Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

เสียงยางรถยนต์บดเบียดกับพื้นซีเมนต์ของลานจอดรถคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองดังเอี๊ยดสะท้อนก้องไปมา ทิวเขาดับเครื่องยนต์ลงด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น เขาไม่ได้หันไปมองร่างบางที่นั่งตัวสั่นเทิ้มอยู่เบาะหลังแม้แต่นิดเดียว แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นทำให้อากาศภายในรถอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก"ลงมาฟ้า" ทิวเขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาด"ไม่ค่ะ... พี่พาฟ้ามาที่นี่ทำไม ส่งฟ้ากลับหอนะคะ" ปลายฟ้ากำสายสะพายกระเป๋าแน่น ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความสับสนและหวาดกลัวทิวเขาไม่ตอบ เขาเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูหลังรวบข้อมือเล็กของเธอให้ก้าวลงมา แต่ปลายฟ้ายื้อยุดสุดแรง เธอจิกเล็บลงบนเบาะหนังแน่น ร่างกายประท้วงการบังคับทุกวิถีทาง"ฟ้าบอกว่าไม่ไง! พี่ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้ พี่เป็นคู่หมั้นนิรินนะ!"คำว่าคู่หมั้นนิรินเหมือนเชื้อไฟที่ราดลงบนกองเพลิงอารมณ์ของชายหนุ่ม ทิวเขาขบกรามจนเป็นสันนูน เขาไม่เสียเวลาเจรจาอีกต่อไป ร่างสูงโน้มตัวลงไปช้อนร่างบอบบางขึ้นพาดบ่าแกร่งอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก"ว้าย! พี่ทิวเขา! ปล่อยนะ! คนบ้า ปล่อยฟ้าลงเดี๋ยวนี้!" ปลายฟ้าทุบกำปั้นลงบนแผ่นหลังกว้าง พยายามดิ้นรนใ

ไอไอน้ำจางๆยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศภายในห้องนอนกว้างหลังจากประตูห้องน้ำถูกเปิดออก ปลายฟ้าเดินก้าวออกมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นที่ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าจากบทรักที่หนักหน่วงเมื่อคืนทุเลาลงไปบ้าง เธออยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาดตา เส้นผมที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยถูกรวบไว้อย่างลวกๆเผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับไปด้วยรอยรักสีกุหลาบจางๆ ซึ่งชายหนุ่มเจ้าของห้องฝากเอาไว้เธอมุ่งตรงไปยังหน้ากระจกบานใหญ่ หยิบเสื้อเชิ้ตตัวเดิมที่พาดไว้บนเก้าอี้ขึ้นมาเตรียมจะสวมใส่ สายตาที่มองสะท้อนในกระจกเห็นร่างสูงกำยำของทิวเขา ที่บัดนี้ลุกจากเตียงนอนที่ยับย่นขึ้นมานั่งเอนกายพิงหัวเตียง แผงอกเปลือยเปล่าของเขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสะท้อนแสงแดดยามเช้าดูอันตรายและดึงดูดใจในเวลาเดียวกัน"พี่ทิวเขาคะ... ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำสิคะ เดี๋ยวฟ้าต้องรีบกลับหอไปเปลี่ยนชุดนักศึกษา มีคลาสตอนสิบโมงนะ" ปลายฟ้าเอ่ยเตือนพลางสวมเสื้อเชิ้ตเข้ากับแขนเรียวบางทิวเขาไม่ตอบแต่กลับลุกขึ้นจากเตียงด้วยท่วงท่าที่คุกคามประหนึ่งนักล่า เขาเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ ก่อนจะสวมกอดเธอจากด้านหลังในขณะที่เธอกำลังจะติดกระดุมเม็ดแรก มือหนาที่ร้อนผ่าวรวบเ

ช่วงตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมาเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกย่างก้าว โดยเฉพาะในห้องเรียนรวมที่เคยมีเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนรัก บัดนี้กลับเงียบเชียบราวกับป่าช้า นิรินเลือกที่จะตัดขาดจากวงโคจรเดิมอย่างสิ้นเชิง เธอหอบข้าวของย้ายไปนั่งแถวหน้าสุดกับกลุ่มเพื่อนใหม่ที่ไม่ได้สนิทสนมกันนัก เพียงเพื่อจะหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับปลายฟ้า และสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของข้าวหอมกับยี่หวาปลายฟ้านั่งเหม่อลอยอยู่หลังห้อง ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้ติดต่อกันหลายคืน เธอพยายามจะเข้าไปหานิรินหลายครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความว่างเปล่าและแผ่นหลังที่เย็นชา นิรินไม่แม้แต่จะปรายหางตามองคนที่เธอเคยเรียกว่าเพื่อน ราวกับว่าปลายฟ้าได้กลายเป็นอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนในโลกของเธอไปแล้วช่วงพักเที่ยงที่โรงอาหารกลางคณะเนืองแน่นไปด้วยนักศึกษา เสียงช้อนกระทบจานและเสียงสนทนาจอแจไม่ได้ช่วยให้ความตึงเครียดลดลงเลย ข้าวหอมตัดสินใจเดินนำกลุ่มมุ่งตรงไปยังโต๊ะที่นิรินนั่งอยู่เพียงลำพัง เธอกวาดสายตามองเพื่อนรักด้วยความสงสารและลำบากใจ"นิ... ขอนั่งด้วยคนได้ไหม?" ข้าวหอมเอ่ยเสียงเบาพลางทรุดตัวลงนั่งตรงข้าม

แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลับขอบฟ้าที่ชายหาดหัวหิน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงดูสวยงามทว่ากลับให้ความรู้สึกอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก เสียงคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่าดูเหมือนจะพยายามชะล้างความตึงเครียดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้จางหายไป แต่มันกลับไม่ระคายผิวความรู้สึกผิดที่เกาะกินใจของคนกลุ่มหนึ่งได้เลยปลายฟ้านั่งกอดเข่าอยู่บนผืนทรายขาวละเอียดที่เริ่มเย็นชื้นตามอุณหภูมิที่ลดลง ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เลือนลาง น้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปทิ้งรอยจางๆ ไว้บนแก้มใส ความคำรามในใจของเธอดังกว่าเสียงคลื่นเสียอีก ทุกถ้อยคำที่นิรินสาดใส่เมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหู ราวกับประกาศนียบัตรแห่งความล้มเหลวในฐานะเพื่อน"ฟ้า..." เสียงเรียกเบาๆ พร้อมสัมผัสอุ่นที่หัวไหล่ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยข้าวหอมกับยี่หวาทรุดตัวลงนั่งลงข้างๆ เพื่อนรัก ทั้งคู่ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองหรือรำคาญใจที่ทริปพักผ่อนครั้งนี้พังทลายลง ในทางกลับกัน แววตาของพวกเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจและความเป็นห่วง"แกโอเคไหมฟ้า...?" ยี่หวาถามพลางลูบหลังเพื่อนเบาๆ"ฟ้า... ฟ้าขอโทษนะทุกคน เพราะฟ้าแท้ๆ เลย เรื่องราวมันถึงได้บานปลายขนาดน

ภายในคอนโดมิเนียมหรูของรามิลเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ข้าวหอมนั่งกุมมือยี่หวาไว้แน่นบนโซฟาตัวยาว ใบหน้าของทั้งคู่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยรอยคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท โดยมีคิมหันต์ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ประตูห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือหนากำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นเตรียมพร้อมรับสถานการณ์หากมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น"เราสองคนรออยู่ที่นี่นะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ไอ้คิมมึงอยู่กับน้องนะ" รามิลเอ่ยกำชับด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด"พี่รามิล... ระวังตัวด้วยนะ" ข้าวหอมเอ่ยเสียงสั่น"ถ้าฟ้าเป็นอะไรไป ข้าวคงไม่ให้อภัยตัวเองเลย""เชื่อใจพวกพี่นะข้าว พวกพี่จ่วยเพื่อนข้าวกลับมา" รามิลตบบ่าแฟนสาวเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้คิมหันต์"ฝากดูแลสาวๆ ด้วยนะมึง มีอะไรโทรหากูทันที" คิมหันต์พยักหน้าด้วยแววตาแน่วแน่เสียงรถพุ่งทะยานไปตามถนนสายเปลี่ยวที่มุ่งสู่ชายขอบกรุงเทพ ทิวเขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยใบหน้าเคร่งขรึมประหนึ่งรูปปั้นหิน แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความแค้นปนความหวาดกลัว... กลัวว่าผู้เป็นพ่อจะทำอะไรที่ร้ายแรงไปกว่าการกักขัง ส่วนริวที่นั่งเบาะหลังกำลังเช็กอุปกรณ์สื่อสารและแผนที่ผังโกดังอย่างละเอียด"ไ