All Chapters of สตรีร้ายกาจผู้นี้จะเลิกรักท่านเอง!: Chapter 21 - Chapter 30

ซู่หยวนมาพบอาจารย์ของตนในเย็นวันหนึ่งและเขาก็เห็นว่ามู่หยางอยู่ในห้องของอาจารย์ผู้เฒ่าด้วยเช่นกันปกติแล้วอาจารย์ของเขาเป็นคนเก็บตัว แทบจะไม่มีผู้ใดรู้จัก อาจารย์คือท่านหมอผู้ลึกลับนามเซียนจวินที่อดีตเคยเป็นหมอหลวงถวายการดูแลฝ่าบาทจนเกษียณอายุราชการหลังจากนั้นอาจารย์ก็คอยอยู่ข้างหลังสั่งสอนเขา การรักษาทุกครั้งก็ให้ซู่หยวนออกหน้า ไม่เคยเปิดเผยตนเองให้ผู้ใดพบอีกเลยชื่อเสียงของอาจารย์มิได้โด่งดัง นอกจากคนในเท่านั้นจึงจะได้รู้ว่าอาจารย์คือหมอเทวดาแล้วเหตุใดมู่หยางจึงได้พบปะกับอาจารย์ได้“เจ้าสามเข้ามาสิ”ซู่หยวนเป็นศิษย์สายตรงคนที่สามของอาจารย์ โดยศิษย์ทั้งสองคนก็คือหัวหน้าหมอหลวงและรองหัวหน้าหมอหลวงที่อยู่ในวังหลวงท่านอาจารย์จึงเรียกขานเขาว่าเจ้าสามจนติดปาก“อาจารย์ เรียกศิษย์มาพบมีเรื่องอันใดจะสั่งหรือขอรับ”ท่านหมอผู้เฒ่ามองมู่หยางก่อนจะเอ่ยว่า“ต่อไปอาจารย์มอบหมายให้เจ้าช่วยรักษาท่านโหวผู้นี้”เขาค้อมกายแล้วเอ่ยว่า“ศิษย์ดูแลบาดแผลที่ไหล่ของท่านโหวมาโดยตลอด เขาเองก็ใส่ยาและดื่มยาไม่ขาด บาดแผลค่อย ๆ สมานไม่มีสิ่งใดต้องกังวลแล้วขอรับ”หมอผู้เฒ่ากลับเอ่ยว่า“มิใช่บาดแผลที่ไหล่ แต่เป็น

เสิ่นอวี้หลันถูกเขาทาบทับร่างกายแผ่นหลังของนางสัมผัสกับเบาะนุ่มนิ่มนางจึงได้สติเขามัวเมากัดปากของนาง ยังจุมพิตที่สองข้างแก้มไต่ลิ้นมาตามลำคอทั้งดูดอย่างแรงคล้ายจะกลืนกินลงท้องเสียให้ได้“เจ้าหมูตะกละปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”เสิ่นอวี้หลันรู้สึกจั๊กจี้จนแทบจะหัวเราะออกมา นางปล่อยคนบ้าผู้นี้ชั่วครู่สายตามองไปรอบ ๆ สองมือควานหาสิ่งของที่นางคิดจะเอามาฟาดเข้าให้ตายกระทั่งนางสัมผัสได้ถึงแจกันใบหนึ่งที่วางใกล้ ๆเสิ่นอวี้หลันปล่อยเขาจูบ แล้วออกแรงยกแจกันขึ้นทันใดมู่หยางบัดนี้กลับรู้สึกว่าสติตนเองหลุดลอย เขาต้องการนางอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อเห็นว่านางยินยอมพร้อมใจก็เดินหน้าไม่มีถอยทว่าโดยไม่ทันได้ป้องกันตัวจู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าศีรษะของเขาถูกบางสิ่งบางอย่างกระแทกอย่างแรง เขามึนงงชั่วครู่และเงยหน้าจากลำคอขาวมามองใบหน้างามที่ยามนี้เหมือนจะซ้อนกันอยู่สองดวง“ทำไมจะ...เจ้ามีสองคน”ดวงตาของเขาพร่าเลือนและก่อนที่จะเอ่ยคำใดก็ได้ยินเสียง ‘เพล้ง’ ดังล่องลอยใกล้หูถึงสองครั้งสองครา พร้อมกับสติของเขาที่ค่อย ๆ หลุดลอยออกไปอย่างรวดเร็วเสิ่นอวี้หลันหายใจเข้าออกอย่างแรงเมื่อบัดนี้คนที่ยังคงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของ

หลี่ซินและสาวใช้ขึ้นรถม้าสกุลมู่เพื่อหาโรงเตี๊ยมที่ใกล้ที่สุดในคืนนี้ ในเวลานั้นถิงถิงก็ไปวิ่งหน้าตั้งไปแจ้งเรื่องที่หลี่ซินมาหามู่หยางถึงที่นี่ทันใดเสิ่นอวี้หลันนั่งอยู่ในห้องกำลังอ่านหนังสือรอให้ซู่หยวนฝังเข็มให้มู่หยางอย่างเงียบเชียบหลี่ซินจึงกระซิบเสียงเบา เสิ่นอวี้หลันแย้มมุมปากเล็กน้อยเอ่ยไม่หนักไม่เบา“หลี่ซินนางมาที่หรือ แล้วเจ้าก็ให้คนลากนางออกจากโรงเตี๊ยม ถิงถิงของข้าทำสิ่งใดไม่เกรงใจท่านโหวเลยหรือ หลี่ซินคือนางอันเป็นที่รักของท่านโหวเจ้าลืมแล้วหรือไร”คำพูดนี้จงใจให้มู่หยางได้ยินอย่างชัดเจน นางคิดว่าหากเขารู้ว่าสาวใช้ของนางรักแกหลี่ซินมู่หยางต้องโกรธและคาดโทษพร้อมทั้งวิ่งโร่ไปหาหลี่ซินเป็นแน่ถิงถิงย่อมรู้ใจเจ้านาย นางเพิ่มเสียงดังขึ้นอีกหน่อยแล้วเอ่ยว่า“ใช่แล้วเจ้าค่ะ เป็นบ่าวที่ให้คนลากนางออกไปแล้วโยนไว้หน้าโรงเตี๊ยม ยังบอกนางว่าท่านโหวกับคุณหนูนอนห้องเดียวกัน ท่าทางนางเดือดดาลและแค้นเคืองยังร้องไห้เสียงดังน่าหนวกหูอีกด้วย”“พวกเจ้าถกเถียงกันรุนแรงเพียงนั้นหรือ แล้วนางบาดเจ็บหรือไม่”“บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ว่าคนของเราทำการรุนแรงเพียงใด อาจจะบาดเจ็บก็เป็นได้ คุณหนูบ่าวทำร

“ทะ ท่านโหว ท่านหมายความว่าอย่างไร”“ยังต้องให้พูดอีกหรือ เจ้าเป็นผู้ใดแฝงกายเข้าหาข้าเพื่อสิ่งใด ข้ากระจ่างแจ้งแก่ใจมานานแล้ว เจ้าเล่นงิ้วได้แล้วเจ้าคิดว่าข้ามู่หยางเล่นงิ้วไม่เป็นหรือ”“ทะ ท่านเข้าใจผิด ข้าไม่ใช่สายลับนะเจ้าคะ ท่านโหวข้าไม่มีวรยุทธ์ ยังเป็นญาติผู้พี่ของเสิ่นอวี้หลันมิใช่สายลับจริง ๆ”ปากของนางสั่นเทา มือทาบหน้าอกนางกำลังหาทางดึงยาพิษออกมาแล้วจัดการสาดใส่เขาทว่ามู่หยางกลับรู้ทัน เขาเพียงขยับกายเล็กน้อยก็จี้จุดนางเอาไว้ไม่สามารถขยับตัวมู่หยางตะโกนสั่งการ“จับพวกมันที่อยูในเรือนให้หมด จับเป็นไม่ได้ก็จับตายไม่มีละเว้น”หลี่ซินขยับตัวไม่ได้ น้ำตาของนางไหลออกมาเป็นสายเอ่ยเสียงเจือสะอื้น“ท่านทำข้าตกใจแล้ว ท่านโหวอย่าล้อข้าเล่นเลยเจ้าค่ะ”มู่หยางโหวจ้องนางเขม็ง พร้อมกับชักกระบี่ออกจากฝักแล้วปัดป้องลูกธนูที่พุ่งเข้ามาหาเขาทันใด“เจ้าลอบนำสิ่งใดออกจากจวนสกุลมู่ของข้าหรือ”ดวงหน้างามขาวซีดพร้อมกับริมฝีปากที่สั่นระริก“ขะ...ข้าไม่ได้นำสิ่งใดออกมา ใต้เท้าปรักปรำข้าแล้ว หรือว่าเป็นเสิ่นอวี้หลันที่ปรักปรำข้าเจ้าคะ”“เจ้าไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึงนาง หากเจ้ากล้าเอ่ยชื่อนางอีกข้าตัดลิ้นเ

นางมองขันทีด้วยดวงตาราวกับพญาเสือสาว ขันทีเองในใจหวาดกลัวหลานสาวคนโปรดของไทเฮาแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งขององค์หญิงใหญ่จึงได้แต่หลุบตาต่ำกล่าวขออภัยพร้อมร้องขอความเป็นธรรมเบา ๆ“คุณหนูเสิ่น บ่าวถูกบังคับนะขอรับ”เสิ่นอวี้หลันถอนหายใจยาว ไม่เอาความกับบ่าวไพร่ ตั้งแต่นางไปอาศัยอยู่ที่จวนสกุลมู่แม่สามีได้สั่งสอนนางถึงเรื่องต่าง ๆ มากมายรวมทั้งเรื่องที่จะไม่หาเรื่องคนที่อ่อนแอกว่าก่อนมามากแน่นอนว่านางเคารพแม่สามีผู้นั้นจึงเชื่อฟังและบัดนี้ได้นำมาปฏิบัติจนกลายเป็นนิสัยองค์หญิงทั้งสามได้โอกาสทองย่อมไม่ปล่อยเสิ่นอวี้หลันไปง่าย ๆ อย่างน้อยก็ต้องได้พูดจากระทบกระทั่งให้เสิ่นอวี้หลันได้อับอาย“องค์หญิงอย่าหาเรื่องกันดีกว่าข้ากับพวกท่านเดิมทีก็ไม่เคยสนทนากันดี ๆ อยู่แล้วมิใช่หรือ”องค์หญิงใหญ่ป้องปากหัวเราะเบา ๆ ท่าทางสูงศักดิ์และถือตัว“ข้าเพียงแต่อยากสนทนากับน้องสาว ไยเจ้าจึงได้คิดแบ่งแยกเช่นนี้ มิใช่เสด็จย่าหรือที่สอนให้พวกเรารักใคร่ปรองดองมาตั้งแต่เด็ก วันนี้เจ้าก็อยู่พูดคุยกับพวกข้าเสียหน่อยเถิด”“ข้าไม่อยากคุยกับพวกท่าน ถอยไป”เสิ่นอวี้หลันกอดอก มองสตรีทั้งสามตาขวางองค์หญิงรองเดินออกมาข้างหน้