Semua Bab MY ENGINEERS วิศวะดุคลั่งรัก: Bab 1 - Bab 10

42 Bab

Intro

หลายเดือนก่อน @GM CLUB"ไอ้เธียร มึงว่าผู้หญิงคนนั้นสวยไหมวะ" ตฤณเพื่อนในแก๊งเดียวกันของเธียรเขาเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายๆ คนต่างขนามนามว่าเขาคือคาสโนว่าแห่งวิศวะ เขาได้เอ่ยปากถามเพื่อนขณะที่สายตาก็จับจ้องไปยังสาวสวยด้านล่างของผับตาเป็นประกาย แต่คนที่ถูกถามอย่างเธียรหนุ่มหล่อมาดนิ่งพูดน้อยต่อยหนักอย่างเขากลับเงียบ ทำเพียงแค่มองตามที่เพื่อนบอกเฉยๆ ก่อนจะเลิกสนใจแล้วหันไปเล่นโทรศัพท์แทน จนเพื่อนที่นั่งรอคำตอบอยู่ถึงกับถอนหายใจออกมา"เฮ้อ ไฮ้สัสเอ้ย กูก็นั่งรอไปสิครับนึกว่าแม่งจะพูดอะไรออกมาบ้าง เสียอารมณ์ฉิบหาย" ตฤณว่าขึ้นอย่างเหนื่อยใจก่อนจะหันไปหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแทน"หึ มึงก็รู้ว่าไอ้เธียรมันไม่ค่อยชอบมองสาวๆ เหมือนมึง" แปลนหนุ่มหล่ออารมณ์ดีอีกคนของกลุ่มซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของเธียรว่าขึ้นพร้อมกับใช้สายตาเยาะเย้ยมองตฤณที่ถูกเธียรเฉยเมยใส่อย่างชอบใจ"ตกลงไอ้ทามมันออกมาหรือยังวะไอ้โย นี่กูนั่งรอมันจนรากงอกแล้วนะ ไอ้สัสนัดเพื่อนมาแต่มาสายกว่าเพื่อน ไม่สมกับเป็นประธานเฮดว้ากเลยแม่ง" ตฤณบ่นถึงเพื่อนอีกคนที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งเป็นคนนัดพวกเขาให้ออกมาดื่ม แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเพื่อ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่1

ปัจจุบัน...@ห้องสมุด“สวย คืนนี้กูอยากไปเที่ยวผับวะ มึงไปกับกูได้ปะ”“มึงกับกูสองคนเหรอ แล้วยัยพิ้งค์อะ”“โทษทีมึงกูไปไม่ได้อะเดี๋ยวโดนพี่ทามติกเข้าบัญชีดำอีก”“นะมึง กูอยากไปปลดปล่อยอะอีเหี้ยเรียนหมอมันทำให้กูอยากบ้ากูอยากไปปลดปล่อยอะ ไม่งั้นกูได้บ้าจริงๆ แน่นะสวยนะ” ยัยพริกไทยขยุ้มผมตัวเองจนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไปหมดก่อนจะทำตาปริบๆ อ้อนฉันให้ไปเที่ยวกับมันคือตอนนี้มันใกล้จะสอบแล้วนักศึกษาทุกคนเลยต้องขะมักเขม้นกับการอ่านหนังสือเป็นพิเศษแล้วพวกฉันที่เรียนหมอมันเลยต้องขยันอ่านขึ้นอีกเท่าตัวอยู่กับหนังสือแทบจะทุกเวลาจนบางครั้งฉันเองก็อยากจะอ้วกเหมือนกันนะเพราะมันต้องอ่านเยอะมากฉันเลยเข้าใจสภาพของยัยพริกไทยตอนนี้เลยที่มันว่าใกล้จะบ้าแล้วถ้าไม่ได้ปลดปล่อยเฮ้อ!“เออๆ ก็ได้ แล้วมึงจะไปกี่ทุ่มอะ” ฉันถามยัยพริกไทยที่นั่งทำหน้าดีใจหลังจากที่ตอบไป“สักสามทุ่ม…”“สี่ทุ่มกลับนะ” ทันทีที่พริกไทยพูดฉันก็รีบตัดบทก่อนที่มันจะได้พูดจบประโยคเพราะถ้าไม่รีบดักมันไว้ก่อนคงได้กลับตอนผับปิดแน่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงฉันก็จะไม่ได้กลับไปทบทวนหนังสือต่อแน่นอนแต่…“อีสวย! มึงจะบ้าเหรอ ไปผับนะไม่ใช่ไปเข้าห้องน้ำมึง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่ 2

“…”หลังจากที่ฉันเรียกชื่อพี่เธียรไปก่อนหน้านี้ ไม่นานใบหน้าหล่อเหลาของพี่เธียรก็ค่อยๆ โผล่ออกมาจากความมืดจนฉันสามารถเห็นหน้าหล่อๆ ของเขาได้ชัดและมันก็ชัดมากจนทำให้ฉันยืนนิ่งตาค้างเลยทีเดียว อารมณ์คล้ายๆ เหมือนสมองถูกปิดสวิตช์ไปชั่วขณะ เพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นพี่เธียรจริงๆแล้ว…เอ๋อ ฉันควรทำยังไงดีละ ฉันควรหนีสิถูกไหม ใช่ ฉันควรไปจากตรงนี้หมับ!“จะไปไหน”“เอ่อ…สวยต้องกลับแล้วค่ะ” ฉันรีบตอบโดยที่ไม่มองหน้าพี่เธียรแม่แต่นิดเดียว“ฉันไปส่ง”“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันสวนกลับทันควันพร้อมกับเตรียมตัวจะเดินออกมาอีกครั้ง แต่…พรึบ!เฮือก!จู่ๆ พี่เธียรก็กระชากแขนฉันกลับแล้วดันหลังฉันให้ติดกับผนังปูนด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายแต่แฝงความหงุดหงิดเอาไว้อีกครั้ง ทำเอาฉันเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว แต่อาการทำตัวไม่ถูกของฉันก็ยิ่งทวีคูณเข้าไปอีกเมื่อพี่เธียรลดใบหน้าลงมาเสมอกับใบหน้าของฉันจนปลายจมูกเกือบจะชนกันแล้วถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด“เธอจะหนีหน้าฉันไปถึงไหน”“ส…สวยไม่รู้”“เหอะ ไม่รู้…” พี่เธียรยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเสมองไปอีกทางพร้อมกับสีหน้าที่ดูหงุดหงิดใช่ย่อย“เธอจะยั่วโมโหฉันไปถึงไหน” น้
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่ 3

หลายสัปดาห์ต่อมา...หลังจากที่หลายคืนก่อนที่ฉันเอาแต่หลอนคำพูดของพี่เธียร วันถัดมาจนถึงวันนี้ฉันก็พยายามหลบหน้าพี่เธียรเหมือนเดิม เพราะไม่อยากเจอหน้าเขาแล้วพานทำให้หัวใจของฉันทำงานหนักอย่างคืนนั้นอีกครั้ง...คือฉันก็ไม่ทราบหรอกว่าพี่เธียรกำลังคิดอะไรหรือกำลังจะทำอะไรอยู่ ถึงได้มาบอกว่าให้ฉันเตรียมตัวไว้ แต่ถ้ามันเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นละก็...ฉันบอกเลยว่าฉันไม่ได้ซีเรียสไม่ต้องมารับผิดชอบเลยด้วยซ้ำ ปล่อยมันไว้แค่คืนนั้นแล้วดำเนินชีวิตต่อไปเถอะ"พวกมึง…จะว่าไปเราก็ไม่ได้ไปกินข้าวที่โรงอาหารวิศวะนานแล้วนะ วันนี้เราไปกินข้าวที่นั่นกันปะ กูอยากส่องพี่โยธาด้วยไม่ได้เห็นหน้ามาหลายวันละ" หลังจากที่พวกเราสามคนเดินออกมาจากลิฟต์ในตึกของคณะแล้วยัยพริกไทยมันก็พูดออกมาหน้ายิ้มมีความสุขเป็นคนแรกที่ได้เพ้อฝันถึงคนที่มันชอบอย่างพี่โยธา แต่พอมันหันมาเห็นหน้าฉันแล้วมันก็ถอนหายใจทำหน้าเซ็งออกมาทันที"มึงไม่อยากไปสินะ งั้นก็ไปร้านคาเฟ่แถวหน้ามอเถอะ" ว่าจบมันก็เดินนำไปที่ลานจอดรถ น้ำพิ้งค์ที่เดินคู่กับฉันเลยหันมายิ้มให้ฉันก่อนจะกอดคอเดินไปด้วยกันซึ่งฉันที่ยังไม่ได้ว่าอะไร เลยต้องเออออไปตามสถานกา
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่ 4

“เธอคิดจะหลบหน้าฉันไปถึงเมื่อไหร่”หลังจากที่เราสองคนนั่งในรถมาได้ครึ่งทาง จู่ๆ พี่เธียรที่นั่งเงียบมานานก็เอ่ยถามฉันเขาถามฉันว่าจะหลบหน้าเขาไปถึงเมื่อไหร่ แล้วจะให้ฉันตอบคำถามของเขายังไงดีละ ก็ในเมื่อที่ฉันพยายามหนีหน้าเขาก็เพราะว่าฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาไงละ ฉันไม่อยากตอบไลน์ที่ไม่รู้ว่าเขาได้มาจากไหน ฉันไม่อยากเจอหน้าเขาที่เอาแต่จ้องหน้าฉันไม่วางตา“ที่สวยไม่อยากเจอพี่ มันยังมีคำตอบแบบอื่นอีกเหรอพี่เธียร”“จะหนีหน้าฉันให้ได้อย่างเมื่อก่อนเลยใช่ไหม”ตึกๆ ตึกๆทันทีที่พี่เธียรพูดจบหัวใจของฉันก็เต้นแรงทันที เพราะคำพูดเหล่านั้นของเขาเมื่อกี้มันกำลังทำให้ฉันนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีที่แล้ว เหตุการณ์ที่ทำให้ฉันกับพี่เธียรกลายเป็นคนไม่รู้จักกันใช่ อันที่จริงฉันกับพี่เธียรเรารู้จักกันมาก่อนหน้านี้และเราก็รู้จักกันดีในฐานะคนรักเก่า ใช่ คนรักเก่า ฉันกับพี่เธียรเราเคยคบกันและเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันกับพี่เธียรห่างเหินกันจนกลายเป็นคนที่ไม่เคยรู้จักกันก็คือเรื่องของเวลาเราคบกันแต่เราไม่เคยมีเวลาให้กันเลย พี่เธียรเขาละเลยความรู้สึกของฉันจนฉันรู้สึกเกลียดเขา ไม่อยากอยู่ใกล้เขา สุดท้ายฉันก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่ 5

วันต่อมา…“มึงว่าแผนนี้มันจะเวิร์คจริงเหรอวะพริก” ฉันถามพริกไทยที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าวิตกกังวล“ถ้ามึงเลิกทำสีหน้ากังวลอย่างตอนนี้ มันเวิร์คแน่ยัยสวย มึงช่วยเลิกเอาคิ้วบนหน้ามึงมาผูกกันเป็นโบได้ปะ กูเห็นแล้วพานใจไม่ดีไปด้วย”“ก็กูกังวลนี่ มึงก็รู้ว่านอกจากพี่ทามแล้วพี่เธียรนี่แหละที่น่ากลัวอีกคน เผลอๆ อาจจะมากกว่าพี่ทามด้วยซ้ำ” คนอย่างพี่เธียรเห็นเงียบๆ แบบนั้นแต่ฉันแอบกลัวความเงียบของเขามากเลยนะ“เอาเถอะสวย เท่าที่กูรู้มาจากพี่ทามอะพี่เธียรฉลาดเงียบก็จริงแต่อย่าให้พี่แกจับได้ก็พอปะมึง ถ้าวันนี้รอดพรุ่งนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้ว” ยัยน้ำพิ้งค์ว่าขึ้นมาบ้างขอบคุณพระเจ้าที่ส่งเพื่อนดีๆ อย่างสองคนนี้มาให้ฉัน เอาจริงๆ ตอนแรกฉันก็ประหม่ามากๆ จนเก็บอาการไว้ไม่อยู่จริงๆ นั่นแหละ แต่พอเพื่อนทั้งสองคนช่วยกันปลอบฉัน ฉันก็รู้สึกใจเย็นลงมาได้นิดหนึ่งย้ำ! ว่านิดหนึ่งเท่านั้นที่เหลือฉันก็ยังประหม่าเหมือนเดิม แต่สีหน้าแววตาของฉันรวมถึงเท้าที่กำลังสั่นอยู่ตอนนี้มันก็เก็บไม่อยู่จนน่าหงุดหงิดอยู่เหมือนกันนะ“โอ๊ะ! นั้นไงเพื่อนกูมาแล้ว…ไอ้มอสทางนี้” พริกไทยว่าขึ้นเสียงดีใจหลังจากที่มันคอยชะเง้อคอมอง
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่6

“เธอกลัวอะไรมันนักหนาวะ”“เราเปล่ากลัวพี่เธียรนะ”“ไม่กลัวแล้วจะรีบออกมาทำไม”“เราแค่มองออกว่าแผนนี้มันไม่เวิร์คพี่เธียรไม่เชื่อหรอกว่ามอสเป็นแฟนเรา”“งั้นก็กลับเข้าไปใหม่ เดี๋ยวฉันจะจูบเธอโชว์มันเลย”“นายจะบ้าเหรอ เราไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด เอางี้นะเราแยกย้ายกันตรงนี้แหละ แล้วก็ลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเถอะ”“อะไรของเธอวะ”“เอาเถอะน่า แยกย้ายกันตรงนี้แหละ นายเองก็มีธุระต่อไม่ใช่เหรอ รีบไปสิ” ว่าจบฉันก็ดันหลังมอสให้ไปอีกทาง ส่วนฉันก็รีบเดินกลับคณะเหมือนเดิม...“สวย! เป็นไงบ้างแผนโอเคปะ” ยัยน้ำพิ้งค์วิ่งหน้ายิ้มเข้ามาจับมือฉันก่อนจะถามถึงแผนที่ได้ทำก่อนหน้านี้ ซึ่งฉันก็ได้แต่ถอนหายใจตอบมัน“ถอนหายใจงี้ ไม่โอเคเหรอวะ”“ไม่รู้สิมึง กูว่าไม่น่าจะเวร์คอะพี่เธียรดูไม่ค่อยเชื่ออะ แถมสายตาที่มองมอสก็เหมือนรู้จักมอสยังไงไม่รู้” ฉันตอบน้ำพิ้งค์ไปอย่างที่คิดก่อนจะชะเง้อคอมองหาพริกไทย “แล้วนี่พริกไทยไปไหนอะ”“อ่อ มันไปเข้าห้องน้ำอะ”“อืม” พูดคุยกันจบฉันกับยัยน้ำพิ้งค์ก็เดินไปนั่งที่ม้านั่งที่ฉันจากมาก่อนหน้านี้ นั่งได้ไม่นานยัยพริกไทยก็กลับมาจากห้องน้ำพอดี ฉันเลยเล่าเรื่องให้มันฟัง มันเลยบอกว่าไม่เป็
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่7

หลายนาทีต่อมา…หลังจากที่พี่เธียรเดินหนีเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำของฉันแล้ว ตอนนี้เขาก็เดินออกมาด้วยชุดลำลองพร้อมนอน ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อยืดสีกรมกางเกงวอร์มสีพื้นเดินเช็ดผมไปพลางๆ โดยที่ไม่หันมาสนใจเจ้าของห้องอย่างฉันที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงโต๊ะหนังสือเลยสักนิด เขาปฏิบัติทุกอย่างราวกับว่าที่นี่มันคือคอนโดของเขาเขาจะเดินไปมุมไหนของห้องก็ย่อมได้ จะเดินผ่านหลังเก้าอี้ที่ฉันนั่งเพื่อออกไปสูดอากาศตรงระเบียงห้องกี่ครั้งก็ได้ เขาจะเดินไปเปิดทีวีของฉันแล้วนั่งดูหนังก็ได้ หรือเขาจะเดินออกจากห้องนอนของฉันแล้วเข้าไปหยิบขนมในห้องครัวของฉันเพื่อนั่งกินตอนดูหนังที่ห้องรับแขกก็ได้ใช่ เขาทำได้ทุกอย่างโดยที่ไม่เกรงใจเจ้าของห้องอย่างฉัน! แถมเขายังมีน้ำใจแบ่งขนมให้ฉันกินอีก"กินขนมด้วยกันมั้ย?" เหอะ ให้ตายเถอะนี่ฉันกำลังโดนพี่เธียรกวนประสาทอยู่เหรอ ทำไมเขาถึงได้หน้ามึนแบบนี้!"พี่เธียร สวยว่าพอเถอะแล้วพี่ก็กลับห้องของพี่ไปได้แล้ว สวยจะพักผ่อน" ฉันไล่คนที่นั่งยื่นซองขนมค้างในอากาศให้ฉันด้วยสีหน้าที่...ขอร้องเถอะ ฉันเหนื่อย ฉันไหว้ละช่วยกลับไปสักทีเถอะ"ฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น" เฮ้อ~ พระเจ้า! ช่วยพาผู้ชายคนนี้อ
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่ 8

หลายชั่วโมงต่อมา…16.00น.“วันนี้พี่ๆ เขานัดกันที่ลานคณะ มึงว่าพี่เขามีเรื่องอะไรหรือเปล่าวะ” พริกไทยถามสีหน้ากังวล หลังจากที่ได้รับไลน์กลุ่มว่าวันนี้พี่ๆ นัดน้องปีหนึ่งรวมตัวกันที่ลานคณะ“พี่คณะเรามันไม่เหมือนกับคณะข้างๆ หรอก มึงจะไปซีเรียสทำไม” ที่ยัยน้ำพิ้งค์มันตอบแบบนั้น ก็เพราะคณะของฉันพี่ๆ ใจดีกันทุกคน ส่วนคณะข้างๆ ที่มันว่าก็คือคณะวิศวะของสามีมันอย่างพี่ทามอย่างที่รู้กันว่าคณะวิศวะเป็นที่เลื่องลือในเรื่องของการรับน้องโหด พี่ในเอกคือโหด ดุ และใช่พวกเขาดุดันแบบไม่เกรงใจใครหนึ่งในนั้นก็คือพี่เธียร รองเฮดว้ากของคณะนั้นทุกครั้งที่พี่ๆ เรียกรวมพวกฉันเพื่อพบปะกันก็จะบังเอิญกับคณะของพี่เธียรเรียกรวมน้องๆ ของคณะตัวเองเหมือนกัน ฉันเลยได้เห็นมุมนิ่งๆ แต่น่ากลัวของเขาตลอด โดยเฉพาะสายตานั้นเวลาที่มองรุ่นน้องของพวกเขาบรึ่ย~ แค่นึกถึงภาพฉันก็ขนหัวลุกหมดแล้ว แล้วจะให้ฉันมีแฟนชื่อพี่เธียรเหรอ ไม่เอาดีกว่า ฉันไม่อยากโดนเขาตวาดเวลาที่หงุดหงิด“พิ้งค์ พริกเดี๋ยวกูขอไปซื้อน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมา”“อืมๆ” เป็นยัยน้ำพิ้งค์ที่หันมาพยักหน้ารับทราบก่อนจะหันกลับไปโม้กับยัยพริกไทยต่อคือตอนนี้พวกเราสามคนเรีย
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya

บทที่ 9

ฟึบ!“แกไปไหนมาเนี่ยสวย โคตรนานเลยฉันโทรไปแกก็ไม่รับสาย” หลังจากที่ฉันวิ่งกลับมาถึงลานคณะของตัวเองแล้ว ฉันก็ค่อยๆย่องเข้ามานั่งขัดสมาธิข้างหลังน้ำพิ้งค์ช่วงจังหวะที่พี่ๆเขากำลังสนใจอย่างอื่นใช่ตอนฉันกลับมาถึงพี่ๆในคณะมากันครบแล้ว ยัยน้ำพิ้งค์ที่นั่งอยู่ด้านหน้าฉันจึงหันมาถามหน้าเครียดมันคงจะเครียดที่โทรหาฉันแล้วฉันไม่รับสาย ที่ฉันไม่รับสายมันก็เพราะว่า…ฉันปิดเสียงไว้ สาเหตุที่ปิดเสียงไว้เพราะตอนที่เรียนอยู่ฉันกลัวจะมีเสียงแทรกเข้ามาตอนเรียน เดี๋ยวจะโดนอาจารย์ดุเอาถ้าจู่ๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนที่กำลังเรียน ฉันก็เลยปิดเสียงไว้ แต่พอเรียนจบคลาสฉันก็ดันลืมเปิดเสียงกลับตามเดิมตลอด ก็เลยไม่ได้ยินเสียงตอนที่น้ำพิ้งค์โทรหา“โทษทีมึง พอดีกูไปซื้อน้ำที่โรงอาหารวิศวะมาอะ”"ห้ะ? อะไรทำให้มึงต้องถ่อสังขารตัวเองไปถึงที่ที่มึงไม่อยากเหยียบแบบนั้นสวย" ก็ตามที่รู้กันว่าฉันไม่ถูกกับโรงอาหารวิศวะเหตุผลก็เพราะก่อนหน้านี้ฉันชอบหลบหน้าพี่เธียรอยู่ตลอด น้ำพิ้งค์เลยแปลกใจที่ฉันบอกว่าไปที่นั่นมา"โรงอาหารคณะเราปิด...อะ" ฉันตอบพลางเหลือบตามองไปยังร่างสูงของพี่เธียรที่กำลังเดินไปหาพี่ทามสามีน้ำพิ้งค์ หลังจาก
last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-07
Baca selengkapnya
Sebelumnya
12345
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status