สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2

สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2

last update最終更新日 : 2026-05-01
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 評価. 1 レビュー
167チャプター
4.9Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

เศรษฐีนี

แม่ทัพ

เกิดใหม่

พื้นที่พิเศษ

เมื่อตระกูลจางมีชื่อเสียงและฐานะไม่ธรรมดาตัวข้าเติบโตถึงวัยที่แสดงความรู้สึกได้แต่บุรุษที่อยู่ในใจก็มีสตรีหมายตา ความสามารถจึงหยุดอยู่ที่เดิมไม่ได้ 'ข้าต้องทำให้ตัวเองคู่ควรกับพี่จื้ออวี่ให้ได้'

もっと見る

第1話

บทนำ

A deep painful grunt sounded from the man who kept thrashing about in his sleep. His mind, soul, and body were lost to the memory that ate him alive and he had no way of stopping it. No, he didn't even want it to stop since that was the only way he could punish himself for the cruel fate he had subjected the woman he claimed to love to.

"Will you stop screaming, Rio? The baby is getting frightened." The woman pleaded with him vehemently.

"At this moment, I don't really care, Sandra!" Rio screamed at her again, doing exactly what she begged him not to do. He took his clothes and went out the door despite the many pleas of the woman.

"No! No!! You can't go, Rio!!! Turn back!!!!" Rio Allen screamed in his sleep as he continued to trash about and sob like a little child whose candy got lost.

The memory fast-forward itself and decided to settle at the turn when he had found his life shattered into a billion pieces before his eyes. That awful moment when she had died.

"Don't die!" He screamed with agony, holding out his hands to stop the disappearing image of the redhead woman who tormented his dreams every night. "Don't die on me." He said softly as he flickered his eyelids open.

He grunted as he got up from his bed, clad in only his underwear. His upper body was naked and his taunt muscles made him look like a bouncer at first sight. He picked up a towel and stood in front of a mirror, wiping away the beads of sweat from his face.

An alarm from his phone rang and he picked it up hastily.

Death anniversary. The alarm read and Rio cursed loudly as he sprinted into the bathroom. In five minutes flat, he was out, droplets of water dripping from his freshly washed hair and body.

In another ten minutes, his dark hair was neatly styled. He wore a plain tee and jeans, a dark shade of glass also covered his bright blue eyes. He moved out of the house and into the car. In another fifteen minutes, he was at a cemetery.

He went straight to a burial tomb that had weeds already growing around it. The flowers left there had already withered a long time ago, leaving only the dry stems as a proof of its existence. He bent low and began to weed out the grasses himself after dropping a new bouquet of flowers on the grave.

He couldn't believe that he had forgotten what that day meant in his life. How could he have forgotten the day he had lost the most precious person in his life? The one person that made his life so rosy that even the flowers were jealous?

Or perhaps he had always forgotten about the day on purpose because of how guilty he felt for his part in her death. Sometimes, he wished that he could visit the past and undo the damages his anger and action had done. Perhaps, his woman would still be alive by now.

***************

Anita Dowell fingered her shoulder length red hair as she stared intently at the newspaper in her hands. To anyone else, she was simply reading some news the media had thought was juicy. But to her, the paper in her hands was the ticket to her successful career.

As a 23 years old lady who had studied law at the university, she knew that her parents would start demanding that she show them the firm she was working at. Unknown to them, she had no interest in practicing the career she had chosen.

She wanted to be a best selling author instead.

And she would have if those blind eyes publishers had taken her two finished books to have given her the chance to at least prove that the books had potential. But no, they had the audacity to turn her away without even glancing beyond the first chapters.

She would show everyone of them how foolish the decisions to reject her books were. The paper right on her hands was the ticket to getting her dream come true.

"Allen Publishing Corporation." She read out loudly and tapped the paper, "Rio Allen, just wait."

She dropped the paper and picked up a blue scarf to tie to her neck. The scarf complimented her hazel eyes and red head perfectly. She whizzed around in front of the mirror as she thought about how shocked the owner of the publishing company would be when he saw her.

She went out the door and got into a taxi. As the car took her to the cemetery where Sarah Allen, Rio's wife, was buried, she thanked her star that she looked exactly like the dead woman whose death anniversary was today.

It all worked well for the plans she had in place. She just had to stage an accidental meeting with the owner of Allen Publishing corporation. She was sure that he would be intrigued by her look and then she could sob into his arms and get a publishing deal from him.

And why? It would be all because she looked exactly like his dead woman.

"We're here, Miss." The driver announced to her a while later.

She got down, paid for the ride, and disappeared to the cemetery. The place gave her hairy feelings but she shrugged it off, knowing that it was a little sacrifice for something that would forever change her life. She let her eyes roam around for the man who was the masterpiece of her plan. The moment she spotted him, she walked straight to where he stood.

Rio patted his cheek when he felt something wet trickle there and realized that he had been sobbing. He cleaned the tears away with the handkerchief he took from his pocket before he bent once again and cleaned the dirty name plate.

Sarah Allen, the name read.

"I can't believe it's been two years since you left me all by myself, Sarah." He finally choked out. "Nothing is the same without you here." He sobbed again.

Anita went straight to the grave beside Rio and began to wail loudly. She didn't know who owned the grave and she didn't care. All she just needed was to catch the publisher's attention.

"How could you leave me alone? How could you abandon me too?" She wailed while beating her chest like her heart was in pain. Her red hair flew around in every direction her head turned to.

"You promised to stay with me. You promised never to leave me even for a second." She sniffed her nose. "Where is the proof of that statement now?" She continued.

As she kept sobbing, she kept peeking to see if her acting seemed genuine enough to catch the attention of the man beside her.

When Rio first heard the loud wailing sound beside him, he ignored the voice since he knew that the person was simply grieving for their lost one just as he was. But when the sound got even louder with each speech, he knew that the person was more in grief than he was for his wife.

He turned his gaze to the person to offer a few words of condolences and he found himself attracted to the flaming red hair that kept bouncing about. When he realized that he was staring at the owner of the hair for longer than it was necessary, he cleared his throat and looked down again.

Anita had nearly rejoiced when the man had stared at her hair for a while, only to be disappointed when he looked away abruptly again. Perhaps she had made a mistake by not showing the man her face? She nearly gave in to the urge but she wanted the plan to look accidental as possible.

"How dare you?! How dare you not stay true to your words?!!" She screamed again, this time, a little too loudly.

Rio had had enough of the loud sound that promised to damage his ear drums if he didn't get away soon, so he stood up to leave the area. As it was, he already spent enough time wallowing in his self-pity and he could continue at home on his own.

As he took three steps away from the woman, he found himself attracted to the red hair once again. Maybe it was because his wife had the same shade of hair color. But more than the hair, he knew that he couldn't just leave the grieving woman alone when he knew how hurtful those emotions could be.

Before he could stop himself, his feet dragged itselves to where she bent, her face hidden from the world. "Are you okay, Miss?" He asked solemnly.

Bingo, her plan finally succeeded and that too, with less effort than she thought it would take, Anita thought as she raised her head to face the man.

"Sarah?" Rio said and stumbled back out of fear.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Nattery
Nattery
เนื้อเรื่องสนุก แฟนตาซีมาก ขอบคุณที่อัพเดทจนจบ
2026-07-18 11:41:30
0
0
167 チャプター
บทนำ
จางอวิ๋นซีผู้มาเกิดใหม่ในร่างเด็กหญิงวัยแปดหนาวในโลกที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ผู้พาครอบครัวก่อร่างสร้างตัวจากสิ่งของจากยุคสมัยที่นางจากมา ทั้งนางยังเป็นแรงผลักดันในการสอบขุนนางของญาติผู้พี่จนประสบความสำเร็จหลังจากการเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อทำงานตามสัญญาจ้างงาน อวิ๋นซีที่ได้ยื่นมือช่วยเหลือองค์ชายสิบผู้เป็นโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปรานเอาไว้ ที่สำคัญนางยังได้รับความเอ็นกลายเป็นบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้กับฮองเฮายามอยู่ใกล้ผู้มีอำนาจกลุ่มคนที่ไม่พอใจย่อมเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ และเฝ้ารอให้อวิ๋นซีเดินทางออกจากเมืองหลวง จากนั้นคนหลายกลุ่มจึงได้คิดแผนการกำจัดนางกับครอบครัว แต่ยังมีบางกลุ่มที่อยากครอบครองกิจการของนางในการกอบโกยเงินทอง“ท่านหญิงต้องการให้พวกข้าจัดการกับคนที่คิดกำจัดท่านอย่างไร ไม่ว่าจะสังหารในดาบเดียวหรือทรมานให้อยู่มิสู้ตายข้าล้วนทำได้ทั้งสิ้นขอรับ”“เรื่องคอขาดบาดตายข้าย่อมไม่ปล่อยให้พวกนั้นกลับมาทำร้ายข้าเป็นครั้งที่สองได้แน่ ไม่ว่าจะส่งคนมาเท่าไหร่พวกเจ้ากำจัดทิ้งให้หมดก็พอ”“ซือเฉินความปลอดภัยของน้องสาวข้าคืออันดับหนึ่ง การกำจัดไม่ให้เหลือซากคือทางออกที่ถูกต้องที่สุดแล้ว” จื่อหานที่เติ
続きを読む
บทที่ 1 นำความภูมิใจกลับถึงหมู่บ้าน 1/1
การเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อทำงานตามสัญญาจ้างได้เสร็จสิ้นแล้ว และญาติผู้พี่อย่างจางหรงจวินก็สอบเป็นขุนนางได้อย่างที่ทุกคนหวังเอาไว้ ทั้งยังได้รับภารกิจสำคัญทันทีที่เข้ารับตำแหน่งขุนนางในกรมโยธา ส่วนตัวของอวิ๋นซีผู้ได้รับความเอ็นดูจากผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลวง และนางยังเป็นผู้มีพระคุณทำให้องค์ชายสิบกลับมาเดินได้เหมือนเดิมอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้อวิ๋นซีมีผู้คนเอ็นดูนางคงเป็นเพราะความซื่อตรงและช่างจำนรรจา รวมถึงความเฉลียวฉลาดเรื่องการทำงานเพื่อหาเงินเลี้ยงดูครอบครัว ตั้งแต่เริ่มออกเดินทางกลับหมู่บ้านชิงสุ่ยขบวนของอวิ๋นซีไม่ได้ชักช้าอย่างเช่นครั้งก่อน เนื่องจากไม่มีวัสดุจำนวนมากบนรถลากที่นางเก็บเข้ามิติไปหลายวันแล้วนั่นเอง แต่ระหว่างการเดินทางยามผ่านเขตตำบลเล็ก ๆ หรืออำเภอต่าง ๆ อวิ๋นซีจะให้คนของตนนำป้ายประกาศการรับสมัครคู่ค้าไปแปะบนกระดาน ใครที่สนใจจะได้ตามไปพบนางที่หมู่บ้านชิงสุ่ย “ลูกพ่อเจ้าคิดว่ายามพวกเรากลับไปถึงหมู่บ้านจะมีคนเดินทางไปสมัครเป็นคู่ค้ากับพวกเรามากหรือน้อยล่ะ” เฟิงหยางเอ่ยถามบุตรสาวเมื่อผ่านเขตเมืองเซิงโจว “อืม ซีซีคิดว่าน่าจะมีคนมาสมัครเป็นคู่ค้ากับเราหลายคนนะท่านพ่อ
続きを読む
บทที่ 2 นำความภูมิใจกลับถึงหมู่บ้าน 1/2
ส่วนเฟยซวนก็เดินไปทักทายบิดากับมารดาที่อยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นย่าของตนเช่นกัน “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอโทษด้วยนะขอรับที่ข้าไม่เลือกเป็นขุนนาง” จางเจิ้นเอ่ยกับบุตรชายด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้ผิดหวังกับสิ่งที่บุตรชายเลือกแต่อย่างใด “ไอหยา เจ้าจะขอโทษพ่อกับแม่ไปทำไมกันเล่าอาซวน นี่เป็นสิ่งที่เจ้าตัดสินใจเลือกด้วยตนเองแล้วมิใช่หรือ ก่อนจะเดินทางไปเมืองหลวงเจ้าเองก็บอกทุกคนไว้ ว่าจะช่วยซีซีขยายกิจการให้กว้างขวางต่อให้เจ้าจะไม่เข้าสอบพวกเราก็ไม่เคยคิดโทษเจ้าหรอกนะ” “พ่อเจ้าพูดถูกถึงลูกแม่จะไม่เป็นขุนนางแต่เจ้ายังมีตำแหน่งบัณฑิตระดับจิ้นซื่อ ที่บ่งบอกว่าเจ้ามีฐานะสูงส่งกว่าคนสามัญทั่วไปมิใช่หรือ” นางเซี่ยกล่าวกับบุตรชายที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับครอบครัวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านพ่อท่านแม่ที่เข้าใจข้าขอรับ” เพียงแต่ความภูมิใจที่บุตรหลานประสบความสำเร็จทั้งหน้าที่การงาน ยังถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ ไปทันทีเมื่อความสงสัยของผู้เฒ่าจางได้รับความกระจ่าง “อาหยาง อาเหยา มีเรื่องหนึ่งที่พ่อไม่เข้าใจอยากให้พวกเจ้าสองคนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม” “ท่านพ่อตาไม่เข้าใจเกี่ยวกับอันใดหรือขอรับ?” “ก็เมื่อครู่ก่อนจะเข้ามาไ
続きを読む
บทที่ 3 ชุนเทียนผู้แพ้ภัยจากปากของตน 1/1
เมื่อผ่านพ้นค่ำคืนที่ทุกคนได้นอนบนฟูกนิ่ม ๆ ในห้องนอนที่แสนสบาย หลังมื้ออาหารที่ยังไม่ทันย่อยพ่อบ้านคนใหม่ที่อวิ๋นซีเพิ่งซื้อตัวจากร้านค้า ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แฮ่ก ๆ ๆ “นายท่านผู้เฒ่าเกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าประตูแล้วขอรับ” “เรื่องใหญ่อันใดของเจ้าหรือฉือหลินถึงได้ทำท่าตกอกตกใจถึงเพียงนี้” ผู้เฒ่าจางถามกลับพ่อบ้านกับการรายงานของเขา “อึก คือที่หน้าประตูยามนี้มีคนกลุ่มหนึ่งบอกว่าต้องการเข้าพบผู้นำตระกูลจาง เพราะพวกเขามาตามใบประกาศที่ติดไว้ตามหัวเมืองต่าง ๆ ขอรับ” พ่อบ้านฉือหลินรายงานด้วยความงุนงงเช่นกันว่าตระกูลจางมีการติดประกาศตั้งแต่เมื่อใด พอได้ยินการรายงานของพ่อบ้านฉือหลินเกี่ยวกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาตามการติดใบประกาศ เจ้าของความคิดก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าด้านนอกกำแพงคือผู้ใด “อ้อ ท่านตาเจ้าคะซีซีรู้แล้วว่าเป็นเรื่องอันใดคนกลุ่มนี้คงเป็นนายช่างที่เห็นประกาศของซีซี จึงได้เดินทางมาพบพวกเราที่นี่เพื่อพูดคุยเจรจาเกี่ยวกับการเป็นคู่ค้าน่ะเจ้าค่ะ” “ใช่แล้วเพราะระหว่างทางซีซีให้คนติดประกาศตามตำบล อำเภอและเมืองต่าง ๆ ที่เดินทางผ่าน การรับสมัครคู่ค้าก็ถือว่าเป็
続きを読む
บทที่ 4 ชุนเทียนผู้แพ้ภัยจากปากของตน 1/2
“ข้าน้อยชุนเทียนคารวะนายท่านผู้เฒ่าจาง ก่อนจะพูดคุยกันข้าว่าเรื่องงานของผู้ใหญ่ไม่ควรให้เด็ก ๆ เข้ามายุ่งนะ ถ้าท่านอยากสอนเกี่ยวกับเรื่องการค้าควรจะพาหลานที่เป็นหลานชายมามากกว่า” ชุนเทียนเอ่ยปากออกมาไม่ได้เกี่ยวกับการเสนอข้อตกลงการค้า แต่เป็นการพูดดูถูกบุตรหลานที่เป็นสตรีเสียอย่างนั้น เฟิงหยางได้ฟังคำพูดของชุนเทียนก็รู้ทันทีว่า คนอย่างชุนเทียนเป็นคนจำพวกดูถูกความสามารถของสตรี ซึ่งคนเช่นนี้บุตรสาวของตนเกลียดที่สุด “นายช่างชุนคำพูดของท่านฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ หากท่านรับไม่ได้ที่ครอบครัวของข้าจะยกย่องบุตรหลานทุกคนอย่างเท่าเทียม ข้าว่าท่านควรไปเจรจาการค้ากับตระกูลอื่นที่มีแนวคิดเดียวกับท่านเถิด อย่าได้เสียเวลาอยู่ที่ตระกูลจางของเราเลย” “นี่ท่าน!! ข้าก็แค่แนะนำด้วยความหวังดีเท่านั้น” “หึ น้องเขยของข้าพูดได้ถูกต้องและข้าจะบอกให้พวกท่านรู้เอาไว้ว่า คนที่พวกท่านจะมาทำข้อตกลงการค้าด้วยก็คือหลานสาวของข้าคนนี้ เพราะกิจการของตระกูลจางเป็นนางที่คิดค้นมันออกมา” จางเจิ้นรู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อยที่มีคนกล้าพูดไม่ให้ค่าหลานสาวของตน ชุนเทียนยังไม่เชื่อสิ่งที่จางเจิ้นบอกกับพวกตน เขาคิดว่านี่เป็นเรื
続きを読む
บทที่ 5 ข้ารับพวกท่านเป็นคู่ค้า 1/1
แขกที่เหลืออีกสามคนต่างรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพอวิ๋นซีทันที เมื่อเห็นถึงผลลัพธ์ที่นายช่างชุนเทียนได้รับ หากครั้งนี้พวกเขาไม่ได้รับการคัดเลือกคงต้องไปหาอาชีพใหม่ทำเป็นแน่ “คารวะท่านหญิงอวิ๋นเยว่!” “พวกท่านนั่งตามสบายเถิด ไม่ต้องเกร็งข้ามิใช่คนที่ใช้อำนาจที่มีมารังแกผู้อื่นได้ตามใจชอบหรอกนะ” อวิ๋นซีใช้น้ำเสียงปกติพูดคุยกับแขกที่ยังเหลือในตอนนี้ “อย่ามองว่าหลานสาวของข้าเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ เชียวนะ ต่อให้นางเป็นเด็กแต่ความสามารถเหนือกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ เสียอีก” ผู้เฒ่าจางกล่าวทั้งชื่นชมและเตือนทั้งสามเป็นนัย ๆ “ข้าเพ่ยถิงเฟิงมาจากเมืองเจิ้งโจวอยากทำการค้ากับตระกูลจาง หวังว่าท่านหญิงจะให้โอกาสนายช่างธรรมดา ๆ เช่นข้าด้วยขอรับ” “พวกข้าสองคนก็อยากขอโอกาสจากท่านหญิงเช่นกันขอรับ” ขณะนั้นจื่อหานกับเฟยซวนที่ช่วยกันถือสิ่งที่อวิ๋นซีสั่งไว้ออกมาพอดี จึงไม่รู้ว่าก่อนหน้าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้างยามมาถึงก็ถามเรื่องคู่ค้าไม่สนเรื่องอื่น “ซีซีพวกพี่นำสิ่งที่เจ้าต้องการมาครบแล้วนะ ว่าแต่พูดคุยเรื่องการค้าไปถึงไหนแล้วล่ะ” “นั่นน่ะสิซีซี นี่ยังไม่มีใครนำตัวอย่างวัสดุของเรามาให้แขกดูบ้างหรื
続きを読む
บทที่ 6 ข้ารับพวกท่านเป็นคู่ค้า 1/2
จางเจิ้นรอให้คู่ค้าคนใหม่เดินไปไกลแล้วถึงได้กล่าวชื่นชมหลานสาว ที่สามารถคัดเลือกคนที่มิได้ใช้เพียงอำนาจเข้าข่มขู่ แต่สามารถทำให้พวกเขาโอนอ่อนผ่อนตามด้วยความเต็มใจ “หลานรักเจ้าพัฒนาฝีมือเรื่องการค้าไปอีกขั้นแล้วนะ ดูท่าคู่ค้าของเราทั้งสามคนในวันนี้คงทำให้เรามีเงินอยู่ในมือนับพันตำลึงเงินแน่นอน” “อืม ตาก็เห็นด้วยกับท่านลุงของเจ้านะการเลือกคนมาเป็นคู่ค้าสำคัญกับพวกเรามากจริง ๆ ยังดีที่ซีซีมีแผนรับมือพวกเขาไว้ก่อน” หลังจากไม่มีคนนอกอยู่ในศาลาแล้วอวิ๋นซีก็กลับมาเป็นเด็กน้อยขี้อวดเหมือนเดิม “คิ ๆ ๆ เรื่องอะไรซีซีจะยอมให้คนเจ้าเล่ห์มาเอาเปรียบพวกเราได้ หากไม่ควบคุมพวกเขาไว้เสียแต่ทีแรกแล้วปล่อยให้ขายวัสดุอุปกรณ์ในราคาแพง ชื่อเสียงของตระกูลจางคงถูกพวกเขาทำลายไม่เหลือแน่ ๆ เจ้าค่ะท่านตา” “ท่านพ่อตา พี่ภรรยา สงสัยพวกเราคงต้องเรียนรู้เรื่องนี้ให้มากเสียแล้ว ยามแยกย้ายกันไปจัดการเรื่องงานกับลูกค้าตามที่ต่าง ๆ จะได้ไม่หลงกลถูกพวกเขาหลอกลวงจนรับมือไม่ไหวขอรับ” เฟิงหยางคิดว่าเรื่องนี้บุตรสาวของเขาย่อมมีทางออกให้ทุกคนได้เรียนรู้เพิ่มเติมแน่นอน “อืม เช่นนั้นต้องรบกวนซีซีช่วยสอนเรื่องนี้กับพวกเรา
続きを読む
บทที่ 7 เยือนหมู่บ้านหวงถู 1/1
เรื่องที่อวิ๋นซีจะสร้างโรงงานทำก้อนอิฐและยังรับคนในหมู่บ้านชิงสุ่ย รวมถึงคนในหมู่บ้านหวงถูบางส่วนที่เคยดีกับพวกตนมาทำงาน ก็ได้บอกกับเหล่าสตรีทั้งสามของครอบครัวให้รับรู้ก่อนถึงมื้ออาหารเย็นแม้ความคิดนี้ของบุตรหลานตัวน้อยจะเป็นเรื่องที่ดี แต่ทว่าคนที่รู้สึกเป็นกังวลถ้าหากสามีกับบุตรสาวต้องกลับไปหมู่บ้านหวงถู ซูเหยากลัวว่าคนตระกูลหลิ่งจะมาวุ่นวายและสร้างปัญหา จึงมีท่าทีอึดอัดใจจนอวิ๋นซีต้องยืนยันว่าสามารถรับมือได้“ท่านพี่ถ้าไปหมู่บ้านหวงถูเกิดคนพวกนั้นเข้ามาเรียกร้องผลประโยชน์จนทำให้เรื่องวุ่นวายจะทำอย่างไรเจ้าคะ”“ท่านแม่ท่านอย่าได้กังวลเกี่ยวกับเรื่องคนตระกูลหลิ่งนั่นไปเลยเจ้าค่ะ ต่อให้เอาเรื่องบุญคุณการเป็นบิดามารดามาข่มขู่ท่านพ่อ ซีซีเชื่อว่าท่านพ่อไม่มีทางใจอ่อนยอมยกโทษให้พวกเขาแน่นอนอีกอย่างพวกเราก็มีหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์เป็นหลักฐานในมือ ถ้าเตือนแล้วยังไม่ยอมหยุดก็พาตัวไปที่ว่าการให้ท่านนายอำเภอตัดสินโทษเสีย ดูสิว่าหากต้องได้รับโทษกันทั้งตระกูลยังจะหาเรื่องพวกเราอีกหรือไม่”“อาเหยาเจ้าไม่ต้องคิดมากคนเห็นแก่เงินอย่างตระกูลหลิ่งก็เก่งแต่ปาก เอาเข้าจริงพอข่มขู่อย่างที่ซีซีพูดมา
続きを読む
บทที่ 8 เยือนหมู่บ้านหวงถู 1/2
การทำงานในหมู่บ้านชิงสุ่ยดำเนินต่อไปด้วยความสามัคคีจากทุกคน ส่วนอวิ๋นซีกับบิดาที่สามารถใช้ความเร็วในการเดินทาง ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงหมู่บ้านหวงถูโดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามกว่า ๆ เท่านั้นเพียงแค่รถม้าคันใหญ่และงดงามส่วนด้านหน้ามีป้ายชื่ออวิ๋นเยว่ติดไว้ วิ่งเข้าไปด้านในหมู่บ้านกลุ่มคนที่มักจะนั่งพูดคุยกันต่างมองตามตาไม่กระพริบ บางคนทนไม่ไหวถึงกับรีบเดินตามไปดูว่ารถม้าคันดังกล่าวจะไปหยุดอยู่ที่ใดจนกระทั่งถึงที่หมายอย่างบ้านของซ่งเหวยหัวหน้าหมู่บ้านหวงถูแห่งนี้ รถม้าของอวิ๋นซีถึงได้หยุดนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับการดูแลจากม่ายเซียนกับกู้เฟิง ด้วยการวางบันไดให้เจ้านายเดินลงมาอย่างสง่าผ่าเผยคนที่จำเฟิงหยางได้ก็กระซิบกระซาบกันใหญ่‘เอ๊ะ นั่นมิใช่อาหยางบุตรชายคนรองของบ้านหลิ่งหรอกหรือ’‘ใช่จริง ๆ ด้วย แต่ทำไมถึงแต่งตัวเหมือนคนร่ำรวยไหนจะลงมาจากรถม้าคันใหญ่โตนั่นอีก’‘หรือว่าพอตัดขาดกับบ้านหลิ่งแล้วจะไปทำงานจนร่ำรวยเงินทอง หรือได้อยู่ในจวนขุนนางจนได้รับความไว้วางใจกระมัง’‘เรื่องนั้นข้าไม่รู้หรอกอย่างเดียวที่ข้ารู้ก็คือ ถ้าบ้านหลิ่งรู้ว่าเจ้าเฟิงหยางมีเงินทองกินใช้อย่างสุขสบายละก็ วันนี้คงมีเ
続きを読む
บทที่ 9 ชอบไหมการตอบแทนของข้า 1/1
เพียงแต่เรื่องน่ายินดีก็เป็นอันต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงแหลมบาดหูตะโกนมาแต่ไกล จากน้ำเสียงที่ได้ยินบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ากำลังไม่พอใจอย่างยิ่ง ที่สำคัญคนที่วิ่งไปตามเจ้าของเสียงยังยืนมองอย่างสนุกสนานอีกด้วย“ไหน เจ้าลูกอกกตัญญูมันอยู่ไหน ไปได้ดีมีฐานะร่ำรวยก็ลืมบุญคุณคนเป็นพ่อแม่แล้วรึ เจ้าเฟิงหยางอยู่ตรงไหนโผล่หัวของเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้!”“เจ้าลูกเลี้ยงไม่เชื่องออกมาคุกเข่าโขกหัวขอขมาข้ากับแม่ของเจ้าซะ! ถ้ายังไม่ยอมโผล่หัวออกมาข้าจะป่าวประกาศให้ทั่วว่าเจ้ามันคือลูกทรพี”“พี่รองท่านร่ำรวยแล้วก็ควรส่งเงินมาให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ใช้บ้างสิ ถึงจะตัดขาดกันแต่อย่าลืมว่าผู้ใดคือคนที่ให้กำเนิดท่านนะพี่รอง”ชาวบ้านเปิดทางให้คนบ้านหลิ่งและไม่มีใครออกหน้าช่วยให้เฟิงหยาง จะมีเพียงหัวหน้าซ่งที่พยายามห้ามปรามแต่มีหรือคนอย่างบ้านหลิ่งจะยอมฟัง“นี่ตาเฒ่าหลิ่ง นางหลิว พวกเจ้าพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูกนะเพราะพวกเจ้าตัดขาดกับอาหยางทุกอย่างแล้ว จะมาเรียกร้องเงินทองจากอาหยางไม่ได้...”“เจ้าหุบปากไปเลยไม่ต้องมายุ่งเรื่องของครอบครัวข้าเลยนะตาเฒ่าซ่ง ถ้าไม่อยากถูกข้าด่าไปถึงบรรพบุรุษของเจ้าก็อยู่เงียบ ๆ เข้าใจไหม” นางหลิว
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status