Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Kabanata 11 - Kabanata 20

“จะเป็นใครอีกล่ะหากไม่ใช่คุณหนูจางอวิ๋นซีที่เจ้ายืนด่าพวกเจ้าคนนี้ ไม่เพียงเท่านั้นท่านหญิงอวิ๋นเยว่ยังเป็นบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้ เจ้ากับพ่อแม่รู้หรือไม่หากข้าไม่ห้ามเจ้าแล้วปล่อยให้ทำร้ายท่านหญิง โทษของพวกเจ้าสามคนย่อมเป็นการประหารชีวิตในข้อหาทำร้ายเชื้อพระวงศ์” เรื่องนี้ซือเฉินพูดด้วยเสียงที่ดังยิ่งกว่าเดิมเพื่อให้ได้ยินกันถ้วนหน้าตุบ ตุบ ตุบ หลังจากได้ยินอย่างแน่ชัดแล้วว่าฐานะของอวิ๋นซีนั้นสูงส่ง ชาวบ้านที่เคยยืนรายล้อมก็ลงไปคุกเข่าก้มหน้าไม่กล้าพูดอีกต่อไป“ปะ ปะ เป็นไปได้ยังไงที่พวกมันจะได้ดีถึงขั้นนี้”เฟิงหยางไม่ได้รู้สึกสงสารหรือเห็นใจคนบ้านหลิ่งทั้งสามคนแม้แต่น้อย เขาเอ่ยถามบุตรสาวเรื่องการลงโทษแทนการขอความเห็นใจ“ซีซีพ่อเห็นด้วยกับซือเฉินนะเจ้าคิดจะลงโทษคนตระกูลหลิ่งอย่างไร ฝ่าบาททรงประทานอำนาจเรื่องนี้แล้วมิใช่หรือ ถ้าหากฝ่าบาททรงทราบว่าเจ้าถูกทำร้ายจนบาดเจ็บบางทีพวกเขาอาจรับโทษประหารชีวิตก็ได้นะ”“หึ ซีซีอยากให้คนเช่นนี้ถูกประหารชีวิตไปได้ยิ่งดีเจ้าค่ะท่านพ่อ คนสันดานไม่ดีไม่มีทางแก้ไขให้กลับมาดีได้อีกแล้ว แต่ในเมื่อความผิดที่เกิดขึ้นยังไม่ถึงขั้นร้ายแรง เช่นนั้นซือเฉินเจ้

อวิ๋นซีปล่อยให้พื้นที่ในการสร้างโรงงานกินอิฐเป็นหน้าที่ของเหล่าบุรุษในครอบครัวช่วยจัดการ ส่วนตนเองพอกลับมาถึงก็รีบนำวัสดุอุปกรณ์ต่าง ๆและแผงเก็บพลังงานใส่รถลากยี่สิบคัน โดยทั้งหมดพร้อมออกเดินทางได้ทุกเมื่องานเกี่ยวกับการสร้างโรงงานทำก้อนอิฐในวันแรกผ่านไปได้ด้วยดี ซึ่งวันต่อมานอกจากจะส่งวัสดุไปเมืองหลวงพร้อมคนงานบางส่วนแล้ว ยังมีอีกสามเมืองที่จางเจิ้น เฟยซวน จื่อหาน ต้องไปส่งด้วยตนเองพร้อมผู้คุ้มกันออกเดินทางไปแล้ว ก็ถึงเวลาลงมือก่อสร้างโรงงานอย่างจริงจังเสียทีเนื่องวัสดุอุปกรณ์สำหรับการสร้างโรงงานบางอย่างชาวบ้านไม่เข้าใจ คนงานของอวิ๋นซีจึงต้องช่วยอธิบายและทำให้ดูเป็นตัวอย่าง ซึ่งวิธีการทำไม่ได้ยุ่งยากชาวบ้านลองทำตามไม่นานก็คล่องมือกันทุกคนสามวันต่อมาคนจากหมู่บ้านหวงถูจำนวนแปดคนก็มาพบอวิ๋นซี โดยให้ทั้งแปดคนนำสัมภาระไปเก็บยังห้องพักก่อนจะไปช่วยชาวบ้านคนอื่นทำงาน เนื่องจากมีชาวบ้านทั้งหมู่บ้านชิงสุ่ยรวมถึงคนงานของอวิ๋นซีอีกหลายสิบคน โรงงานทำก้อนอิฐของตระกูลจางก็แล้วเสร็จเมื่อครบยี่สิบวันแต่ก่อนจะถึงวันเปิดโรงงานแห่งนี้อย่างเป็นทางการเพียงหนึ่งวัน อวิ๋นซีนำอุปกรณ์ที่ต้องใช้ทำก้อนอิฐออ

คราแรกเปียวหู่ก็เห็นแสงไฟจากคบเพลิงอยู่แท้ ๆ แต่พอมาถึงจุดที่ลับสายตาและห่างจากที่พักของกองทัพ กลับพบแต่ความมืดมิดไร้เสียงการพูดคุย โดยเหตุการณ์นี้พวกเขาไม่รู้เลยว่าตนเองได้กลายเป็นเหยื่อเสียเอง“อะไรกันเมื่อกี้ข้ายังเห็นพวกมันถือคบเพลิงเดินมาทางนี้อยู่เลยนี่นา ทำไมตอนนี้แม้แต่กลิ่นไหม้ก็ไม่มีแม้แต่น้อยล่ะ”“นั่นน่ะสิเปียวหู่พวกเราไม่ได้ตาฝาดแน่ ๆ สามคนนั่นจะหายตัวไปได้อย่างไรในสถานที่เช่นนี้” เทียนกังหยุดเดินและมองไปรอบ ๆ อย่างนึกสงสัยเช่นเดียวกับเปียวหู่อาต้าและอาเหลียวลูกน้องของเปียวหู่รีบจุดไต้ไฟเพื่อใช้แสงสว่างในการมองหาคน “หัวหน้าดินตรงลำธารไม่มีแม้แต่รอยเท้าของสามคนนั่นสักนิด แล้วคนเป็น ๆ จะเดินหายไปท่ามกลางความมืดได้อย่างไรขอรับ”“โธ่เว้ย!! ปล่อยให้พวกมันรอดพ้นสายตาไปจนได้สิน่า มีโอกาสลงมือกำจัดพวกมันทั้งสามคนแล้วแท้ ๆ กลับพลาดเสียอย่างนั้น” เปียวหู่โมโหไม่น้อยที่หาองค์ชายสิบไม่พบขณะที่คนทั้งแปดยืนรวมกลุ่มพูดคุยด้วยความสงสัยเกี่ยวกับคนทั้งสาม จู่ ๆ ก็เกิดเสียงบางอย่างที่คุ้นหูวิ่งผ่านอากาศตรงเข้าปะทะกับร่างของลูกน้องนายกองทั้งสองอย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งที่พุ่งทะยานออกมามีหลายด

“ไอหยา ทำไมพวกท่านถึงรู้ทันซีซีไปเสียหมดล่ะเจ้าคะ พูดอีกก็ถูกอีกเพราะโรงหมอตระกูลจางขนาดใหญ่แห่งนี้จะสร้างบนที่ดินระหว่างตำบลกู่ซานกับอำเภอหลินชุนเจ้าค่ะ เหตุผลที่ซีซีอยากสร้างโรงหมอไว้ตรงนั้นเพราะติดถนนเส้นทางหลัก ยามมีคนเจ็บป่วยจากตำบลหรือชาวบ้านในอำเภอหลินชุนรวมถึงชาวบ้านในหมู่บ้านต่าง ๆ พวกเขาจะได้เดินทางสะดวกไม่ต้องรอผ่านประตูให้เสียเวลา ในส่วนของค่ารักษาและค่ายาซีซีจะทำเหมือนโรงหมอในเมืองหลวง คนที่ยากจนหรือมีเงินไม่เพียงพอก็คิดราคาตามชนิดของยาที่ใช้ หากเป็นคนที่พอมีฐานะจนถึงระดับเศรษฐีพวกเขาย่อมใช้ยาราคาแพงในการรักษา ดังนั้นเรื่องการเหลื่อมล้ำระหว่างชนชั้นยามเป็นผู้ป่วยจะไม่ถูกต่อว่า เพราะโรงหมอของเรารับรักษาคนทุกชนชั้นแต่มีเพียงเรื่องเดียวที่เราไม่ยอมรับ คือคนที่คิดติดสินบนเพื่อแทรกลำดับการรักษาเจ้าค่ะ” อวิ๋นซีอธิบายให้ครอบครัวได้ฟังรายละเอียดอย่างอื่นจนครบทุกด้าน ทุกคนต่างเข้าใจและเห็นด้วยเนื่องจากนี่เป็นผลดีต่อชาวบ้านที่มีฐานะยากจน แล้วพวกเขามีเหตุผลอันใดที่จะคัดค้านเรื่องนี้ นางจิ้งซื่อรู้สึกภาคภูมิใจในตัวบุตรหลานทุกคนของตนครั้งแล้วครั้งเล่า นอกจากการทำงานหาเงินเลี้ยงดู

‘เฮ้อ คนพวกนี้สอบได้ตำแหน่งขุนนางมาได้อย่างไรกันเอาแต่มองว่าคนอื่นจะหลอกลวงตนเอง ทำไมไม่ย้อนกลับไปมองดูสิ่งที่ตนเองทำเสียบ้าง แต่ก็จริงแค่พูดปากเปล่าใครจะเชื่องั้นข้าจะให้ดูหลักฐานชัด ๆ ก็แล้วกัน’“ไอหยา พี่เฟยซวนท่านดูป้ายทองในมือของข้าสิเจ้าคะ เสด็จพ่อฮ่องเต้ทรงประทานให้พร้อมตำแหน่งท่านหญิงขั้นสูงสุดแท้ ๆ จากพระหัตถ์แท้ ๆ นะแต่ในสายตาขุนนางท้องถิ่นกลับมองข้ามมันเหมือนสิ่งไม่มีค่าเสียอย่างนั้น”ขวับ! เฮือกกกก! ‘ปะ ปะ ป้าย ๆ ทองอาญาสิทธิ์จากฮ่องเต้เช่นนั้นรึ! ไหนเด็กนั่นยังเรียกฮ่องเต้ว่าเสด็จพ่ออีก แย่แล้วคราวนี้แย่แน่ ๆ ข้าถูกเงินทองบดบังสายตากลายเป็นทำร้ายตนเองเสียแล้ว’“ตะ ตะ ใต้เท้านั่นมันป้ายทองอาญาสิทธิ์จริง ๆ พวกเราจะทำยังไงดี” โม่เฉิงเริ่มร้อนรนกลัวว่าโทษที่จะได้รับคงไม่ใช่โทษสถานเบาเฟิงหยางไม่คิดเอ่ยแทรกเนื่องจากตอนนี้สิ่งที่บุตรสาวกำลังทำอยู่นั้น คือเรื่องสำคัญอย่างหนึ่งกับการจัดการขุนนางกังฉิน และเป็นสิ่งที่สมควรทำเพื่อตอบแทนพระเมตตาที่ได้รับจากฮ่องเต้ใต้เท้าเฉาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว และก้มหัวให้กับเด็กหญิงที่อายุเท่าบุตรหลานของตนอย่างรวดเร็วตุบ! “ทะ