สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!

แคว้นฉินเสิ่นอวี้หลัน คุณหนูใหญ่ผู้เอาแต่ใจแห่งสกุลเสิ่นที่แม้จะมีความงามจนเลื่องลือไปทั่วแคว้น กระทั่งฝ่าบาทยังเคยดำริถึงความงามของนาง ว่าในแผ่นดินนี้ไม่มีผู้ใดเทียบได้ว่ากันว่าหากนางมิใช่หลานสาวของฝ่าบาทซึ่งเป็นบุตรสาวของพระขนิษฐาที่สละฐานันดรเพื่อแต่งงานกับสามัญชนแล้ว ด้วยความงามล่มเมืองของนาง อาจจะได้ครองตำแหน่งฮองเฮาไปแล้วแต่นอกจากความงามของเสิ่นอวี้หลันแล้วสิ่งที่เลื่องลือไปไกลยังมีความโหดเหี้ยมเอาแต่ใจของนางที่ปฏิบัติต่อบ่าวรับใช้ด้วยใจคับแคบนางเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของท่านเสิ่นพ่อค้าผู้ร่ำรวยเป็นหลานของฝ่าบาทแม้ว่าจะไร้ฐานันดรผู้ใดก็รู้ว่านางมีตำแหน่งสำคัญเพียงใดในใจของพระองค์แต่เมื่อเสิ่นอวี้หลันเติบโตขึ้นมา บิดามารดารักใคร่จึงเลี้ยงนางอย่างตามใจ ผู้ใดที่ขวางหูขวางตานาง เสิ่นอวี้หลันมักจะลงโทษคนผู้นั้นโดยไร้เมตตาโทษเบาหน่อยก็เฆี่ยนตี มากหน่อยก็แล่เนื้อเถือหนัง ข่าวลือเรื่องความเหี้ยมโหดของนางไม่มีผู้ใดไม่รู้ ว่ากันว่าทาสของนางหวาดกลัวเสิ่นอวี้หลันมากกว่าความตายเสียอีกเสิ่นอวี้หลันมีลูกพี่ลูกน้องซึ่งเป็นบุตรสาวของท่านน้าของนางอยู่ผู้หนึ่ง ญาติผู้พี่ของนางคนนี้มีนามว่าห

เสิ่นอวี้หลันขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทซึ่งยามนี้พระองค์ทรงอยู่ที่ตำหนักไทเฮา เสิ่นอวี้หลันจึงได้ตามฝ่าบาทไปที่นั่นเพียงทุกคนเห็นเสิ่นอวี้หลันก็ประดุจว่าเห็นองค์หญิงผู้หนึ่งทุกคนล้วนทำความเคารพอย่างนอบน้อม“คุณหนูเสิ่นขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อกงกงที่ถวายงานหน้าตำหนักเข้าไปรายงาน ไทเฮาแสดงสีหน้ายินดียิ่งนัก“หลานสาวคนนี้ช่างรู้ใจจริงว่ายายคนนี้เป็นห่วงยิ่งนัก เร็วเข้ารีบให้นางเข้ามา”เสิ่นอวี้หลันคุกเข่าถวายบังคมฝ่าบาทและไทเฮา ก่อนที่ไทเฮาจะอนุญาตให้ลุกขึ้นและบอกให้นางมานั่งข้างกาย“หลานรักเป็นอย่างไรบ้าง ยังตกใจอยู่หรือไม่”ไทเฮาตรัสถามด้วยความห่วงใย เสิ่นอวี้หลันกำลังกอดรอบเอวไทเฮาแล้วซบใบหน้าลงบนอกกล่าวออดอ้อน“เสด็จยายเพคะ ฝ่าบาทเพคะ หลันเอ๋อร์ยังคงตกใจอยู่เพคะ”จากนั้นก็ได้รับคำปลอบโยนมากมายจากผู้เป็นใหญ่ทั้งสองกระทั่งพระสนมที่ร่วมเสวยชายามบ่ายกับฝ่าบาทและไทเฮายังรู้สึกริษยา ด้วยกระทั่งองค์หญิงและองค์ชายของพวกนางก็ยังไม่ได้รับความโปรดปรานเพียงนี้ไทเฮาทรงตรัสว่า“หลันเอ๋อร์ของยายช่างน่าสงสารเสียจริง เช่นนั้นให้ยายปลอบขวัญเจ้าด้วยสิ่งใดดีเล่า”ด้วยไทเฮาทรงมีพระโอรสและพระธิดาเพียงสองคน พระโ

มู่หยางโหวแต่งภรรยาเอกจัดพิธีอย่างยิ่งใหญ่จนคนกล่าวถึงทั่วทั้งเมืองหลวง นั่นเป็นเพราะว่าคนที่ช่วยจัดการงานพิธีล้วนเป็นคนจากวังหลวงด้วยกันทั้งสิ้นความโปรดปรานที่ฝ่าบาทและไทเฮามีต่อเสิ่นอวี้หลันมีมากเพียงใดนั้นทุกคนล้วนประจักษ์ด้วยสินเดิมที่ยาวเหยียดเต็มถนนถึงสี่สายทว่าหลังจากผ่านพิธีการแต่งงานแล้ว คืนนั้นทั้งคืนมู่หยางที่เข้ามาในเรือนหอกลับไม่ยอมนอนร่วมเตียงกับนางเขาเปิดผ้าคลุมหน้าของนางออก เสิ่นอวี้หลันเอียงอายทว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมนางต้องกลั้นหายใจด้วยเกรงว่าเขาจะใช้กระบี่แทงนางให้ตาย“เสิ่นอวี้หลันเป็นเจ้าใช่หรือไม่ที่ไปขอสมรสพระราชทานจากฝ่าบาท ไยต้องทำเช่นนั้น”“ท่านโหว...”เสิ่นอวี้หลันพูดไม่ออกแล้ว ไม่คิดว่าจู่ ๆ เขาจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาจ้องนางเหมือนเป็นศัตรูตัวร้าย เสิ่นอวี้หลันกลืนความเจ็บปวดลงท้องเอ่ยเสียงแข็ง“ใช่เป็นข้าเอง ข้ารักท่าน รักตั้งแต่วันนั้นที่ท่านช่วยข้า ท่านโหวท่านไม่คิดเหมือนกันหรือว่าท่านกับข้ามีวาสนาต่อกัน”เขายกมุมปากคล้ายจะหยัน“วาสนาหรือ ชีวิตของข้ามู่หยางช่วยคนมามากมายนัก หากเจ้าคิดว่าข้าเพียงบังเอิญได้ช่วยเจ้าเอาไว้ในวันนี้เป็นวาสนา เช่นนั้นข้าก็

หลังจากวันนั้นถิงถิงก็ไปคุกเข่าขอร้องฮูหยินใหญ่เงียบ ๆ เพื่อให้ช่วยสั่งสอนคุณหนูของตน“เจ้าเป็นบ่าวที่ดียิ่งนัก เอาเถิดอย่างไรนางก็เป็นลูกสะใภ้ ข้าเห็นนางยังพอขัดเกลาได้ด้วยเพราะมีใจให้แก่บุตรชายข้าจนยอมทำทุกสิ่ง เรื่องพวกนี้เจ้าไม่ต้องกังวลแล้ว ข้าจะสั่งสอนนางเอง เจ้ากลับไปดูแลคุณหนูของเจ้าเถิด”ถิงถิงโขกศีรษะลงบนพื้น ดีใจยิ่งนักที่อย่างน้อยแม่สามีของคุณหนูก็เป็นคนที่ประเสริฐยิ่งนักตั้งแต่นั้นมากิริยาของเสิ่นอวี้หลันก็ถูกแม่สามีขัดเกลาอย่างหนัก เสิ่นอวี้หลันยามอยู่ที่จวนของตนทุกคนล้วนตามใจไม่มีผู้ใดกล้าสั่งสอนนางเพราะกลัวนางโกรธ ทว่ามาอยู่ที่จวนสกุลโหวเพื่อท่านโหวผู้เป็นสามีเสิ่นอวี้หลันกลับยอมทำทุกอย่างตามที่แม่สามีสั่งสอน“ห้ามบีบบังคับเขา ใช้น้ำเสียงอ่อนหวาน วาจาให้เหมาะสมดีกว่านี้”เสิ่นอวี้หลันเรียนรู้และยังพยายามเอาใจท่านโหว ผ่านมาหลายวันกิริยาของนางที่มีต่อเขาดีขึ้นมาก ทว่าเขาไม่เคยตอบรับน้ำใจของนางเลยแม้แต่น้อยเมื่อครบสิบวันที่ต้องกลับบ้านเดิมเพื่อเยี่ยมครอบครัว มู่หยางยินยอมกลับมาเป็นเพื่อนนาง พวกเขานั่งในรถม้าด้วยกันทว่าท่านโหวกลับไม่พูดคุยกับนางแม้แต่ประโยคเดียวนางจึงอ

ยามเช้าวันนี้เสิ่นอวี้หลันไม่ได้ออกมาส่งเขาเช่นทุกวัน เขามองหานางด้วยความเคยชินกระทั่งมีบ่าวคนหนึ่งมารายงาน“ท่านโหว ฮูหยินล้มป่วยขอรับ ฮูหยินอันให้ข้าน้อยมาตามท่านไปดูอาการขอรับ”สีหน้ายามแรกที่ได้ยินข่าวดูเหมือนจะตกใจอยู่บ้าง ทว่าเวลาต่อมาก็สีหน้าก็ราบเรียบเย็นชาเช่นเดิม“ป่วยหรือ ไยป่วยได้”“เมื่อคืนไม่รู้ด้วยเหตุใดจู่ ๆ ฮูหยินก็นอนหลับอยู่ที่หิมะกองหนึ่ง ยังถูกทับถมด้วยหิมะที่ตกลงมาจนมองไม่เห็นกว่าจะหาตัวฮูหยินเจอร่างกายก็เย็นเฉียบแล้วขอรับ”มู่หยางมองกองหิมะ หัวใจกระตุกโดยไม่เข้าใจตัวเอง ทว่าสีหน้าของเขากลับเฉยชาทั้งเอ่ยว่า“นางป่วยไยต้องมาบอกข้า ไปตามท่านหมอมาดูอาการเสียสิ”“ตามแล้วขอรับ”“ตามแล้วก็หมดเรื่อง เจ้าไปเถิด”“คือว่า ท่านหมอมาแล้วแต่ฮูหยินกลับเพ้อหาท่านไม่หยุดขอรับ ท่านหมอบอกว่าหากต้องการให้ฮูหยินฟื้นก็ขอให้ท่านช่วยไปดูฮูหยินเสียหน่อย ท่านหมอบอกว่ากำลังใจจากสามีสำคัญที่สุดจะช่วยให้คนป่วยฟื้นขึ้นได้โดยเร็ว”เขาหยุดชั่วครู่ คิดในใจว่า นางไม่เคยเป็นภรรยาของข้า ทว่าคำที่เอ่ยออกไปก็คือ“นางเพ้อเรียกหาข้าหรือ”“ขอรับตั้งแต่เมื่อคืน เพ้อหาท่านไม่หยุดเอาแต่เรียกชื่อท่านขอรับ