All Chapters of สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!: Chapter 11 - Chapter 20

มู่หยางโหวเพิ่งกลับมาถึงจวนวันนี้เขาไม่พบเสิ่นอวี้หลันซึ่งปกติจะมารับเขาทุกวันทำให้เขาอดที่จะมองหานางจนทั่วไม่ได้ และเมื่อเดินเข้ามาในเรือนชั้นในสาวใช้ก็วิ่งมารายงานหน้าตาตื่น“ท่านโหวเจ้าคะ ฮูหยินรองตกน้ำเจ้าค่ะ”“เกิดเรื่องอันใดขึ้น”“ฮูหยินใหญ่ผลักฮูหยินรองเจ้าค่ะ ฮูหยินใหญ่ยังโบยบ่าวสองคนจนเกือบตายเจ้าค่ะ”“นางก่อเรื่องอีกแล้วหรือ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นางโบยบ่าวไปแล้วกี่คน แล้วฮูหยินรองอยู่ที่ใด”“อยู่ที่เรือนเจ้าค่ะ”มู่หยางโหวสาวเท้าเร็วตรงไปที่เรือนของหลี่ซิน เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าร่างบอบบางนอนอยู่บนเตียงสีหน้าซีดเซียว บนศีรษะมีผ้าพันแผลโดยรอบโดยมีสาวใช้ของนางคอยรับใช้อยู่ข้าง ๆ“ซินเอ๋อร์เกิดเรื่องอันใดขึ้น ไยศีรษะของเจ้าจึงได้รับบาดเจ็บ”เขารีบถลาเข้าไปนั่งที่เตียงแล้วจับมือนุ่มนิ่มของหลี่ซินทันใด“ท่านโหว แค่ก แค่ก แค่ก”หลี่ซินไอออกมาสีหน้าอิดโรยยิ่งนัก“ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ”“เจ้าอย่าปกป้องคนผิด เจ้าตกน้ำยังนอนซมด้วยพิษไข้เช่นนี้บอกข้าตามตรงเถิด สาวใช้บอกว่าเจ้าถูกเสิ่นอวี้หลันผลักตกน้ำใช่หรือไม่”นางผู้แสนดีกลับส่ายหน้า“เป็นเรื่องสุดวิสัยเจ้าค่ะ ยามนั้นข้าเพียงแค่หน้ามืด

เสิ่นอวี้หลันไม่ได้พบหน้ามู่หยางมาเนิ่นนานแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าที่ผ่านมาที่นางได้พบเขาเพราะนางไปดักพบทั้งเช้าและเย็นที่หน้าจวนหลังจากที่ถูกเขาลงโทษแม้เขาจะปล่อยนางออกจากเรือนแล้วเสิ่นอวี้หลันก็ไม่เคยได้พบเขาอีกนางไม่ไปคอยรอต้อนรับเขา และไม่ไปส่งเขาเหมือนที่ผ่านมา ทำตัวราวกับว่านางกับเขาไม่ได้อยู่จวนเดียวกันกระทั่งวันนี้ที่มู่หยางกลับมาถึงจวน แม้จะเป็นเวลาดึกแล้วเขาก็ได้ยินเสียงทักทายหวานใสขอสตรีที่เขาคุ้นเคย และทำให้เขาประหลาดใจทั้งอีกใจหนึ่งกลับรู้สึกคล้ายจะยินดีอยู่บ้าง“ท่านโหวกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ เหนื่อยหรือไม่เจ้าคะ”“อืม”“หิวหรือไม่”“ไม่หิว ต่อให้หิวก็ไม่กินของเจ้า”เสิ่นอวี้หลันได้ยินคำเหล่านี้จนชาชิน นางย่อมเดาได้ว่าเขาจะกล่าวสิ่งใด นางจึงตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ“วันนี้หากไม่รบกวนท่านโหวมากเกินไป ก็ดื่มน้ำชาและขนมของข้าสักครั้งเถิดเจ้าค่ะ”“ไม่กิน เจ้าเอากลับไปเถิด”เสิ่นอวี้หลันถอนหายใจยาว“ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายเจ้าค่ะ กินเถิดข้ามีเรื่องจะคุยกับท่านเป็นครั้งสุดท้าย”เสิ่นอวี้หลันมองเขาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยวมิได้อ่อนหวานเหมือนที่เคยทำในยามออกมาต้อนรับเขากลับบ้าน ทำให้มู่หย

ขบวนรถม้าของเสิ่นอวี้หลันมุ่งหน้ากลับเมืองหลวงหลังจากนางมอบหนังสือหย่าให้เขาสิบวันมู่หยางยังพอจะมีน้ำใจอยู่บ้างเขาจึงให้องครักษ์ส่วนตัวของเขามาส่งนางด้วยตนเอง และคนที่ร่ำไห้เพราะยังทำใจไม่ได้ก็คือแม่สามีของนางเองเสิ่นอวี้หลันเองก็ต้องหลั่งน้ำตา นางคุกเข่าลงแล้วค้อมกายต่ำแนบพื้นแสดงความเคารพแม่สามีผู้เป็นที่พึ่งให้นางมาตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในจวนสกุลมู่“บุตรชายของข้าไม่รักดีเอง ไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา สตรีที่ซื่อตรงทั้งซื่อสัตย์เช่นเจ้าจะหาได้จากที่ไหนอีกกัน”“ข้ากับเขาไร้วาสนาท่านแม่อย่ากล่าวถึงอีกเลยเจ้าค่ะ ข้าคงไม่อาจอยู่ปรนนิบัติท่านแม่ได้แล้ว จากนี้ไปขอให้ท่านแม่รักษาสุขภาพนะเจ้าคะ ถึงข้ากลับเมืองหลวงแล้วข้าจะหมั่นส่งจดหมายมาถามข่าวคราวของท่านเจ้าค่ะ”แม่สามีปาดน้ำตา“คงมีเพียงเจ้าที่ข้าสามารถพูดคุยได้ทุกเรื่อง หลันเอ๋อร์เอาไว้แม่จะไปเยี่ยมเจ้าที่เมืองหลวงนะ”“เจ้าค่ะ”เสิ่นอวี้หลันทำความเคารพแม่สามีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะขึ้นรถม้าไป นางไม่หันไปมองยังจวนสกุลมู่อีก ในเมื่อคิดตัดใจแล้วก็ต้องตัดให้ขาดรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกไปช้า ๆ ขบวนรถม้านั้นยาวเหยียดเรื่องหย่าร้างของเขาแ

ในที่สุดคนของเขาก็ตามมาช่วยได้สำเร็จ ไม่ผิดจากที่มู่หยางกล่าวไว้ คนพวกนั้นมิได้ตามหาตัวคนอย่างยากลำบากเลยสักนิด“คนของท่านเก่งกาจยิ่งนัก”“ข้าฝึกฝนมาเองกับมือ จะไม่เก่งได้อย่างไร”“ขอบคุณท่านโหว”เสิ่นอวี้หลันดึงมือของตนเองออกมาจากมือของเขา แต่เขากลับจับเอาไว้ไม่ยอมปล่อยแล้วยังดึงนางเข้าไปสวมกอดอย่างแรง กอดเหมือนกระดูกของนางจะถูกหักแล้วป่นเป็นผุยผงเสิ่นอวี้หลันดิ้นอึกอักเพราะรู้สึกเจ็บ“ท่านโหวท่านทำสิ่งใดหรือ”มู่หยางเงียบไปครู่ใหญ่ เสิ่นอวี้หลันยิ่งไม่เข้าใจเขา นางกลอกตาไปมาแล้วเอ่ยว่า“ข้าเจ็บ ข้าหายใจไม่ออก ปล่อยข้าเถิดข้าไม่เป็นอันใดแล้ว”เขาจึงยอมปล่อยนาง เสิ่นอวี้หลันมองเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วคล้ายจะเห็นความเศร้าโศกอยู่ในนั้น นางจึงถามด้วยความสงสัย“ท่านโหว มีใครตายหรือ”เขามองนางด้วยความตกใจ“ไยเจ้าถามเช่นนี้”“ท่านเหมือนจะร้องไห้ไม่ใช่หรือ องครักษ์ของท่านเสียชีวิตหรือ”น้ำเสียงของนางก็เศร้าตาม คนพวกนั้นคุ้มครองนางอย่างเต็มที่หากต้องมาตายเพราะนางเสิ่นอวี้หลันก็ย่อมรู้สึกผิดเขายิ้มแล้วเอ่ยว่า“ไม่มีใครตายเพียงแต่หลายคนบาดเจ็บ”เสิ่นอวี้หลันจึงถอนหายใจยาว“เช่นนั้นก็โล่งอกแล้ว

เสิ่นอวี้หลันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ถิงถิงฟัง สองคนล้วนสงสัยว่าไยมู่หยางจึงแอบติดตามนางมาเงียบ ๆ กระทั่งช่วยนางเอาไว้ได้ทัน“หรือไม่เขาอาจใช้ข้าเป็นเหยื่อล่อเพื่อจับกุมคนร้ายที่แฝงกายเข้ามาเป็นสายลับ ข้าเป็นหลานสาวฝ่าบาทหากพวกมันจับข้าได้แน่นอนว่าต้องทำให้ฝ่าบาทลำบากพระทัย”ถิงถิงถึงขั้นก่นด่ามู่หยาง“คุณหนูเช่นนั้นก็เท่ากับท่านโหวกล้าเอาชีวิตของท่านมาเสี่ยงนะเจ้าคะ เรื่องอันตรายเช่นนี้เขาทำได้อย่างไร คนไร้น้ำใจ”เสิ่นอวี้หลันเอ่ยราบเรียบ“เขาจับคนร้ายได้ ได้รับความดีความชอบ ส่วนข้าเขาไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้วมิใช่หรือ เขาบอกข้าว่าวางแผนเอาไว้หมดแล้ว นั่นแสดงว่าเขามั่นใจว่าข้าอย่างไรก็ไม่ตายแน่นอน ส่วนข้าจะตกใจกลัวหรือไม่เขาย่อมไม่สนใจเพราะเขาไม่เคยสนใจอยู่แล้ว เอาเถิดครานี้ข้าจะให้อภัยเขาเพราะอย่างไรเขาก็ทำความชอบให้แผ่นดิน ข้าจะไม่ฟ้องร้องเขาต่อหน้าฝ่าบาท”“คุณหนู ท่านยังชอบท่านโหวอยู่ใช่หรือไม่เจ้าคะ”เสิ่นอวี้หลันส่ายหน้า“ไม่ได้เกี่ยวกับว่าชอบหรือไม่ชอบ เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันกับบ้านเมือง ข้าจึงไม่อาจเอาปัญหาส่วนตัวมาตัดสินได้ อย่างไรข้าก็นับเป็นหลานฝ่าบาทที่ผ่านมาก่อเรื่องถูกร้องเ