สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2

สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2

last update최신 업데이트 : 2026-05-01
언어: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 평가. 1 리뷰
167챕터
4.8K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อตระกูลจางมีชื่อเสียงและฐานะไม่ธรรมดาตัวข้าเติบโตถึงวัยที่แสดงความรู้สึกได้แต่บุรุษที่อยู่ในใจก็มีสตรีหมายตา ความสามารถจึงหยุดอยู่ที่เดิมไม่ได้ 'ข้าต้องทำให้ตัวเองคู่ควรกับพี่จื้ออวี่ให้ได้'

더 보기

1화

บทนำ

The wind howled like a wounded beast over the scorched tree trunks of Hollowmere. Blackened timbers jutted from the earth like broken teeth, ash curled in the air, and blood stained the dirt where a little human village had once stood.

Seraphine Duskbane crouched over a half-burnt human skull, the bone still warm. She dipped two fingers into the blood pooled beside it and smeared a crude symbol across her jaw, three vertical slashes down the cheek, a hunter’s mark. Her fingers were steady. Her heartbeat wasn’t.

A full blood Moon glared overhead, painting the ruins crimson.

“Tracks end here,” said Dorian Vale, her second-in-command, stepping over the bloody pool with a crossbow slung across his back. “But the scent’s strong as hell. Must’ve shifted mid-fight. It’s fast, but it’s wounded.”

Seraphine stood. “It’s a Pureblood.”

Dorian nodded grimly. “High-ranking. No feral stink. We caught something big tonight, Commander.”

Commander.

It still felt foreign in her ears.

Less than a week ago, Seraphine had been a mere field enforcer, a ghost in the dark, a blade in the shadows. Now she was leading the Guild's most elite hunters through cursed woodlands on a sanctioned Blood Moon strike. She hadn’t asked for the promotion. She hadn’t cared for it. But when High Commander Luka was found torn to pieces inside his locked chamber, the Guild needed a fast replacement.

And she’d be summoned.

She wiped the blood off on her sleeve. “ Too soon, Vale.” Turning to her team, she ordered, “Form a crescent. Push forward. It’s heading east, toward the river to mask the stink.”

“It’s hunting alone…” Dorian frowned. “Seems off. A Pureblood wouldn’t stray this deep into Guild territory without company.”

“It made a mistake,” Seraphine said coldly, already moving through the ruins. “Now we make it fatal.”

The moonlight spilled silver through the trees as the hunting party fanned out, ten enforcers in black armor stitched with silver thread, eyes glowing faintly blue from the elixirs they’d drunk before the hunt. All except Seraphine. She never drank the odd potion.

She didn’t need to. Her senses and reflexes were sharp enough on their own.

The trail was bloody and messy. Broken branches, a streak of blood on a moss-covered boulder. The Pureblood was bleeding out. A clean cut, which was likely from Seraphine’s silver dagger earlier in the ruins. A silver blade had caught the wolf between the ribs before it vanished into the forest.

Seraphine could smell it now, clover and blood, and something else.

Something eerily familiar.

She stopped suddenly, heard a rustle in the trees to her right.

“Circle up,” she snapped. Her team froze in motion. “The beast is close.”

A low snarl split the silence.

Then the woods exploded.

The werewolf came out of the trees like a meteor, fur rippling black-blue under the moonlight, eyes glowing gold. The strike was near fatal as Dorian barely dodged a claw that would have shredded his torso. Another enforcer went down screaming, his throat torn out in a single swipe.

“Hold the line!” Seraphine shouted, already launching forward, twin silver daggers in each hand.

The Pureblood was tall, lean, fast. The beast was obviously mortally injured with the blood coating its side, but its movements were surgical. It was buying time, distracting them from something.

Seraphine danced around the wolf, slashing low, drawing a line of burning silver across the beast’s thigh. The creature howled, staggering.

Then its golden eyes locked on Seraphine’s.

The wolf hesitated for a breath too long.

And that’s when Seraphine struck.

She drove a dagger up under the ribcage, twisting until the blade lodged between bone. The werewolf shrieked, clawing at her face, but Seraphine ducked away and rammed her second blade into the creature’s neck.

A spray of hot blood hit her.

The wolf collapsed, shifting mid-fall. Human skin peeled through fur, bones cracked. And there, in a crumpled heap of blood and silver, lay an eerily beautiful young woman. She looked barely twenty.

Raven-haired. Regal features. Eyes wide with pain.

Seraphine stood over her, panting. Her guard was up in case the beast reared up again.

The girl gasped. “You... don’t know… what you’ve done.”

Seraphine’s grip tightened on her blade. “I know exactly what I’ve done.”

The girl coughed out blood. “Now, he’ll come for… you.”

Then her body went still, and an eerie silence fell over the woods.

Seraphine wiped her blade clean and stood.

“She was guarding something,” she murmured, shaking off a strange feeling, “Search the area.”

They found it minutes later, a message satchel, sealed in bone and buried beneath loose stones, marked with runes only old blood would recognize.

Seraphine opened the satchel to reveal a small scroll with a royal seal pressed into red wax.

“That’s the Vaelthorn crest.” Someone whispered.

Seraphine’s blood turned to ice.

“Whose sister did we just kill?” Dorian asked, his voice barely a whisper.

No one answered. The silence stretched over the woods.

                                                                                    ,,,

Far to the north, in one of the caves of a mountain fortress carved from obsidian, Alaric Vaelthorn stood motionless beneath the twin moons.

He was barefoot, his shirt soaked in rain and blood, his claws half-shifted.

He felt her die.

A painful howl tore right from his soul and echoed deep into the caves. The cave bats screeched in response and created a flutter wave as they flew out of their hiding place.

His sister was dead.

And somewhere in that blood-soaked forest… was the one who killed her.

A mere human.

His jaw tightened. Bones cracked beneath his skin. His wolf clawed just beneath the surface, howling in grief and rage.

“Alaric,” said Elder Rhelor and his late father’s brother, approaching cautiously. “The Elders are convening. We must respond to the humans. But not without —”

Alaric turned, his eyes glowing a fiery red. Rhelor shrank back.

“I want her brought to my feet,” he growled. “And I don’t care if it starts a war.”

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องสนุก แฟนตาซีมาก ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-07-18 11:41:30
0
0
167 챕터
บทนำ
จางอวิ๋นซีผู้มาเกิดใหม่ในร่างเด็กหญิงวัยแปดหนาวในโลกที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ผู้พาครอบครัวก่อร่างสร้างตัวจากสิ่งของจากยุคสมัยที่นางจากมา ทั้งนางยังเป็นแรงผลักดันในการสอบขุนนางของญาติผู้พี่จนประสบความสำเร็จหลังจากการเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อทำงานตามสัญญาจ้างงาน อวิ๋นซีที่ได้ยื่นมือช่วยเหลือองค์ชายสิบผู้เป็นโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปรานเอาไว้ ที่สำคัญนางยังได้รับความเอ็นกลายเป็นบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้กับฮองเฮายามอยู่ใกล้ผู้มีอำนาจกลุ่มคนที่ไม่พอใจย่อมเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ และเฝ้ารอให้อวิ๋นซีเดินทางออกจากเมืองหลวง จากนั้นคนหลายกลุ่มจึงได้คิดแผนการกำจัดนางกับครอบครัว แต่ยังมีบางกลุ่มที่อยากครอบครองกิจการของนางในการกอบโกยเงินทอง“ท่านหญิงต้องการให้พวกข้าจัดการกับคนที่คิดกำจัดท่านอย่างไร ไม่ว่าจะสังหารในดาบเดียวหรือทรมานให้อยู่มิสู้ตายข้าล้วนทำได้ทั้งสิ้นขอรับ”“เรื่องคอขาดบาดตายข้าย่อมไม่ปล่อยให้พวกนั้นกลับมาทำร้ายข้าเป็นครั้งที่สองได้แน่ ไม่ว่าจะส่งคนมาเท่าไหร่พวกเจ้ากำจัดทิ้งให้หมดก็พอ”“ซือเฉินความปลอดภัยของน้องสาวข้าคืออันดับหนึ่ง การกำจัดไม่ให้เหลือซากคือทางออกที่ถูกต้องที่สุดแล้ว” จื่อหานที่เติ
더 보기
บทที่ 1 นำความภูมิใจกลับถึงหมู่บ้าน 1/1
การเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อทำงานตามสัญญาจ้างได้เสร็จสิ้นแล้ว และญาติผู้พี่อย่างจางหรงจวินก็สอบเป็นขุนนางได้อย่างที่ทุกคนหวังเอาไว้ ทั้งยังได้รับภารกิจสำคัญทันทีที่เข้ารับตำแหน่งขุนนางในกรมโยธา ส่วนตัวของอวิ๋นซีผู้ได้รับความเอ็นดูจากผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลวง และนางยังเป็นผู้มีพระคุณทำให้องค์ชายสิบกลับมาเดินได้เหมือนเดิมอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้อวิ๋นซีมีผู้คนเอ็นดูนางคงเป็นเพราะความซื่อตรงและช่างจำนรรจา รวมถึงความเฉลียวฉลาดเรื่องการทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว ตั้งแต่เริ่มออกเดินทางกลับหมู่บ้านชิงสุ่ยขบวนของอวิ๋นซีไม่ได้ชักช้าอย่างเช่นครั้งก่อน เนื่องจากไม่มีวัสดุจำนวนมากบนรถลากที่นางเก็บเข้ามิติไปหลายวันแล้วนั่นเอง แต่ระหว่างการเดินทางยามผ่านเขตตำบลเล็ก ๆ หรืออำเภอต่าง ๆ อวิ๋นซีจะให้คนของตนนำป้ายประกาศการรับสมัครคู่ค้าไปแปะบนกระดาน ใครที่สนใจจะได้ตามไปพบนางที่หมู่บ้านชิงสุ่ย “ลูกพ่อเจ้าคิดว่ายามพวกเรากลับไปถึงหมู่บ้านจะมีคนเดินทางไปสมัครเป็นคู่ค้ากับพวกเรามากหรือน้อยล่ะ” เฟิงหยางเอ่ยถามบุตรสาวเมื่อผ่านเขตเมืองเซิงโจว “อืม ซีซีคิดว่าน่าจะมีคนมาสมัครเป็นคู่ค้ากับเราหลายคนนะท่านพ่อ
더 보기
บทที่ 2 นำความภูมิใจกลับถึงหมู่บ้าน 1/2
ส่วนเฟยซวนก็เดินไปทักทายบิดากับมารดาที่อยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นย่าของตนเช่นกัน “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอโทษด้วยนะขอรับที่ข้าไม่เลือกเป็นขุนนาง” จางเจิ้นเอ่ยกับบุตรชายด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้ผิดหวังกับสิ่งที่บุตรชายเลือกแต่อย่างใด “ไอหยา เจ้าจะขอโทษพ่อกับแม่ไปทำไมกันเล่าอาซวน นี่เป็นสิ่งที่เจ้าตัดสินใจเลือกด้วยตนเองแล้วมิใช่หรือ ก่อนจะเดินทางไปเมืองหลวงเจ้าเองก็บอกทุกคนไว้ ว่าจะช่วยซีซีขยายกิจการให้กว้างขวางต่อให้เจ้าจะไม่เข้าสอบพวกเราก็ไม่เคยคิดโทษเจ้าหรอกนะ” “พ่อเจ้าพูดถูกถึงลูกแม่จะไม่เป็นขุนนางแต่เจ้ายังมีตำแหน่งบัณฑิตระดับจิ้นซื่อ ที่บ่งบอกว่าเจ้ามีฐานะสูงส่งกว่าคนสามัญทั่วไปมิใช่หรือ” นางเซี่ยกล่าวกับบุตรชายที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับครอบครัวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านพ่อท่านแม่ที่เข้าใจข้าขอรับ” เพียงแต่ความภูมิใจที่บุตรหลานประสบความสำเร็จทั้งหน้าที่การงาน ยังถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ ไปทันทีเมื่อความสงสัยของผู้เฒ่าจางได้รับความกระจ่าง “อาหยาง อาเหยา มีเรื่องหนึ่งที่พ่อไม่เข้าใจอยากให้พวกเจ้าสองคนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม” “ท่านพ่อตาไม่เข้าใจเกี่ยวกับอันใดหรือขอรับ?” “ก็เมื่อครู่ก่อนจะเข้ามาไ
더 보기
บทที่ 3 ชุนเทียนผู้แพ้ภัยจากปากของตน 1/1
เมื่อผ่านพ้นค่ำคืนที่ทุกคนได้นอนบนฟูกนิ่ม ๆ ในห้องนอนที่แสนสบาย หลังมื้ออาหารที่ยังไม่ทันย่อยพ่อบ้านคนใหม่ที่อวิ๋นซีเพิ่งซื้อตัวจากร้านค้า ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แฮ่ก ๆ ๆ “นายท่านผู้เฒ่าเกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าประตูแล้วขอรับ” “เรื่องใหญ่อันใดของเจ้าหรือฉือหลินถึงได้ทำท่าตกอกตกใจถึงเพียงนี้” ผู้เฒ่าจางถามกลับพ่อบ้านกับการรายงานของเขา “อึก คือที่หน้าประตูยามนี้มีคนกลุ่มหนึ่งบอกว่าต้องการเข้าพบผู้นำตระกูลจาง เพราะพวกเขามาตามใบประกาศที่ติดไว้ตามหัวเมืองต่าง ๆ ขอรับ” พ่อบ้านฉือหลินรายงานด้วยความงุนงงเช่นกันว่าตระกูลจางมีการติดประกาศตั้งแต่เมื่อใด พอได้ยินการรายงานของพ่อบ้านฉือหลินเกี่ยวกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาตามการติดใบประกาศ เจ้าของความคิดก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าด้านนอกกำแพงคือผู้ใด “อ้อ ท่านตาเจ้าคะซีซีรู้แล้วว่าเป็นเรื่องอันใดคนกลุ่มนี้คงเป็นนายช่างที่เห็นประกาศของซีซี จึงได้เดินทางมาพบพวกเราที่นี่เพื่อพูดคุยเจรจาเกี่ยวกับการเป็นคู่ค้าน่ะเจ้าค่ะ” “ใช่แล้วเพราะระหว่างทางซีซีให้คนติดประกาศตามตำบล อำเภอและเมืองต่าง ๆ ที่เดินทางผ่าน การรับสมัครคู่ค้าก็ถือว่าเป็
더 보기
บทที่ 4 ชุนเทียนผู้แพ้ภัยจากปากของตน 1/2
“ข้าน้อยชุนเทียนคารวะนายท่านผู้เฒ่าจาง ก่อนจะพูดคุยกันข้าว่าเรื่องงานของผู้ใหญ่ไม่ควรให้เด็ก ๆ เข้ามายุ่งนะ ถ้าท่านอยากสอนเกี่ยวกับเรื่องการค้าควรจะพาหลานที่เป็นหลานชายมามากกว่า” ชุนเทียนเอ่ยปากออกมาไม่ได้เกี่ยวกับการเสนอข้อตกลงการค้า แต่เป็นการพูดดูถูกบุตรหลานที่เป็นสตรีเสียอย่างนั้น เฟิงหยางได้ฟังคำพูดของชุนเทียนก็รู้ทันทีว่า คนอย่างชุนเทียนเป็นคนจำพวกดูถูกความสามารถของสตรี ซึ่งคนเช่นนี้บุตรสาวของตนเกลียดที่สุด “นายช่างชุนคำพูดของท่านฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ หากท่านรับไม่ได้ที่ครอบครัวของข้าจะยกย่องบุตรหลานทุกคนอย่างเท่าเทียม ข้าว่าท่านควรไปเจรจาการค้ากับตระกูลอื่นที่มีแนวคิดเดียวกับท่านเถิด อย่าได้เสียเวลาอยู่ที่ตระกูลจางของเราเลย” “นี่ท่าน!! ข้าก็แค่แนะนำด้วยความหวังดีเท่านั้น” “หึ น้องเขยของข้าพูดได้ถูกต้องและข้าจะบอกให้พวกท่านรู้เอาไว้ว่า คนที่พวกท่านจะมาทำข้อตกลงการค้าด้วยก็คือหลานสาวของข้าคนนี้ เพราะกิจการของตระกูลจางเป็นนางที่คิดค้นมันออกมา” จางเจิ้นรู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อยที่มีคนกล้าพูดไม่ให้ค่าหลานสาวของตน ชุนเทียนยังไม่เชื่อสิ่งที่จางเจิ้นบอกกับพวกตน เขาคิดว่านี่เป็นเรื
더 보기
บทที่ 5 ข้ารับพวกท่านเป็นคู่ค้า 1/1
แขกที่เหลืออีกสามคนต่างรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพอวิ๋นซีทันที เมื่อเห็นถึงผลลัพธ์ที่นายช่างชุนเทียนได้รับ หากครั้งนี้พวกเขาไม่ได้รับการคัดเลือกคงต้องไปหาอาชีพใหม่ทำเป็นแน่ “คารวะท่านหญิงอวิ๋นเยว่!” “พวกท่านนั่งตามสบายเถิด ไม่ต้องเกร็งข้ามิใช่คนที่ใช้อำนาจที่มีมารังแกผู้อื่นได้ตามใจชอบหรอกนะ” อวิ๋นซีใช้น้ำเสียงปกติพูดคุยกับแขกที่ยังเหลือในตอนนี้ “อย่ามองว่าหลานสาวของข้าเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ เชียวนะ ต่อให้นางเป็นเด็กแต่ความสามารถเหนือกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ เสียอีก” ผู้เฒ่าจางกล่าวทั้งชื่นชมและเตือนทั้งสามเป็นนัย ๆ “ข้าเพ่ยถิงเฟิงมาจากเมืองเจิ้งโจวอยากทำการค้ากับตระกูลจาง หวังว่าท่านหญิงจะให้โอกาสนายช่างธรรมดา ๆ เช่นข้าด้วยขอรับ” “พวกข้าสองคนก็อยากขอโอกาสจากท่านหญิงเช่นกันขอรับ” ขณะนั้นจื่อหานกับเฟยซวนที่ช่วยกันถือสิ่งที่อวิ๋นซีสั่งไว้ออกมาพอดี จึงไม่รู้ว่าก่อนหน้าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้างยามมาถึงก็ถามเรื่องคู่ค้าไม่สนเรื่องอื่น “ซีซีพวกพี่นำสิ่งที่เจ้าต้องการมาครบแล้วนะ ว่าแต่พูดคุยเรื่องการค้าไปถึงไหนแล้วล่ะ” “นั่นน่ะสิซีซี นี่ยังไม่มีใครนำตัวอย่างวัสดุของเรามาให้แขกดูบ้างหรื
더 보기
บทที่ 6 ข้ารับพวกท่านเป็นคู่ค้า 1/2
จางเจิ้นรอให้คู่ค้าคนใหม่เดินไปไกลแล้วถึงได้กล่าวชื่นชมหลานสาว ที่สามารถคัดเลือกคนที่มิได้ใช้เพียงอำนาจเข้าข่มขู่ แต่สามารถทำให้พวกเขาโอนอ่อนผ่อนตามด้วยความเต็มใจ “หลานรักเจ้าพัฒนาฝีมือเรื่องการค้าไปอีกขั้นแล้วนะ ดูท่าคู่ค้าของเราทั้งสามคนในวันนี้คงทำให้เรามีเงินอยู่ในมือนับพันตำลึงเงินแน่นอน” “อืม ตาก็เห็นด้วยกับท่านลุงของเจ้านะการเลือกคนมาเป็นคู่ค้าสำคัญกับพวกเรามากจริง ๆ ยังดีที่ซีซีมีแผนรับมือพวกเขาไว้ก่อน” หลังจากไม่มีคนนอกอยู่ในศาลาแล้วอวิ๋นซีก็กลับมาเป็นเด็กน้อยขี้อวดเหมือนเดิม “คิ ๆ ๆ เรื่องอะไรซีซีจะยอมให้คนเจ้าเล่ห์มาเอาเปรียบพวกเราได้ หากไม่ควบคุมพวกเขาไว้เสียแต่ทีแรกแล้วปล่อยให้ขายวัสดุอุปกรณ์ในราคาแพง ชื่อเสียงของตระกูลจางคงถูกพวกเขาทำลายไม่เหลือแน่ ๆ เจ้าค่ะท่านตา” “ท่านพ่อตา พี่ภรรยา สงสัยพวกเราคงต้องเรียนรู้เรื่องนี้ให้มากเสียแล้ว ยามแยกย้ายกันไปจัดการเรื่องงานกับลูกค้าตามที่ต่าง ๆ จะได้ไม่หลงกลถูกพวกเขาหลอกลวงจนรับมือไม่ไหวขอรับ” เฟิงหยางคิดว่าเรื่องนี้บุตรสาวของเขาย่อมมีทางออกให้ทุกคนได้เรียนรู้เพิ่มเติมแน่นอน “อืม เช่นนั้นต้องรบกวนซีซีช่วยสอนเรื่องนี้กับพวกเรา
더 보기
บทที่ 7 เยือนหมู่บ้านหวงถู 1/1
เรื่องที่อวิ๋นซีจะสร้างโรงงานทำก้อนอิฐและยังรับคนในหมู่บ้านชิงสุ่ย รวมถึงคนในหมู่บ้านหวงถูบางส่วนที่เคยดีกับพวกตนมาทำงาน ก็ได้บอกกับเหล่าสตรีทั้งสามของครอบครัวให้รับรู้ก่อนถึงมื้ออาหารเย็นแม้ความคิดนี้ของบุตรหลานตัวน้อยจะเป็นเรื่องที่ดี แต่ทว่าคนที่รู้สึกเป็นกังวลถ้าหากสามีกับบุตรสาวต้องกลับไปหมู่บ้านหวงถู ซูเหยากลัวว่าคนตระกูลหลิ่งจะมาวุ่นวายและสร้างปัญหา จึงมีท่าทีอึดอัดใจจนอวิ๋นซีต้องยืนยันว่าสามารถรับมือได้“ท่านพี่ถ้าไปหมู่บ้านหวงถูเกิดคนพวกนั้นเข้ามาเรียกร้องผลประโยชน์จนทำให้เรื่องวุ่นวายจะทำอย่างไรเจ้าคะ”“ท่านแม่ท่านอย่าได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องคนตระกูลหลิ่งนั่นไปเลยเจ้าค่ะ ต่อให้เอาเรื่องบุญคุณการเป็นบิดามารดามาข่มขู่ท่านพ่อ ซีซีเชื่อว่าท่านพ่อไม่มีทางใจอ่อนยอมยกโทษให้พวกเขาแน่นอนอีกอย่างพวกเราก็มีหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์เป็นหลักฐานในมือ ถ้าเตือนแล้วยังไม่ยอมหยุดก็พาตัวไปที่ว่าการให้ท่านนายอำเภอตัดสินโทษเสีย ดูสิว่าหากต้องได้รับโทษกันทั้งตระกูลยังจะหาเรื่องพวกเราอีกหรือไม่”“อาเหยาเจ้าไม่ต้องคิดมากคนเห็นแก่เงินอย่างตระกูลหลิ่งก็เก่งแต่ปาก เอาเข้าจริงพอข่มขู่อย่างที่ซีซีพูดมา
더 보기
บทที่ 8 เยือนหมู่บ้านหวงถู 1/2
การทำงานในหมู่บ้านชิงสุ่ยดำเนินต่อไปด้วยความสามัคคีจากทุกคน ส่วนอวิ๋นซีกับบิดาที่สามารถใช้ความเร็วในการเดินทาง ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงหมู่บ้านหวงถูโดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามกว่า ๆ เท่านั้นเพียงแค่รถม้าคันใหญ่และงดงามส่วนด้านหน้ามีป้ายชื่ออวิ๋นเยว่ติดไว้ วิ่งเข้าไปด้านในหมู่บ้านกลุ่มคนที่มักจะนั่งพูดคุยกันต่างมองตามตาไม่กระพริบ บางคนทนไม่ไหวถึงกับรีบเดินตามไปดูว่ารถม้าคันดังกล่าวจะไปหยุดอยู่ที่ใดจนกระทั่งถึงที่หมายอย่างบ้านของซ่งเหวยหัวหน้าหมู่บ้านหวงถูแห่งนี้ รถม้าของอวิ๋นซีถึงได้หยุดนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับการดูแลจากม่ายเซียนกับกู้เฟิง ด้วยการวางบันไดให้เจ้านายเดินลงมาอย่างสง่าผ่าเผยคนที่จำเฟิงหยางได้ก็กระซิบกระซาบกันใหญ่‘เอ๊ะ นั่นมิใช่อาหยางบุตรชายคนรองของบ้านหลิ่งหรอกหรือ’‘ใช่จริง ๆ ด้วย แต่ทำไมถึงแต่งตัวเหมือนคนร่ำรวยไหนจะลงมาจากรถม้าคันใหญ่โตนั่นอีก’‘หรือว่าพอตัดขาดกับบ้านหลิ่งแล้วจะไปทำงานจนร่ำรวยเงินทอง หรือได้อยู่ในจวนขุนนางจนได้รับความไว้วางใจกระมัง’‘เรื่องนั้นข้าไม่รู้หรอกอย่างเดียวที่ข้ารู้ก็คือ ถ้าบ้านหลิ่งรู้ว่าเจ้าเฟิงหยางมีเงินทองกินใช้อย่างสุขสบายละก็ วันนี้คงมีเ
더 보기
บทที่ 9 ชอบไหมการตอบแทนของข้า 1/1
เพียงแต่เรื่องน่ายินดีก็เป็นอันต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงแหลมบาดหูตะโกนมาแต่ไกล จากน้ำเสียงที่ได้ยินบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่สำคัญคนที่วิ่งไปตามเจ้าของเสียงยังยืนมองอย่างสนุกสนานอีกด้วย“ไหน เจ้าลูกอกกตัญญูมันอยู่ไหน ไปได้ดีมีฐานะร่ำรวยก็ลืมบุญคุณคนเป็นพ่อแม่แล้วรึ เจ้าเฟิงหยางอยู่ตรงไหนโผล่หัวของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”“เจ้าลูกเลี้ยงไม่เชื่องออกมาคุกเข่าโขกหัวขอขมาข้ากับแม่ของเจ้าซะ! ถ้ายังไม่ยอมโผล่หัวออกมาข้าจะป่าวประกาศให้ทั่วว่าเจ้ามันคือลูกทรพี”“พี่รองท่านร่ำรวยแล้วก็ควรส่งเงินมาให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ใช้บ้างสิ ถึงจะตัดขาดกันแต่อย่าลืมว่าผู้ใดคือคนที่ให้กำเนิดท่านนะพี่รอง”ชาวบ้านเปิดทางให้คนบ้านหลิ่งและไม่มีใครออกหน้าช่วยให้เฟิงหยาง จะมีเพียงหัวหน้าซ่งที่พยายามห้ามปรามแต่มีหรือคนอย่างบ้านหลิ่งจะยอมฟัง“นี่ตาเฒ่าหลิ่ง นางหลิว พวกเจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะเพราะพวกเจ้าตัดขาดกับอาหยางทุกอย่างแล้ว จะมาเรียกร้องเงินทองจากอาหยางไม่ได้...”“เจ้าหุบปากไปเลยไม่ต้องมายุ่งเรื่องของครอบครัวข้าเลยนะตาเฒ่าซ่ง ถ้าไม่อยากถูกข้าด่าไปถึงบรรพบุรุษของเจ้าก็อยู่เงียบ ๆ เข้าใจไหม” นางหลิว
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status