All Chapters of สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!: Chapter 31 - Chapter 40

ในขณะที่องค์หญิงใหญ่และองค์หญิงรองบัดนี้สายตาจับจ้องที่ผู้มาใหม่ บุรุษร่างสูงในชุดสีน้ำเงินเข้มใบหน้าหล่อเหลาที่อุ้มเสิ่นอวี้หลันเอาไว้ในอ้อมกอดพวกนางงงงวยยิ่งนัก ซู่หยวนจึงเอ่ยว่า“คนผู้นี้คือมู่หยางโหวสามีของน้องหลัน”สตรีทั้งสามล้วนตกตะลึง คาดไม่ถึงว่าสามีของเสิ่นอวี้หลันจะสูงสง่าหล่อเหลาหาผู้ใดเปรียบเพียงนี้สีหน้าของมู่หยางโหวยามนี้อึมครึมนัก แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ยิ้มให้คนที่รุมรังแกภรรยาของเขาเป็นแน่ เขาขึงตามององค์หญิงทั้งสามคนช้า ๆ ประกายเย็นเย็บแผ่ซ่านออกจากร่างกาย“ปล่อยข้านะ”เสิ่นอวี้หลันขยับตัวไปมา มู่หยางกระชับมืออุ้มสตรีในอ้อมแขนแน่นขึ้น ก้มลงมองนางส่งเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก“ข้าจะพาเจ้าไปทำแผล”มู่หยางไม่สนใจว่าผู้ใดจะมองเขา ในขณะที่คิดจะพาเสิ่นอวี้หลันออกจากวังหลวงขันทีก็มารายงานไทเฮาขอให้ทุกคนเข้าเฝ้าโดยด่วนสีหน้าขององค์หญิงล้วนขาวซีด ไม่คิดว่าเรื่องจะถึงหูไทเฮารวดเร็วเพียงนี้ทว่าครานี้เสิ่นอวี้หลันเป็นผู้ลงมือก่อน พวกนางย่อมมีข้อแก้ต่างให้ตนเององค์หญิงสามรีบขยับมาจับแขนซู่หยวนกล่าวออดอ้อนทันใด“พี่หยวนข้าเจ็บยิ่งนัก เสิ่นอวี้หลันนางตบข้า”“พวกเจ้ารุมนางมิใช่หรือ สามรุ

ถึงที่ผ่านมาชื่อเสียงของเสิ่นอวี้หลันจะไม่ค่อยดีนัก ทว่าความจริงแล้วนางเป็นคนจริงใจเข้าถึงง่ายและยังไม่ใช่คนที่จะดูแคลนคนที่ต่ำกว่าง่าย ๆ หากไม่เข้าไปก่อกวนให้นางรำคาญใจเสิ่นอวี้หลันพบองครักษ์ประจำประตูที่เพิ่งมาเข้าเวรคนผู้นั้นยังมองนางด้วยรอยยิ้ม เสิ่นอวี้หลันรู้สึกอับอายยิ่งนักที่ตนเองถูกบุรุษผู้หนึ่งอุ้มเอาไว้จึงซบใบหน้าหลบซ่อนกับอกแกร่งปิดบังใบหน้าของตนเองไม่ให้ผู้ใดจำได้มู่หยางพึงพอใจและมีความสุขยิ่งนัก บัดนี้เสิ่นอวี้หลันจึงพบว่าหัวใจของเขาเต้นระรัวอย่างแรงแน่นอนว่าทำให้นางประหลาดใจเมื่อไปถึงบริเวณที่รถม้ารออยู่ด้านนอก เขาส่งเสิ่นอวี้หลันขึ้นรถม้าไปแล้วจึงเอ่ยว่า“ประเดี๋ยวข้าจะขี่ม้าตามเจ้าไป”นางไม่พูดคำใดมู่หยางจึงสั่งให้ทหารที่เฝ้ายามนำม้าของเขามา เมื่อเขาหันมาก็พบว่ารถม้าคันนั้นขับออกจากวังหลวงแล้วมู่หยางขี่ม้าช้า ๆ ตามรถม้ามาจนกระทั่งถึงหน้าจวนของตนเอง เขาไม่ได้กลับมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ได้รับคำสั่งให้กินศักดินาที่จิ้งโหยวคอยดูแลที่นั่น ทว่าจวนสกุลมู่ของเขาก็มีพ่อบ้านและบ่าวรับใช้ที่ไว้ใจได้คอยดูแลอยู่เขาลงจากหลังม้าของตนเอง บ่าวทำความเคารพเขาแล้วรีบจูงม้าไปไว้ที่โรงเล

เขาครางในลำคอแผ่วเบา เมื่อในที่สุดก็เกินจะห้ามใจเอาไว้ได้แล้ว เขาก้มหน้าลงต่ำขยับเข้ามาหาริมฝีปากของนางช้า ๆเสิ่นอวี้หลันคิดเบนใบหน้าหนีทว่ากลับถูกเขาตรึงปลายคางเอาไว้อย่างรวดเร็วสัมผัสของเขาแผ่วเบาราวกับแมลงปอแตะผิวน้ำ ก่อนจะละเมียดละไมจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากล่างอย่างช้า ๆ แล้วค่อย ๆ ขยับมาจูบคลึงเคล้าที่ริมฝีปากบนสัมผัสของเขาครานี้อ่อนหวานยิ่งนัก นางไม่รู้ว่าเขาชำนาญหรือไม่ ทว่ากลับทำให้นางรู้สึกเคลิบเคลิ้มหัวใจของนางพองโตคล้ายบุปผาที่เบ่งบาน เท้าของนางทั้งสองข้างราวกับกำลังเหยียบอยู่บนปุยนุ่นสองคนใกล้ชิดกันเพียงนี้จึงทำให้นางยิ่งหวั่นไหว นางยังได้กลิ่นกายอันสดชื่นดุจสายน้ำเย็นในฤดูฝน นอกจากนี้นางยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นสุราอ่อน ๆ ที่อยู่ในปากของเขาในยามที่เขาสอดลิ้นนุ่มเข้ามาในโพรงปากบัดนี้เสิ่นอวี้หลันตื่นตะลึงและสับสน นางกำลังทำสิ่งใดกับเขา คนที่นางพยายามผลักไสให้ออกไปชีวิต หลังจากตามตื๊อเขามาเนิ่นนานปลายลิ้นของเขายังเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของนางอย่างอ่อนหวาน ชั่วเวลาหนึ่งอยากย่ำยีดูดกลืนลิ้นร้อนนี้อย่างบ้าคลั่ง ทว่าใจหนึ่งก็ปรารถนาจะมอบความอ่อนโยนปนอ่อนหวานให้นางได้ลืมหายใจสอง

“เจ้าจะได้สมรสพระราชทานจากฝ่าบาท เจ้าไม่อาจขัดขืน พี่ซู่ดีกับเจ้า พวกเจ้าจะมีความสุข แต่ข้าทนไม่ได้ข้าไม่อาจเสียเจ้าไปได้ข้าจึงมาช่วยเจ้าแทนเขา”นางมองหน้าซู่หยวน ความจริงก็เป็นไปได้ซู่หยวนเคยบอกนางว่าฝ่าบาทเองต้องการให้เขาแต่งกับเสิ่นอวี้หลันมาตลอด แต่เขารักนางเหมือนน้องสาวจึงปฏิเสธไม่ยอมรับซู่หยวนจึงเอ่ยว่า“หลังจากข้าพบเขา เขาก็เล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟัง แม้เรื่องจะดูเหลือเชื่อ แต่ข้าก็คิดว่าเป็นไปได้”มู่หยางพูดต่อ“หลันเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าไยข้าต้องฝังเข็มทุกวัน และดื่มยาที่รสชาติขมเพียงนี้ ทุกครั้งที่ข้าดื่มยานี่ข้าจะรู้สึกราวกับไส้ของข้ากำลังจะขาด อดทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัส มีเพียงที่เห็นหน้าเจ้าเท่านั้นที่จะทำให้ความทรมานของข้าลดลง เพราะคนที่ช่วยข้าได้และทำให้ข้ามีความหวังก็คือท่านอาจารย์เซียนจวิน เพราะข้าได้พบเขาเร็วขึ้นจึงทำให้ข้ามีความหวังที่จะหาย”นางส่ายหน้าไปมา นางไม่เชื่อว่าเขาไร้ความรู้สึกเหมือนขันที“วันนั้นท่านยังจูบข้า ข้าสัมผัสได้ว่าท่านมีความรู้สึก”“ความรู้สึกนั้นมาจากหัวใจข้าดีใจที่เจ้าสัมผัสได้”น้ำเสียงเศร้าสร้อยนี้พลอยทำให้คนใจหดหู่ ซู่หยวนเอ่ยต่อ“น้องหลัน เ

เขาจุมพิตที่ศีรษะของนาง สองคนต่างนั่งกอดกันอยู่ในความมืด ถิงถิงเดินออกไปข้างนอกแล้วจึงเหลือพวกเขาอยู่ตามลำพังเสิ่นอวี้หลันกะพริบตา ก่อนจะยกมือขึ้นไต่ไล้ใบหน้าของเขาช้า ๆปลายนิ้วเรียวอ่อนนุ่มทำให้มู่หยางรู้สึกคันยุกยิก ทว่ามิได้คันที่ใบหน้าแต่กลับเป็นหัวใจ“หน้าข้ามีสิ่งใดติดหรือ”“ข้าฝันว่าท่านตาย ข้าจึงร้องไห้ ยามนี้ดียิ่งท่านไม่ได้ตายแล้ว”มุมปากของเขายกขึ้น มองนางด้วยสายตาเอ็นดูรักใคร่ นางคล้ายจะเจ็บปวดเมื่อเอ่ยถึงความฝัน และนางถึงกับร้องไห้เพราะความฝันนี้เขาดีใจจนเนื้อเต้น ทว่าไม่อาจกระโตกกระตากทำให้นางตกใจและกลับไปเป็นเสิ่นอวี้หลันผู้ไม่ยอมยกโทษให้เขาคนเดิม“ข้าไม่ตายแล้ว ข้าจะอยู่ข้างกายของเจ้าตลอดชีวิต”“ใช่ ท่านห้ามตายจนกว่าข้าจะอนุญาต ทำได้หรือไม่”นางเอ่ยจริงจัง ไม่ยินยอมเด็ดขาด ไม่ยอมให้เขาตาย เพราะนางเจ็บปวด เจ็บปวดยิ่งกว่าเห็นเขาเย็นชากับนางเสียอีก“ข้าจะทำสุดความสามารถ”นางยังพูดต่อ“เพราะหากท่านตาย ข้าก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่อย่างไร”คงเพราะตั้งแต่เขาเล่าความจริงให้ฟัง นางจึงเอาแต่หมกมุ่นคิดถึงความตายของเขา คิดเรื่องนี้ทั้งวันทั้งคืนด้วยใจที่หดหู่เศร้าหมองจนในที่สุดจ