Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Kabanata 31 - Kabanata 40

‘ลูกพ่อเจ้าลองนำมาให้พวกเราดูก่อนได้หรือไม่ว่ามันคือสิ่งใดกันแน่’‘ใช่ ๆ ๆ พี่ก็อยากเห็นและอยากรู้วิธีการใช้เครื่องมือของเจ้าด้วยเช่นกัน จะได้นำไปสอนคนงานใช้มันได้อย่างถูกต้องน่ะ’‘ได้เลยเจ้าค่ะ’สิ้นเสียงของอวิ๋นซีพื้นที่ตรงหน้าของทั้งสามคนก็ปรากฏเครื่องมือหลากหลายชนิด แม้บางอย่างจะดูคล้ายกับที่ใช้อยู่แต่ลักษณะกลับแตกต่าง เพราะอวิ๋นซีนำออกมาทั้งรอกเชือกอย่างดีสองชั้น คานงัด เสียมเหล็กหัวกว้าง พลั่วเหล็กและแผงกั้นน้ำแบบสำเร็จรูป‘นี่คือเครื่องมือที่ซีซีจะให้คนงานได้นำไปใช้กับการสร้างทางเบี่ยงน้ำ หากมีชิ้นใดที่ท่านพ่อกับพี่หรงจวินไม่รู้วิธีใช้ก็ถามซีซีได้นะเจ้าคะ’‘ซีซีเท่าที่ดูพี่ว่าเจ้าอธิบายวิธีใช้พวกมันทั้งหมดมาเถิดพี่จะจดบันทึกไว้ แล้วค่อยนำไปสอนเหล่าคนงานยามลงมือทำอีกครั้งนะ’‘เจ้าค่ะพี่หรงจวินเริ่มจากเจ้ารอกเชือกสองชั้น...’พออวิ๋นซีเริ่มอธิบายหรงจวินก็ตั้งใจฟังและจดวิธีการใช้อุปกรณ์ทั้งหมดลงในสมุดบันทึกไม่มีตกหล่นไปแม้แต่ตัวอักษรเดียว โดยข้าง ๆ หรงจวินยังมีเฟิงหยางที่ช่วยจดจำรายละเอียดต่าง ๆ ด้วยอีกคนภายหลังการอธิบายเสร็จสิ้นทั้งหรงจวินและเฟิงหยางต่างยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจ ว่

“ฝ่าบาทมีเพียงพระองค์ที่คิดถึงเสี่ยวซีหรือเพคะ หม่อมฉันกับฮองเฮายังสั่งให้กองภูษาตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้นางอีกหลายชุด รวมถึงชุดที่นางต้องสวมใส่ในฤดูหนาวและยังเผื่อแผ่คนในตระกูลจาง เพียงแค่ใช้เนื้อผ้าที่ต่างกันเล็กน้อยของพวกนี้ก็อยากส่งให้เสี่ยวซีด้วยเพคะ” เว่ยกุ้ยเฟยร่วมกับฮองเฮาเสด็จไปยังกองภูษาเพื่อเลือกผ้าไหมและลวดลายด้วยพระองค์เอง“เฮ้อ แล้วจะทำเช่นไรได้พวกเราอยู่ในวังมีกฎเกณฑ์ที่ต้องปฏิบัติตาม จะทำอะไรตามใจชอบเสียทุกอย่างคงเป็นไปไม่ได้ หากทำเช่นนั้นคงกลายเป็นหัวข้อให้ขุนนางฉ้อฉลใช้ตำหนิฮ่องเต้ได้น่ะสิ” ฟู่กุ้ยไท่เฟยตรัสออกมาด้วยความเป็นห่วงเพราะขุนนางชั่วคอยจับจ้องการเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา“แต่ลูกมีวิธีพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่”ไท่ซ่างหวงรีบตรัสถามย้ำเมื่อได้ยินคำว่ามีวิธีจากพระโอษฐ์ของฮ่องเต้ “เจ้ามีวิธีจริงรึฮ่องเต้!”“เสด็จพ่อทรงมีวิธีอันใดก็รีบตรัสมาเถิดอย่าเอาแต่เงียบสิพ่ะย่ะค่ะ” รัชทายาทคะยั้นคะยอเอาคำตอบจากพระบิดาทันที“วิธีก็มีอยู่ว่าจะมีเพียงสองคนที่ได้ออกจากวังหลวงไปเยี่ยมเสี่ยวซี โดยใช้เรื่องงานของกรมโยธามาเป็นข้ออ้างด้วยการจับไม้สั้นไม้ยาวอย่างไรล่ะ นี่เป็นวิธีที่ยุติธรรมก

ฮ่องเต้ทรงจูงมืออวิ๋นซีไปนั่งพักแล้วค่อยตอบคำถามของนางที่ถามถึงคนอื่น ๆ “การที่พ่อกับพี่สะใภ้ของเจ้ามาที่เมืองอี้หลินได้เกิดจากความคิดถึงเจ้า และทุกคนล้วนคิดถึงเจ้าเช่นกันแต่จะมาหาเจ้าทั้งหมดย่อมเป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตามในวังหลวงยังมีงานอีกหลายอย่างต้องมีคนคอยจัดการอยู่ที่นั่น พ่อจึงใช้วิธีจับไม้สั้นไม้ยาวและคนที่โชคดีก็คือพ่อกับพี่สะใภ้ของเจ้า”“อ้อ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เองซีซีก็คิดถึงทุกคนเช่นกันเพคะ”แต่ก่อนที่คนทั้งสามจะได้พูดคุยกันต่อองครักษ์เสิ่นก็เดินนำใต้เท้าฟาน หรงจวินและเฟิงหยางเข้ามาถวายความเคารพฮ่องเต้ ซึ่งผู้ที่เพิ่งมาถึงก็มีอาการสงสัยคล้ายกันว่าฮ่องเต้เสด็จมาด้วยพระองค์เองได้อย่างไร“ถวายบังคมฝ่าบาททรงพระเจริญ...”“พวกท่านลุกขึ้นอย่าได้มากพิธีไปเลย”“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”“เอ่อ ฝ่าบาทจะเสด็จมายังเมืองอี้หลินเหตุใดมิส่งคนแจ้งให้กระหม่อมกับใต้เท้าจางทราบก่อน กระหม่อมจะได้เตรียมที่ประทับไว้ล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าฟานจำใจเอ่ยถามเพราะตนเป็นผู้อาวุโสกว่าหรงจวินฮ่องเต้ทรงส่งสายพระเนตรไปทางหรงจวินและตรัสให้เขาตอบคำถามของใต้เท้าฟานแทน “ใต้เท้าจางท่านพอจะช่วยตอบคำถามนี้แทนเจิ้นไ

คราวนี้ทุกคนลุกไปยืนรุมล้อมอยู่ที่โต๊ะกลางกระโจมโดยไม่ได้นัดหมาย เพื่อมองดูสิ่งที่กำลังค่อย ๆ ไหลออกมาจากเครื่องมือแปลก ๆ ยามได้เห็นว่าในกระดาษแผ่นนั้นมีตนเองอยู่ทุกคนล้วนตกใจโดยเฉพาะใต้เท้าฟานปรืดดด!“ว้ากกก!! ฝ่าบาท ๆ เจ้าสิ่งนี้มันดูดวิญญาณของทุกคนไปเก็บไว้ในนั้น ทะ ทะ ท่านหญิงท่านทำอะไรกับพวกเรากันแน่ขอรับ”“ฮ่า ๆ ๆ ใต้เท้าฟานท่านคิดไปถึงขั้นนั้นเชียวหรือนี่ตลกชะมัดเลย”“สะ สะ เสี่ยวซีถ้ามิใช่อย่างที่ใต้เท้าฟานกล่าวมาแล้วทำไมในกระดาษแผ่นนั้นถึงได้ปรากฏคนที่เหมือนกับพวกเราอยู่ในนั้นด้วยเล่า” ฮ่องเต้ทรงลังเลกับเรื่องที่ใต้เท่าฟานพูดมาไม่ได้เช่นกัน“ไอหยา เสด็จพ่อเพคะนี่มิใช่วิธีทำคุณไสยมนต์ดำอย่างที่ทุกคนคิด แต่เจ้าสิ่งนี้ซีซีเรียกว่ากล้องถ่ายภาพส่วนเครื่องที่มีภาพไหลออกมาต้องเรียกว่าเครื่องปริ้นเตอร์ เมื่อเสด็จพ่อมีสิ่งนี้ก็สามารถใช้แอบถ่ายคนที่กระทำความผิดได้ด้วยนะเพคะ พวกเขาจะได้จำนนต่อหลักฐานอย่างไรล่ะ”“ฝ่าบาทกระหม่อมเชื่อว่านี่คือสิ่งประดิษฐ์ที่ญาติผู้น้องคิดค้นขึ้นมา และมันสามารถนำมาใช้ประโยชน์ในการทำงานได้หลายอย่างจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ” แม้ว่าหรงจวินยังไม่เคยได้เข้าไปภายในมิติขอ

หนึ่งวันกับการเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองหลวงทุกอย่างถูกจัดการไว้อย่างครบครัน แม้แต่เสบียงอาหารที่อาจต้องทำเองยามพักค้างแรมในป่า อวิ๋นซีได้หยิบสิ่งที่ทำกินง่ายที่สุดให้พ่อครัวหลวงไว้ทำให้ฮ่องเต้เสวยด้วยเช่นกันและแล้วก็มาถึงวันที่ฮ่องเต้และพระชายาลู่ต้องเสด็จกลับเมืองหลวง การกล่าวคำอำลามิได้มีอันใดมากจะมีเพียงการย้ำเตือนถึงเรื่องงาน ซึ่งฮ่องเต้ทรงตรัสอย่างจริงจังว่าจะรอดูรายงานความคืบหน้าจากหรงจวินกับอวิ๋นซี“เสด็จพ่อ พี่สะใภ้ เดินทางปลอดภัยนะเพคะไว้เสร็จงานจากที่นี่เมื่อใดซีซีจะไปเยี่ยมเยียนที่เมืองหลวงแน่นอน”“ได้ ๆ ๆ พ่อกับทุกคนจะรอต้อนรับเสี่ยวซีอยู่ที่เมืองหลวงนะ”“เสด็จพ่อขึ้นรถม้าเถิดเพคะนี่ก็ไม่เช้าแล้ว ประเดี๋ยวเสี่ยวซียังต้องรีบกลับไปทำงานอีกนะเพคะ” พระชายาลู่กำชับเรื่องเวลากับบิดาสามีอีกครั้ง“อืม พ่อไปก่อนนะเสี่ยวซี นายท่านจางโอกาสหน้าอย่าลืมพาทุกคนในตระกูลจางมาพบเจิ้นด้วย ใต้เท้าจาง ใต้เท้าฟาน เรื่องเขื่อนกั้นน้ำเจิ้นฝากพวกท่านช่วยดูแลให้ดีล่ะ”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”“น้องส่งเสด็จพ่อกลับเมืองหลวงเพคะ”“น้องส่งเสด็จฝ่าบาทกลับเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”ทั้งสี่คนยืนส่งขบวนเดินทางขอ