جميع فصول : الفصل -الفصل 50

Habang nagtatagal sina Felize at Dominic sa cafeteria, nakaupo naman si Hilary sa silid ni Christopher sa ospital, pumasok nang walang paanyaya.Noong una, nakaramdam ng kaunting pagka ilang si Christopher—silang dalawa lang at hindi niya inaasahan ang pagbisita nito. Ngunit di nagtagal, nasiyahan din siya sa kanilang usapan. Matagal na niyang hinahangaan si Hilary; matalino ito, mataas ang pinag-aralan, at may kahanga-hangang karera. Para sa kanya, si Hilary ang huwaran ng isang independent woman na ninanais ng bawat lalaki.Malayo ito sa imahe ng asawa niyang si Felize, na tinitingnan niya bilang isang simpleng babae sa bahay—kahit pa mayaman at maimpluwensiya ang mga magulang nito sa sarili nilang baryo.“Kaya pala dumaan si Dominic kanina, ano?” diretsahang tanong ni Hilary, tuluyang tinapos ang paligoy-ligoy na usapang iyon.Nakakapagod makisabay sa maliliit na usapan ni Christopher na walang sense. Isa siyang lalaking gustong-gusto ang sariling boses—laging nagyayabang at nagsasa

Sa OspitalMabigat at halos hindi makahinga ang atmosphere sa silid. Nananatiling tahimik si Felize, tila napako sa kinatatayuan, habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang marahas na pagdating ni Hilary.Si Christopher man ay mukhang malalim ang iniisip, hindi maunawaan kung bakit inakusahan ni Hilary ang kanyang asawa ng pakikipagrelasyon kay Dominic. Humaba ang katahimikan sa pagitan nila—parang walang nais magsalita. Nakayuko si Felize, nakatitig sa sahig na tiles, samantalang tinitingnan siya ni Christopher nang may mabigat at mapanuring tingin.Sa wakas, binasag ni Christopher ang katahimikan sa pamamagitan ng isang mahaba at pagod na buntong-hininga.“Saan nga ba kayo nagpunta ni Dominic?” tanong niya, banayad ang boses ngunit may nakatagong bigat.Tumingala si Felize, kumakabog ang dibdib. “Na… sa cafeteria. Bumili lang ng inumin.”“Alam ko iyon. Pero bakit kayo natagalan?”“Mahaba ang pila, Chris,” sagot ni Felize, mabilis na muling yumuko. Kinakalikot ng kanyang mga da

Dahan-dahang nagkamalay si Hilary sa isang silid ng kalapit na ospital. Isang babaeng doktor—malapit niyang kaibigan mula pa noong mga araw nila sa unibersidad—ang abalang sumusuri sa kanya.“Nasan si Dominic?” pabulong na tanong ni Hilary, paos ang boses.“Naghihintay siya sa labas,” sagot ni Danielle habang ibinababa ang clipboard. “Nag-away na naman ba kayo? Masuwerte ka at buhay ka pa, Hilary.”Nanahimik si Hilary. Bumalik sa isip niya ang alaala ng biglang pagliko ng sasakyan at ang desperado nilang agawan sa manibela. Sa isang iglap, naniwala talaga siyang sabay silang haharap sa kabilang buhay. Mamamatay silang magkasama.“Kumbinsido ka pa rin bang may iba siya?” tanong ni Danielle, hindi napigilan ang kuryosidad.“Hindi lang hinala—alam ko,” sagot ni Hilary habang iniiiwas ang tingin, tumitigas ang mukha sa pait na nadarama.“May ebidensya ka na ba? May nahanap na ba ang imbestigador na inirekomenda ko?”“Wala pa. Sabi nila bukas pa sila kikilos. Ang tagal—kaya ko namang hanapi

Sa loob ng malamig at magarang tahanan ni Hilary, lason ang namamayaning hangin sa loob. Matapos mawalan ng malay si Hilary, dinala siya sa kanyang silid, iniwan si Dominic na mag-isa upang harapin ang galit ng tatay ni Hilary na si Arnulfo. Ang matandang lalaki ay nakaupo na tila isang hukom sa kanyang silyang may mataas na sandalan, ang tinig ay punô ng mapanlibak na pananalita ng isang tipikal na mayamang matapobre habang minamaliit hindi lamang si Dominic, kundi pati ang payak na pinagmulan ng kanyang mga magulang."Huwag niyo ng idamay ang mga magulang ko dito, Sir. Ako na lang ang husgahan niyo," mariing sabi ni Dominic, mababa ang boses ngunit may diin ang bawat salita. Mariin niyang pinagdikit ang kanyang mga ngipin hanggang sa mangalay ang kanyang mga kalamnan sa mukha."Hindi mo nauunawaan ang mga kahihinatnan ng ginagawa mo!" singhal ni Arnulfo, yumuko bahagya pasulong. "Nalimutan mo na ba na lahat ng tinatamasa mo ngayon—ang bahay na ito, ang reputasyon mo, ang titulo mo—

SA OSPITAL..“Nasaan na si Alice?” tanong ni Christopher kay Felize, na abala sa pagbabalat ng mansanas na iniutos niya kanina.“Nang lumabas ako sa banyo, sinabi niya na kailangan na niyang umuwi. Nagliligalig na ang anak niya at hindi tumatahan nang wala siya,” sagot ni Felize.Biglang hinawakan ni Christopher ang mansanas na kalahati pa lang nababalatan mula sa kamay ni Felize. Nagulat ang babae sa kanyang ginawa.“Mananatili ka rito ngayong gabi,” utos ni Christopher habang kumagat sa mansanas. “Maawa ka naman sa mga magulang ko. Matatanda na sila at kailangan nilang magpahinga. Hindi sila dapat manatili sa ospital.”“Pero sinabi ng mga magulang mo na huwag akong mananatili dito sa ospital, Christopher,” mahinang tugon ni Felize. “Sinisikap nating magkaanak. Natatakot akong mahawa o makakuha ng virus dito.”“Ah, manahimik ka nga! Isa na namang palusot,” pasaring ni Christopher. “Nandito ka lang sa loob ng kwarto, hindi ka naman nag-iikot sa ospital. Hindi lalapit sa’yo ang virus.