جميع فصول : الفصل -الفصل 60

“Tandaan mo, dapat mong sundin ang lahat ng payo ng doktor. Wala ako roon kaya huwag matigas ang ulo mo. Baka mamaya, kung anu anong kalokohan pa ang gawin mo. Para rin ito sa ikagaganda ng ating pregnancy program,” paalala ni Christopher sa kanyang asawa bago ito sumama kay Dra. Renalyn. Samantala, nakaalis na rin si Dominic dahil may mahalaga raw itong pupuntahan. Nauna pa itong umalis kina Felize.“Oo, naiintindihan ko ang mga bilin mo.Aalis na muna kami. Mag iingat ka rin dito. Tatawagan na lang kita,” paalam ni Felize sa kanyang asawa habang dala ang bag na may lamang pamalit na damit.Napabuntong-hininga si Christopher habang tinitingnan si Felize at ang doktorang naghihintay sa tabi nito. Wala siyang kahit anong hinala, pero parang mabigat sa loob niya na paalisin ang kanyang asawa.Sino pa ba ang mag-aalaga sa kanya nang buong puso maliban kay Felize? Ang mga magulang niya? Imposible. Matatanda na ang mga iyon. Lalo na ang kapatid niya. Kahit si Alice, hindi mo mautusang bumil

“Nasaan si Felize?” ulit ni Hilary. Nakatitig siya nang matalim kay Christopher na nanatiling tahimik at mukhang naguguluhan.“Nasa Women’s and Children Hospital si Felize para sa kanyang pregnancy program. Kararating lang niya doon—mga isa o dalawang oras na ang nakalipas,” sagot ni Alice. Samantala, hindi kumikibo si Christopher dahil wala siyang balak patulan ang pagseselos ni Hilary. Alam niyang insecure ito sa kanyang asawa, dahil di hamak na mas maganda at mas bata iyon kaysa dito.Alam niya kung bakit pumunta roon si Hilary—para hanapin sina Dominic at Felize. Unti-unti na siyang napapagod sa isip-batang ugali nito. Hindi ba nito naiintindihan na doctor ang propesyon ng asawa nito?“Sa Women’s and Children Hospital? Kasama sino? Si Dominic?”Dito na nainis si Christopher. Naging matalim ang kanyang boses. “Huwag mong idamay ang asawa ko sa problema niyong mag-asawa. Mabuting babae ang asawa ko. Nandoon siya para sa pregnancy program—hindi para maging babae ng asawa mo. Kung may

Dahil wala siyang magawa, ibinigay ni Dominic ang phone sa kanya bago siya bumangon sa kama. Naglakad siya patungo sa bintana, malapit sa king-size bed.Hindi maalis ang tingin ni Dominic sa babae.Nang sagutin ni Felize ang tawag ni Christopher, parang sumikip ang dibdib ni Dominic. Bumibilis ang tibok ng puso niya—halu-halong selos, inis, at sakit ang nararamdaman niya nang sabay-sabay. Halata sa mukha niya na ayaw niyang nakikipag-usap ang babae sa asawa nito.Dapat pala ay itinapon na niya ang SIM card nito simula noong dinala niya ito palayo.“Hello, Chris,” mahinang sabi ni Felize sa telepono.Ang malambing na boses na iyon ay lalong nagpabigat sa pakiramdam ni Dominic. Huminga siya nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili kahit tensyonado ang buong katawan niya.“Hello, Felize. Nakarating ka na sa ospital, 'di ba?” tanong ni Christopher. “Nakita mo na ba ang doktor? Bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Sinabi ko na iyon sayo kanina. Nag-text ako sa iyo. Hindi mo ba natanggap?

Naghahanda na si Jessa para pumunta sa Women's and Children Hospital, kung saan sumasailalim si Felize sa artificial pregnancy program.Mukhang hindi sang-ayon ang kanyang manugang na si Christopher sa plano niya dahil malalim na ang gabi.“Mas mabuti sigurong bukas na lang kayo pumunta, Ma. Gabi na,” sabi ni Christopher habang nakatingin sa kanyang biyenan na dala na ang bag nito. “Bukas, baka makausap pa natin nang direkta ang doktor ni Felize, pero ngayon, tingin ko ay close na sila.”“Pumunta na tayo ngayon, Pa. Kawawa naman si Felize kung mag-isa lang siya doon. Kahit wala ang doktor, pwede naman siyang makipag-usap sa nurse. Ang importante ay may kasama siya. Hindi tamang mag-isa lang siya,” giit ni Jessa. Naaalala niya ang kanyang nag iisang anak.Dahan-dahang tumango si Christopher, napilitang sumang-ayon sa gusto ng biyenan.“Tingin ko ay mas mabuti ngang bukas na lang, Mare. Gabi na at nag-aalala ako na baka may mangyari. Gawin na nating leksyon ang aksidente ni Christopher

Dahil wala nang ibang paraan matapos pumunta sa Zambales nang walang napala, sinubukan ni Hilary na amuyin at kumbinsihin ang dalawang security guard na payagan siyang bumalik sa kwarto.“Pakiusap… tulungan niyo akong maharap ang kabit ng asawa ko. Pangako, wala akong gagawing masama. Gusto ko lang siyang kausapin nang mahinahon,” pakiusap ni Hilary, malambot na ang kanyang ekspresyon at bakas ang pagkapit sa patalim.Nakatayo siya sa loob ng elevator kasama ang dalawang guard habang bumababa ang mga ito.“Hindi ako gagawa ng gulo, Sir. Pangako,” ulit niya, pilit na pinatitig ang kanyang boses para magmukhang mapagkakatiwalaan.Nagkatinginan ang dalawang guard pero nanatiling tahimik. Napansin ng isa sa kanila ang mga lilibuhing papel sa kamay ni Hilary. Nagkunwari siyang kalmado sa pamamagitan ng pagngiti ng maayos at pagsasalita ng mahinahon.“Ano sa tingin mo?” bulong ng isang guard sabay siko sa kasama. “Hindi na masama ito… manganganak na ang asawa ko at wala pa akong ipon.”Nag