Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Kabanata 21 - Kabanata 30

“เฮ้อ เจิ้นหวังว่าเรื่องของใต้เท้าจางจะเป็นเรื่องที่ทำให้เจิ้นสบายใจนะเชิญท่านกล่าวมาเถิด”“พ่ะย่ะค่ะ เรื่องที่กระหม่อมจะกราบทูลนั้นเกี่ยวกับการสำรวจพื้นที่การสร้างเขื่อนยังเมืองอี้หลิน ผลของการสำรวจครั้งนี้ถือเป็นที่น่าพอใจอย่างยิ่ง ไม่มีปัญหายุ่งยากมากนักเพราะพื้นที่เหมาะแก่การสร้างเขื่อนกั้นน้ำอาจมีเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างเช่นการโยกย้ายครอบครัวของราษฎรที่อาศัยอยู่ใกล้แม่น้ำให้ห่างจากที่เดิม พร้อมกับจ่ายค่าชดเชยที่ต้องซื้อที่ดินสร้างบ้านใหม่ ราษฎรเมืองอี้หลินเองก็ดีใจเมื่อรู้ว่าราชสำนักจะสร้างเขื่อนกั้นน้ำ ไว้ช่วยบรรเทาความเดือดร้อนจากภัยพิบัติด้วยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”“อืม ถือว่าเป็นรายงานที่ดีที่สุดของวันนี้ก็ว่าได้นะใต้เท้าจาง”รัชทายาทรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเมื่อได้ฟังหรงจวินรายงานเรื่องดังกล่าว “นี่เป็นข่าวดีอย่างที่เสด็จพ่อทรงตรัสมาจริง ๆ ว่าแต่ใต้เท้าจางท่านจะเริ่มลงมือทำการสร้างเขื่อนกันน้ำเมื่อใดหรือ”“ทูลรัชทายาทกระหม่อมได้หารือกับใต้เท้าเผิงและขุนนางในกรมโยธา การสร้างเขื่อนกั้นน้ำพวกเราสามารถเริ่มลงมือได้ทันที เพียงแต่วันนี้กระหม่อมอยากทูลเสนอเกี่ยวกับนายช่างที่จะรับผิดชอบร่ว

ซึ่งเรื่องที่ออกจากปากอวิ๋นซีคนทั้งหมดต่างมีความคิดไปในทิศทางเดียวกันทุกคน นั่นก็คือการเตรียมตัวเดินทางไปสมทบกับหรงจวินที่เมืองอี้หลินโดยเร็วที่สุด“ว่าอย่างไรหลานตาญาติผู้พี่ของเจ้าบอกสิ่งใดมาในจดหมายบ้าง”“ซีซีรีบบอกพวกเรามาเถิดลุงเองก็อยากรู้เต็มแก่แล้ว”“ไม่มีอันใดมากหรอกเจ้าค่ะท่านตา ท่านลุง พี่หรงจวินแค่บอกมาว่าเมื่อหลายวันก่อนได้กราบทูลต่อฮ่องเต้เรื่องการสร้างเขื่อนกั้นน้ำ โดยเสนอชื่อตระกูลจางของเราเป็นนายช่างรับผิดชอบงานในครั้งนี้ ที่สำคัญฮ่องเต้ยังทรงเห็นด้วยจึงอนุญาตตามคำขอของพี่หรงจวินเจ้าค่ะ” อวิ๋นซีบอกกล่าวถึงเนื้อหาในจดหมายของหรงจวินต่อทุกคน“สร้างเขื่อนกั้นน้ำงั้นรึ!”“นี่มันเป็นงานใหญ่มิใช่เล่นเลยนะท่านพ่อ!”“ท่านพี่ข้าคิดว่าที่อาจวินอยากให้พวกเราได้รับงานนี้คงเกี่ยวกับพวกวัสดุที่ต้องใช้ด้วยก็เป็นได้นะเจ้าคะ” นางเซี่ยที่ดีใจไม่ต่างจากทุกคนจึงพูดถึงความต้องการของบุตรชายคนโตกับสามีเฟยซวนก็คิดคล้าย ๆ กับมารดาของตนเพราะวัสดุของอวิ๋นซีสามารถทำได้หลายอย่าง และยังมีความคงทนมากกว่าการสร้างเขื่อนดินเสียอีก“ท่านแม่พูดถูกพี่ใหญ่ไม่อยากใช้นายช่างคนอื่นต้องเกี่ยวกับวัสดุต่าง ๆ ที

เหตุใดอวิ๋นซีจะไม่เข้าใจความหมายเรื่องที่ญาติผู้พี่ได้สื่อออกมา “พี่หรงจวินท่านไม่ต้องห่วงถ้าพวกนางทำไม่ถูกใจซีซีก็แค่เอาของอร่อย ๆ ออกมาให้พวกท่านสองคนกับผู้ติดตามของเราได้กินอยู่แล้วเจ้าค่ะ”“ก็ลองชิมฝีมือของพวกนางดูก่อนก็แล้วกันนะลูกพ่อ”“เอ๋...ท่านพ่อพูดเช่นนี้หรือท่านจะไม่กินอาหารที่ซีซีมีหรือเจ้าคะ?”“พ่อจะกินฝีมือของพวกนางได้อย่างไรในเมื่ออาหารที่ซีซีนำออกมาดีกว่าตั้งหลายเท่า” เฟิงหยางรีบแก้ตัวเพราะตนก็เสพติดรสชาติอาหารที่ภรรยาทำให้กินไปแล้วพอได้ฟังคำแก้ตัวของบิดาทั้งอวิ๋นซีและหรงจวินก็อดหัวเราะเสียไม่ได้ ภายหลังไปถึงกระโจมที่พักชั่วคราวสองพ่อลูกเช็ดหน้าเช็ดตาก่อนงีบเอาแรง เพราะรู้สึกเมื่อยล้าจากการเดินทางไกลกว่าเมืองหลวงมิใช่เล่นเฟิงหยางคิดจะออกไปเดินสำรวจพื้นที่การสร้างเขื่อนกั้นน้ำสักเล็กน้อย ขณะที่จะเลี้ยวตรงมุมกระโจมก็ถูกสตรีนางหนึ่งหิ้วถังน้ำเดินมาชนจนล้มลง ส่วนตัวของเฟิงหยางมีบางจุดของเสื้อผ้าที่เปียกน้ำแต่ใครจะคาดคิดแค่อวิ๋นซีตื่นทีหลังบิดาเพียงเล็กน้อยพอเดินออกมา กลับเกิดเหตุการณ์บางอย่างกับบิดาของนาง หากใครได้เห็นย่อมรู้ได้ทันทีว่ามีสตรีบางคนกำลังจ้องมองเฟิงหยางตาเ

หรงจวินเห็นว่าญาติผู้น้องของตนอารมณ์ไม่ดีจึงคิดวางงานในมือลง เพื่อพานางกลับกระโจมไปพักผ่อนให้ใจเย็นลงกว่านี้ แต่กลับได้รับการปฏิเสธเพราะอวิ๋นซีมิใช่คนขาดความรับผิดชอบ นางแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกจากกันได้เสมอ“ซีซีเรากลับกันก่อนดีไหมนี่ก็ใกล้ได้เวลาที่ทุกคนจะหยุดทำงานแล้ว เจ้ากับท่านอาเขยเดินทางมาตั้งไกลไม่ต้องรีบร้อนทำงานถึงเพียงนี้ก็ได้นะ อย่างไรก็ต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนกับการสร้างเขื่อนกั้นน้ำมิใช่หรือ”อวิ๋นซีสัมผัสได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของญาติผู้พี่จึงยิ้มตอบกลับและบอกความต้องการของตนออกไป“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะพี่หรงจวินยังพอมีเวลาท่านพาซีซีกับท่านพ่อเดินสำรวจพื้นที่ใกล้ ๆ ก็พอส่วนที่เหลือพวกเราค่อยเริ่มทำเต็มที่ในวันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ อีกอย่างซีซีแข็งแรงมากหากท่านไม่เชื่อจะประลองกำลังกับซีซีก็ได้นะ คิ ๆ ๆ”พอได้ยินบุตรสาวแสร้งคุยโวกับหรงจวินเฟิงหยางนึกอยากแกล้งบ้าง “เจ้าลูกคนนี้นี่ทำเป็นพูดดีไปเถิดตอนมาถึงใครกันนะเอาแต่บ่นว่าปวดเมื่อย พอหัวถึงหมอนก็หลับสนิทไม่กระดุกกระดิกให้เป็นห่วงว่าจะตกจากเตียงนอน”“ฮ้ายย ใครกันที่พูดจาเหมือนคนอ่อนแอออกมาได้ท่านพ่อท่านอย่าได้ใส่ร้ายซีซี

อาหลุนทำตามคำสั่งของเจ้านายและพาเถียนเยว่ออกไปจากที่ตรงนี้ แม้จะได้ยินว่าตนเองจะถูกลงโทษแต่เถียนเยว่กลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดท่านเจ้าเมืองที่มองตามลูกน้องของตนไปก็หันกลับมาเอ่ยลากับทุกคน “ทุกท่านข้าต้องขอตัวก่อนหากท่านใดอยากดูการตัดสินโทษของสตรีผู้นั้นละก็ วันพรุ่งนี้สามารถไปดูได้ที่ลานลงทัณฑ์ที่ศาลาว่าการนะ”“พวกเราก็ขอบคุณท่านเจ้าเมืองมากที่มาตามคำเชิญของข้านะเจ้าคะ เรื่องที่ท่านจะตัดสินโทษของสตรีคนนั้นข้ากับบิดาย่อมไปดูด้วยตนเองแน่นอน” อวิ๋นซีจะพลาดเรื่องนี้ไปได้อย่างไรท่านเจ้าเมืองค้อมตัวให้อวิ๋นซีเล็กน้อยและปทำความเคารพใต้เท้าฟานกับหรงจวินก่อนจะเดินตามอาหลุนไป จากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านชิงลั่วก็ขอตัวกลับที่พักชั่วคราวอีกคน โดยเรื่องราวที่เถียนเยว่กระทำเขาย่อมนำไปบอกกับตระกูลเถียนและตระกูลจี้ให้ทราบเช่นกันก่อนจะแยกย้ายทุกคนได้กล่าวขอบคุณทั้งเจ้าเมืองและหัวหน้าหมู่บ้าน ที่ให้ความร่วมมือในการจับตัวเถียนเยว่ในคืนนี้เมื่อทุกอย่างจบสิ้นลงก็แยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนตามเดิมเช้ามืดวันถัดมาอวิ๋นซีปลุกบิดาตื่นตั้งแต่กลางยามเหม่าเพื่อเตรียมตัวเข้าเมืองอี้หลินไปดูการตัดสินบทลงโทษของเถียนเยว่ ส