All Chapters of สถาปนิกสาวเกิดใหม่พาครอบครัวสู่ความร่ำรวย ภาค 2: Chapter 1 - Chapter 10

จางอวิ๋นซีผู้มาเกิดใหม่ในร่างเด็กหญิงวัยแปดหนาวในโลกที่ไม่เคยได้ยินชื่อ ผู้พาครอบครัวก่อร่างสร้างตัวจากสิ่งของจากยุคสมัยที่นางจากมา ทั้งนางยังเป็นแรงผลักดันในการสอบขุนนางของญาติผู้พี่จนประสบความสำเร็จหลังจากการเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อทำงานตามสัญญาจ้างงาน อวิ๋นซีที่ได้ยื่นมือช่วยเหลือองค์ชายสิบผู้เป็นโอรสที่ฮ่องเต้โปรดปรานเอาไว้ ที่สำคัญนางยังได้รับความเอ็นกลายเป็นบุตรบุญธรรมของฮ่องเต้กับฮองเฮายามอยู่ใกล้ผู้มีอำนาจกลุ่มคนที่ไม่พอใจย่อมเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ และเฝ้ารอให้อวิ๋นซีเดินทางออกจากเมืองหลวง จากนั้นคนหลายกลุ่มจึงได้คิดแผนการกำจัดนางกับครอบครัว แต่ยังมีบางกลุ่มที่อยากครอบครองกิจการของนางในการกอบโกยเงินทอง“ท่านหญิงต้องการให้พวกข้าจัดการกับคนที่คิดกำจัดท่านอย่างไร ไม่ว่าจะสังหารในดาบเดียวหรือทรมานให้อยู่มิสู้ตายข้าล้วนทำได้ทั้งสิ้นขอรับ”“เรื่องคอขาดบาดตายข้าย่อมไม่ปล่อยให้พวกนั้นกลับมาทำร้ายข้าเป็นครั้งที่สองได้แน่ ไม่ว่าจะส่งคนมาเท่าไหร่พวกเจ้ากำจัดทิ้งให้หมดก็พอ”“ซือเฉินความปลอดภัยของน้องสาวข้าคืออันดับหนึ่ง การกำจัดไม่ให้เหลือซากคือทางออกที่ถูกต้องที่สุดแล้ว” จื่อหานที่เติ

ส่วนเฟยซวนก็เดินไปทักทายบิดากับมารดาที่อยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นย่าของตนเช่นกัน “ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอโทษด้วยนะขอรับที่ข้าไม่เลือกเป็นขุนนาง” จางเจิ้นเอ่ยกับบุตรชายด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้ผิดหวังกับสิ่งที่บุตรชายเลือกแต่อย่างใด “ไอหยา เจ้าจะขอโทษพ่อกับแม่ไปทำไมกันเล่าอาซวน นี่เป็นสิ่งที่เจ้าตัดสินใจเลือกด้วยตนเองแล้วมิใช่หรือ ก่อนจะเดินทางไปเมืองหลวงเจ้าเองก็บอกทุกคนไว้ ว่าจะช่วยซีซีขยายกิจการให้กว้างขวางต่อให้เจ้าจะไม่เข้าสอบพวกเราก็ไม่เคยคิดโทษเจ้าหรอกนะ” “พ่อเจ้าพูดถูกถึงลูกแม่จะไม่เป็นขุนนางแต่เจ้ายังมีตำแหน่งบัณฑิตระดับจิ้นซื่อ ที่บ่งบอกว่าเจ้ามีฐานะสูงส่งกว่าคนสามัญทั่วไปมิใช่หรือ” นางเซี่ยกล่าวกับบุตรชายที่สร้างความภาคภูมิใจให้กับครอบครัวด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณท่านพ่อท่านแม่ที่เข้าใจข้าขอรับ” เพียงแต่ความภูมิใจที่บุตรหลานประสบความสำเร็จทั้งหน้าที่การงาน ยังถือว่าเป็นเรื่องเล็ก ๆ ไปทันทีเมื่อความสงสัยของผู้เฒ่าจางได้รับความกระจ่าง “อาหยาง อาเหยา มีเรื่องหนึ่งที่พ่อไม่เข้าใจอยากให้พวกเจ้าสองคนช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม” “ท่านพ่อตาไม่เข้าใจเกี่ยวกับอันใดหรือขอรับ?” “ก็เมื่อครู่ก่อนจะเข้ามาไ

“ข้าน้อยชุนเทียนคารวะนายท่านผู้เฒ่าจาง ก่อนจะพูดคุยกันข้าว่าเรื่องงานของผู้ใหญ่ไม่ควรให้เด็ก ๆ เข้ามายุ่งนะ ถ้าท่านอยากสอนเกี่ยวกับเรื่องการค้าควรจะพาหลานที่เป็นหลานชายมามากกว่า” ชุนเทียนเอ่ยปากออกมาไม่ได้เกี่ยวกับการเสนอข้อตกลงการค้า แต่เป็นการพูดดูถูกบุตรหลานที่เป็นสตรีเสียอย่างนั้น เฟิงหยางได้ฟังคำพูดของชุนเทียนก็รู้ทันทีว่า คนอย่างชุนเทียนเป็นคนจำพวกดูถูกความสามารถของสตรี ซึ่งคนเช่นนี้บุตรสาวของตนเกลียดที่สุด “นายช่างชุนคำพูดของท่านฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ หากท่านรับไม่ได้ที่ครอบครัวของข้าจะยกย่องบุตรหลานทุกคนอย่างเท่าเทียม ข้าว่าท่านควรไปเจรจาการค้ากับตระกูลอื่นที่มีแนวคิดเดียวกับท่านเถิด อย่าได้เสียเวลาอยู่ที่ตระกูลจางของเราเลย” “นี่ท่าน!! ข้าก็แค่แนะนำด้วยความหวังดีเท่านั้น” “หึ น้องเขยของข้าพูดได้ถูกต้องและข้าจะบอกให้พวกท่านรู้เอาไว้ว่า คนที่พวกท่านจะมาทำข้อตกลงการค้าด้วยก็คือหลานสาวของข้าคนนี้ เพราะกิจการของตระกูลจางเป็นนางที่คิดค้นมันออกมา” จางเจิ้นรู้สึกขุ่นเคืองไม่น้อยที่มีคนกล้าพูดไม่ให้ค่าหลานสาวของตน ชุนเทียนยังไม่เชื่อสิ่งที่จางเจิ้นบอกกับพวกตน เขาคิดว่านี่เป็นเรื

จางเจิ้นรอให้คู่ค้าคนใหม่เดินไปไกลแล้วถึงได้กล่าวชื่นชมหลานสาว ที่สามารถคัดเลือกคนที่มิได้ใช้เพียงอำนาจเข้าข่มขู่ แต่สามารถทำให้พวกเขาโอนอ่อนผ่อนตามด้วยความเต็มใจ “หลานรักเจ้าพัฒนาฝีมือเรื่องการค้าไปอีกขั้นแล้วนะ ดูท่าคู่ค้าของเราทั้งสามคนในวันนี้คงทำให้เรามีเงินอยู่ในมือนับพันตำลึงเงินแน่นอน” “อืม ตาก็เห็นด้วยกับท่านลุงของเจ้านะการเลือกคนมาเป็นคู่ค้าสำคัญกับพวกเรามากจริง ๆ ยังดีที่ซีซีมีแผนรับมือพวกเขาไว้ก่อน” หลังจากไม่มีคนนอกอยู่ในศาลาแล้วอวิ๋นซีก็กลับมาเป็นเด็กน้อยขี้อวดเหมือนเดิม “คิ ๆ ๆ เรื่องอะไรซีซีจะยอมให้คนเจ้าเล่ห์มาเอาเปรียบพวกเราได้ หากไม่ควบคุมพวกเขาไว้เสียแต่ทีแรกแล้วปล่อยให้ขายวัสดุอุปกรณ์ในราคาแพง ชื่อเสียงของตระกูลจางคงถูกพวกเขาทำลายไม่เหลือแน่ ๆ เจ้าค่ะท่านตา” “ท่านพ่อตา พี่ภรรยา สงสัยพวกเราคงต้องเรียนรู้เรื่องนี้ให้มากเสียแล้ว ยามแยกย้ายกันไปจัดการเรื่องงานกับลูกค้าตามที่ต่าง ๆ จะได้ไม่หลงกลถูกพวกเขาหลอกลวงจนรับมือไม่ไหวขอรับ” เฟิงหยางคิดว่าเรื่องนี้บุตรสาวของเขาย่อมมีทางออกให้ทุกคนได้เรียนรู้เพิ่มเติมแน่นอน “อืม เช่นนั้นต้องรบกวนซีซีช่วยสอนเรื่องนี้กับพวกเรา

การทำงานในหมู่บ้านชิงสุ่ยดำเนินต่อไปด้วยความสามัคคีจากทุกคน ส่วนอวิ๋นซีกับบิดาที่สามารถใช้ความเร็วในการเดินทาง ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงหมู่บ้านหวงถูโดยใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามกว่า ๆ เท่านั้นเพียงแค่รถม้าคันใหญ่และงดงามส่วนด้านหน้ามีป้ายชื่ออวิ๋นเยว่ติดไว้ วิ่งเข้าไปด้านในหมู่บ้านกลุ่มคนที่มักจะนั่งพูดคุยกันต่างมองตามตาไม่กระพริบ บางคนทนไม่ไหวถึงกับรีบเดินตามไปดูว่ารถม้าคันดังกล่าวจะไปหยุดอยู่ที่ใดจนกระทั่งถึงที่หมายอย่างบ้านของซ่งเหวยหัวหน้าหมู่บ้านหวงถูแห่งนี้ รถม้าของอวิ๋นซีถึงได้หยุดนิ่งอยู่กับที่พร้อมกับการดูแลจากม่ายเซียนกับกู้เฟิง ด้วยการวางบันไดให้เจ้านายเดินลงมาอย่างสง่าผ่าเผยคนที่จำเฟิงหยางได้ก็กระซิบกระซาบกันใหญ่‘เอ๊ะ นั่นมิใช่อาหยางบุตรชายคนรองของบ้านหลิ่งหรอกหรือ’‘ใช่จริง ๆ ด้วย แต่ทำไมถึงแต่งตัวเหมือนคนร่ำรวยไหนจะลงมาจากรถม้าคันใหญ่โตนั่นอีก’‘หรือว่าพอตัดขาดกับบ้านหลิ่งแล้วจะไปทำงานจนร่ำรวยเงินทอง หรือได้อยู่ในจวนขุนนางจนได้รับความไว้วางใจกระมัง’‘เรื่องนั้นข้าไม่รู้หรอกอย่างเดียวที่ข้ารู้ก็คือ ถ้าบ้านหลิ่งรู้ว่าเจ้าเฟิงหยางมีเงินทองกินใช้อย่างสุขสบายละก็ วันนี้คงมีเ