเคลื่อนตัวอ
続きを読む
- 4 - แบบนี้เรียกว่าคุย?
ลมบ่ายต้นฤดูฝนพัดเอื่อยผ่านลานกว้างหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ แสงแดดอ่อนลงจากช่วงเที่ยง ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใสมีเมฆขาวลอยอ้อยอิ่ง เสียงนักศึกษาหัวเราะคุยกันประปรายดังคลอไปกับเสียงเครื่องยนต์รถที่แล่นผ่านหน้าตึกเรียน ปลายฟ้าเดินเคียงข้างข้าวหอมตามทางเดินหินอ่อน ใต้ต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา เธอกอดสมุดชีทแนบอก ใบหน้าหวานของคนตัวเล็กมีรอยยิ้มบางๆประดับอยู่“เอ้อ เมื่อวานฟ้าหายไปไหนมา เห็นนิมันโทรมาบ่น ว่าโทรไปก็ไม่รับ ไลน์ก็อ่านช้า” ข้าวหอมถามเสียงใสแต่แฝงความจงใจจับผิด ปลายฟ้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหลบสายตาทันที“ก็...ไปธุระนิดหน่อย”“ธุระอะไร? หรือว่า…..?" ข้าวหอมเลิ่กคิ้วใส่คนตรงหน้าทันที“ไม่มีอะไรทั้งนั้น” เธอรีบปฏิเสธ แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างควบคุมไม่ได้ “คะ แค่กลับไปเยี่ยมแม่ครู”ข้าวหอมชะงักค้างแล้วพยักหน้าราวกับว่ารับรู้แล้ว “อ๋อ ที่มูลนิธิ?”ปลายฟ้าพยักหน้ารับทันทีทั้งยิ้มอ่อน เธอไม่ต้องการให้เพื่อนรู้เรื่องราวของเธอกับทิวเขา เพราะกลัวว่าจะสร้างความเดือดร้อนและความรำคาญใจต่อเขามากกว่า เขาในตอนนี้คือทิวเขาลูกคนรวย ไม่ใช่พี่ทิมของเธออย่างในอดีตอีกต่อไปแล้ว “อื้ม แม่ครูคิดถึง”เธอยิ้มแ
続きを読む
- 5 - พี่แค่อยากดูแล
“ขอให้ตัวแทนแต่ละชั้นปีเข้าประชุมเตรียมงานกิจกรรมสัมพันธ์คณะในวันพรุ่งนี้ เวลาเก้าโมงตรง ที่ห้องประชุมใหญ่ อาคารสอง…”เสียงประกาศจากสโมสรนักศึกษาดังผ่านลำโพงหน้าคณะในช่วงสายวันศุกร์ ทำให้บรรยากาศที่เคยคึกคักอยู่แล้ว ยิ่งเต็มไปด้วยความตื่นตัวมากขึ้น ปลายฟ้าหมุนตัวหันมาคุยกับเพื่อนๆ ทั้งขบขันข้าวหอมที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อได้ยินคำประกาศว่าต้องไปทำกิจกรรมร่วมกับพวกรุ่นพี่ปีสาม“พรุ่งนี้เริ่มแล้วหรอ ไม่อยากเจอพวกพี่พวกนั้นเลย ทำไมอาจารย์ต้องเลือกกลุ่มเราด้วย”“ตื่นเต้นจังเลย รวมทุกชั้นปีเลยนะ ต้องเจอคนเยอะมากแน่” ปลายฟ้าพูดออกมาแล้วเม้มปากอย่างประหม่า ไม่ใช่เพราะต้องเจอคนอื่น แต่เพราะจะต้องใกล้ชิดกับเขา เธอกลัวว่าจะปกปิดอาการตื่นเต้นเวลาเจอเขาไว้ได้ไม่มิด“ตื่นเต้นอะไร ฉันว่าปวดหัวมากกว่า ต้องทำงานกับพวกปีสามอีก” ข้าวหอมถอนหายใจ แค่คิดว่าต้องเจอพวกรุ่นพี่หน้าหม้อพวกนั้นก็เหมือนจะตกนรกแล้ว“ก็ไม่ได้แย่นี่ อย่างน้อยพวกพี่เขาก็มีประสบการณ์ คงช่วยได้เยอะ” ” ยี่หวาพูดเรียบๆ จากด้านหลัง“จริง ยี่หวาพูดถูก แถมหล่อๆ ทั้งนั้น พรุ่งนี้นิรินคนนี้จะต้องสวยหน่อย” นิรินพูดทั้งทำท่าสะบัดผมจนข้าวหอมต้อง
続きを読む
- 6 - อยู่ใกล้ๆพี่ไว้
เสียงดนตรีปิดท้ายกิจกรรมดังแผ่วลงพร้อมเสียงปรบมือกึกก้องทั่วสนามหญ้าหลังคณะ แสงแดดยามเย็นคล้อยต่ำสีส้มอ่อนๆ ไล้ขอบฟ้าเหมือนแต้มสีอ่อนหวานให้กับวันที่เหน็ดเหนื่อยกิจกรรมสัมพันธ์คณะปีนี้ผ่านไปด้วยดีเกินคาด ฐานกิจกรรมแต่ละจุดเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงแซว และเสียงโห่ร้องอย่างสนุกสนาน ปีหนึ่งกับปีสามที่ตอนแรกยังเกร็งๆ ใส่กัน ตอนนี้กลับยืนหัวเราะไหล่ชนกันอย่างเป็นธรรมชาติ แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เวทีต้องถูกรื้อ สายไฟต้องถูกม้วน โครงเหล็กต้องถูกถอดเก็บ ทุกอย่างกลับเข้าสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยมีงานใดเกิดขึ้น“โอ๊ยยย เมื่อเช้ายังสนุกอยู่เลย ทำไมตอนเก็บของมันเหนื่อยกว่าสองเท่า” ข้าวหอมบ่นพลางใช้หลังมือปาดเหงื่อ“ตอนสนุกมันใช้ใจ ตอนเก็บมันใช้แรงไงครับน้อง” ริวตอบหน้าตายแล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้าไม่ต่างกันทิวเขากำลังช่วยรามิลยกโครงเหล็กขนาดใหญ่ลงจากเวที ร่างสูงในเสื้อช็อปแดงเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่ท่าทางยังคงนิ่ง สุขุม และมั่นคง ปลายฟ้าเองก็ช่วยม้วนสายไฟอยู่ใกล้ๆ มือเล็กขยับอย่างตั้งใจ แม้ใบหน้าจะซีดลงเล็กน้อยเพราะความเหนื่อยสะสม“ฟ้าไหวไหม?” ยี่หวาถามขณะยกกล่องอุปกรณ์ผ่าน“ไหวๆ ฟ้าแค่เม
続きを読む
- 7 - แค่เลี้ยงข้าวตอบแทน
เริ่มต้นเช้าของวันด้วยท้องฟ้าสีครามใส สายลมอ่อนๆ พัดผ่านถนนสายหลักที่ทอดยาวเข้าสู่ตัวเมือง รถราแน่นกว่าปกติเพราะเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนต่างก็ใช้เส้นทางนิรินขับรถเก๋งสีขาวคันหรูออกจากบ้านด้วยใบหน้าสดใส เธอฮัมเพลงเบา ๆ ตามเพลิสต์ที่เปิดไว้ วันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะเมื่อคืนได้คุยกับทิวเขาเรื่องงานคณะไปเล็กน้อย แม้จะเป็นเพียงบทสนทนาสั้นๆ ที่เขาตอบกลับมา แต่สำหรับเธอ มันก็เพียงพอจะทำให้ยิ้มได้ทั้งคืน จู่ๆ เมื่อรถเลี้ยวเข้าซอยเล็กก่อนถึงถนนใหญ่ เสียงเครื่องยนต์กลับสะดุดกะทันหัน“เอ๊ะ…” นิรินชะลอรถก่อนจะเหยียบคันเร่งอีกครั้ง เครื่องยนต์ส่งเสียงแผ่วๆ แล้วก็ดับสนิท ก่อนไฟหน้าปัดกระพริบเตือนสีแดงหลายดวงจะเริ่มขึ้น“อย่านะ…” เธอลองสตาร์ทใหม่อีกครั้ง แต่ไม่มีเสียงตอบรับ นอกจากความเงียบที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น นิรินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาศูนย์บริการรถ แต่สายกลับโทรไม่ติด เธอลองเรียกบริการลากรถฉุกเฉินที่เคยบันทึกไว้ก็ได้ยินเพียงเสียงตอบรับอัตโนมัติแจ้งว่าต้องรออย่างน้อยสี่สิบนาที เธอมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ“อะไรจะซวยขนาดนี้…” เสียงถอนหายใจดังเบาๆ ในรถที่เริ่มร้อนขึ้นเพราะดับแอร์ไป
続きを読む
- 8 - หึงพี่หรอ
หลังจากเหตุการณ์หน้าตึกเรียนในเช้าวันนั้น บรรยากาศทุกอย่างดูปกติดี ไม่มีใครพูดถึงเรื่องรถเสียอีก แต่สำหรับปลายฟ้าบางอย่างในใจกลับไม่เหมือนเดิม ทั้งวันนั้นเธอเผลอคิดถึงบทสนทนาสั้นๆ นั้นซ้ำไปซ้ำมา มันไม่มีอะไรผิด ไม่มีอะไรลึกซึ้ง เป็นแค่การช่วยเหลือตามน้ำใจของเขา แต่ในใจเธอกลับรู้สึกหน่วงอย่างอธิบายไม่ถูกตอนพักเที่ยงโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเบา ๆ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้หัวใจเธอกระตุก “ทิวเขา” เธอจ้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคว่ำหน้าจอลงโดยไม่ได้เปิดอ่าน ข้าวหอมที่นั่งฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วอย่างสงสัย“ใครอ่ะ? ทำไมไม่อ่านละ?”“ไม่มีอะไร?” ปลายฟ้าตอบเสียงเรียบ“ไม่มีอะไรแล้วทำไมทำหน้าเหมือนโดนหวยกิน”“เปล่านี่”“ฟ้า แกไม่ใช่คนโกหกเก่งนะ รู้ใช่ไหม?” ข้าวหอมถอนหายใจ ปลายฟ้ายิ้มจางๆ ส่งไปให้เพื่อนแต่ไม่ได้ตอบสิ่งที่ข้าวหอมสงสัย จนกระทั่งใกล้เวลาพักเที่ยงเขาก็ส่งข้อความมาอีกทิวเขา : กินข้าวหรือยัง?เธอเห็นตัวหนังสือแจ้งเตือนบนหน้าจอ แต่ไม่เปิดอ่าน ข้อความที่สองตามมาไม่นานทิวเขา : ทำไมไม่ตอบ?ปลายฟ้ากดปิดหน้าจอทันที หัวใจเต้นเร็วอย่างคนทำผิด ทั้งที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผิดอะไร เธอเพียงแค่…ไม่อยากคุย ไม่
続きを読む
- 9 - ข้ออ้าง
บ่ายวันศุกร์ท้องฟ้าเหนือมหาวิทยาลัยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทอง ปลายฟ้ากำลังเก็บเอกสารลงกระเป๋า เธอเพิ่งเรียนเสร็จวิชาสุดท้ายของวัน และกำลังจะเดินกลับหอพักตามปกติ ก่อนที่โทรศัพท์ในจะมือสั่นเบาๆ ชื่อที่ปรากฏทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะอย่างทุกครั้งเธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดอ่านข้อความ ‘เลิกเรียนยังครับ?’ ปลายฟ้ามองหน้าจออยู่สองสามวินาที ก่อนจะพิมพ์ตอบ ‘เพิ่งเลิกค่ะ’ และข้อความตอบกลับมาก็ดังขึ้นแทบจะทันที ‘มาหาพี่ที่หน้าคณะหน่อยได้ไหม’ เธอขมวดคิ้วน้อยๆ ‘มีอะไรหรือคะ’‘พี่มีเรื่องจะขอให้ช่วย’ ปลายฟ้าลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พิมพ์ตอบตกลงกลับไป เธอเดินออกจากตึกเรียน มุ่งไปที่ลานหน้าคณะ ลมเย็นพัดผ่านเส้นผมยาวของเธอเบาๆ ไม่นานก็เห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่ข้างทางทิวเขายืนพิงรถอยู่ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางนิ่งสุขุมเหมือนเค เมื่อเห็นเธอเดินมา เขาก็ยืดตัวตรงขึ้นทันที“มาแล้วเหรอฟ้า?” ปลายฟ้าพยักหน้าตอบเขา“พี่มีอะไรให้ช่วยคะ?” เขาหยุดคิดเล็กน้อยเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด ปลายฟ้าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพราะเธอนึกไม่ออกเลยว่าจะมีอะไรที่เธอสามารถช่วยเขาได้“พ่อพี่มีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่ง พอดีพ่อพี่อยากจ
続きを読む
-10- พ่ออยากให้หมั้น
แสงแดดส่องผ่านกระจกบานสูงของอาคารคณะวิศวกรรมศาสตร์ เสียงนักศึกษาพูดคุยกันจอแจอยู่ตามมุมต่างๆ ของลานกว้างหน้าตึก บรรยากาศของมหาวิทยาลัยยังคงเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาเหมือนทุกวันที่มุมหนึ่งของลานใต้ต้นไม้ใหญ่ มีโต๊ะหินอ่อนตั้งอยู่พร้อมเก้าอี้สี่ตัวติดกัน กลุ่มชายหนุ่มสี่คนกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ ทิวเขานั่งพิงพนักเก้าอี้หิน ดวงตาคมทอดมองออกไปยังสนามหญ้าเบื้องหน้าเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ริวที่นั่งฝั่งตรงข้ามโยนฝาขวดน้ำเล่นในมือพลางเลิกคิ้ว“มึงเงียบผิดปกตินะทิว”“จริง ตั้งแต่นั่งมา มึงยังไม่พูดอะไรเลย” รามิลที่กำลังเลื่อนโทรศัพท์ดูอะไรบางอย่างอยู่เงยหน้าขึ้น“มีอะไรเปล่าว่ะ?” คิมหันต์ซึ่งนั่งไขว่ห้างอย่างสบายๆ หันมามองเพื่อนสนิทด้วยสายตาสงบ ทิวเขาสูดลมหายใจลึกเล็กน้อยก่อนตอบ“พ่อกูชวนไปงานเลี้ยง”“แล้วมันแปลกตรงไหนว่ะ? มึงก็ไปงานกับพ่อมึงออกบ่อย” ริวขมวดคิ้วแล้วโยนฝาขวดน้ำในมือต่อทั้งหัวเราะ“ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน” คำตอบสั้นๆ ทำให้ทั้งสามคนหันมามองเขาพร้อมกันรามิลขมวดคิ้วแน่น ส่วนริวก็เก็บฝาขวดน้ำแล้วท่าอยากรู้ทันที“ไม่เหมือนยังไงว่ะ?” คิมหันต์เป็นคนตั้งคำถามขึ้นก่อนใคร ทิวเขาเงีย
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status