Semua Bab MY ENGINEERS วิศวะดุคลั่งรัก: Bab 11 - Bab 20

19.00น.@ร้านเหล้า“จะกลับตอนไหนก็ไลน์มาบอกละกัน เดี๋ยวมารับ” พี่เธียรจอดรถเทียบฟุตบาทเสร็จก็พูดกับฉันใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ในรถกับพี่เธียรและตอนนี้พี่เธียรก็เป็นคนมาส่งฉันที่ร้านเหล้าที่ฉันได้นัดไว้กับเพื่อนทุกคนคงกำลังสงสัยกันใช่ไหมว่าหลังจากที่ฉันเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำเหตุการณ์หลังจากนั้นมันเป็นยังไง…ย้อนไปเมื่อสามชั่วโมงก่อนหน้านี้…ปึก! ฉันเปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่อาบน้ำชำระร่างกายเสร็จเรียบร้อย ซึ่งฉันในตอนนั้นกำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวทั้งร่างกาย เดินไปทางห้องแต่งตัวเพื่อเลือกชุดมาใส่หลังจากที่ได้ชุดมาแล้วฉันก็เตรียมตัวจะหมุนตัวเดินไปสวมเสื้อตรงหน้ากระจกแต่จู่ๆ สิ่งที่ไม่คาดคิดอย่างพี่เธียรก็ยืนอยู่ด้านหลังของฉันทำเอาฉันตกใจหัวใจเกือบวายแต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าก็คือสภาพของฉันตอนนั้นต่างหากละ! ฉันที่ได้สติขึ้นมารีบใช้มือของตัวเองปิดหน้าอกทันทีก่อนจะเรียกชื่อพี่เธียรเสียงดังสีหน้าตระหนกตกใจ“พะ…พี่เธียร! นี่พี่เข้ามาในห้องแต่งตัวของสวยทำไมเนี่ย”“เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลยนะ ว่านัดกับเพื่อนจะไปไหน”“ไปร้านเหล้า” ฉันตอบพร้อมกับมองหน้าพี่เธียรอย่างไม่ไว้ใจ“แถวไหน”“แถ

หลังจากที่ฉันหายสติหลุด ฉันก็เดินเข้ามาอาบน้ำในห้องน้ำอย่างเหม่อลอย สรุปก็ยังไม่ได้สติกลับมาเต็มร้อยนั่นแหละ จนฉันต้องใช้มือตบแก้มตัวเองสองสามทีถึงจะเรียกสติกลับมาได้“หยุดเหม่อได้แล้วสวย แกจะมาเสียอาการเพราะคำพูดติดเรทของพี่เธียรไม่ได้นะ มันเด็กอนุบาลเกินไป” ใช่ ฉันจะมามัวแต่นึกถึงภาพตอนพี่เธียรก้มลงมาจุ๊บปากแล้วต่อด้วยคำพูดติดเรทพวกนั้นไม่ได้สิ มีสติหน่อย!ฟังนะ แกควรทำธุระในห้องน้ำของแกให้เสร็จเรียบร้อย แล้วรีบย้ายตัวเองออกไปจากห้องน้ำนี่ซ่ะปึก! แอ๊ด~หลังจากที่ฉันเอาแต่ทะเลาะกับตัวเองเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ จากนั้นก็รีบเดินไปที่ห้องแต่งตัว เลือกชุดนอนหนึ่งชุดมาใส่ จากนั้นก็เดินออกไปที่เตียงเตรียมจะขึ้นไปนอน แต่แปลกที่ไม่เห็นพี่เธียรนอนอยู่บนเตียงปึก!!!!“มองหาอะไรอยู่” ฉันสะดุ้งตกใจที่จู่ๆ พี่เธียรก็เปิดประตูเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ในมือถือกล่องอะไรบางอย่างเข้ามาด้วย และไอ้กล่องที่ว่าก็คือกล่องปฐมพยาบาลที่ฉันเตรียมไว้ใช้เผื่อเกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยในห้องจริงด้วย หน้าพี่เธียรตอนนี้มันมีแผลอยู่นี่?“มาทำแผลให้ฉันหน่อย” ปากหนาขยับบอกฉันให้ช่วยทำแผลให้เขาซึ่งนั่งรออยู่ตรงป

มันเนิ่นนานกี่นาทีแล้วไม่รู้ที่พี่เธียรกดริมฝีปากตัวเองบนริมฝีปากของฉันไว้ มันเป็นการจูบที่ไม่ได้แทรกลิ้นเข้ามาก็จริงทว่ามันกลับทำให้ฉันร้อนผ่าวไปทั้งตัว ริมฝีปากหนาที่กดจูบหนักๆตอนนี้มันเหมือนใช้ย้ำฉันว่าอย่าคิดลองดีเป็นอันขาด ไม่งั้นบางสิ่งบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นจากเขา มันอาจจะได้เห็นในตอนนี้ก็ได้ซึ่งถ้าให้พูดจริงๆ พี่เธียรในวัยมัธยมตอนนั้นมันก็อีกแบบจริงๆนั่นแหละไม่ได้ดุดันตาดุหน้านิ่งขนาดนี้หรอก แต่เขาในตอนนี้นั้นมันทำให้ฉันไม่กล้าหาญพอที่จะท้าทายจริงๆพลั่ก!หลังจากที่พี่เธียรผละออกจากริมฝีปากของฉันแล้ว ฉันที่หลับตาปี๋ก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ซึ่งภาพที่เห็นตรงหน้าก็ยังคงเป็นอะไรไม่ได้นอกจากคนหน้านิ่งที่จูบฉันเมื่อกี้ยืนจ้องตาฉันอยู่ที่เดิม ฉันที่ไม่กล้าสบตาด้วยเลยต้องเบือนหน้าไปทางอื่นแทนใครมันจะไปกล้าสบตาคมดุคู่นั้นให้เสียวสันหลังเล่นละ“ต่อไปนี้อย่าให้ฉันเห็นว่าเธออยู่ใกล้ไอ้เด็กเวรนั่นอีก ไม่งั้น…” ไม่งั้นอะไร จะทำอะไรฉันอีก แล้วนั่นทำไมใช้สายตาแบบนั้นมองเรือนร่างของฉันล่ะนี่อย่าบอกนะว่าเขากำลังคิดเรื่องนั้นอยู่!“รีบไปแต่งตัวเถอะ” พี่เธียรยกมือข้างหนึ่งเกาผมตร

หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรัวแรงราวกับมีคนเข้ามาเขย่าหรือไม่มันก็เหมือนมีเหตุการณ์บางอย่างชวนให้ระทึกทำให้เต้นแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว7.8ริกเตอร์เสียอีก เธอไม่รู้ว่าตอนนี้สีหน้าของเธอมันแสดงออกไปแบบไหนหลังจากที่ได้ยินเจ้าของตักเอ่ยออกมาแบบนั้น แต่ความรู้สึกแรกที่ได้ยินเมื่อกี้ เธอบอกได้เลยว่ามันชาวาบไปทั้งตัวโดยเฉพาะตรงหน้าอกข้างซ้ายของเธอเอาจริงๆ เธอก็พอรู้อยู่แล้วว่าเรื่องราวมันจะต้องแบบนี้ เขาต้องเอ่ยปากกับเธอแบบนี้แต่ทำไมพอถึงเวลาจริงๆ แล้วเธอกลับใจสั่นน้ำตารื้นได้แบบนี้ก็ไม่รู้ แล้วสายตานั่นที่เขาใช้มองเธอตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้เหมือนเขารู้สึกผิดขนาดนั้น เขาไปทำอะไรมาแล้วเธอไม่รู้หรือไงกัน"อะเอ๋อ..." หลังจากที่นั่งเงียบไปสักพักเธอก็เริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกอีกครั้งเพราะอยู่ๆ น้ำตาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนก็หยดแมะลงบนแก้มของเธอ เธอเลยรีบใช้หลังมือเช็ดก่อนจะทำท่าลุกขึ้นออกจากตักแกร่ง แต่..."เธอร้องไห้เหรอ""หื้ม? เปล่านะสวยไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย" ตาสวยเบิกกว้างปฏิเสธเสียงแข็ง"แต่เมื่อกี้เธอ...""ฝ้ามันรั่วน้ำเลยหยดลงมาโดนแก้มสวย" ถึงจะดูตลกที่ตอบไปแบบนั้นแต่มันก็ช่วยไม่ได้เพราะมันเป็นทางออ

หลังจากที่พี่เธียรหันมาบอกให้ฉันยืนรอเขามอบรางวัลให้นักแข่งรถเสร็จ เขาก็เดินจากไปทันทีทิ้งให้ฉันยืนมองเขามอบรางวัลให้นักแข่งคนเดียว ฉันที่ยืนมองคนตัวสูงกำลังมอบรางวัลมาได้สักพัก จู่ ๆ ก็รู้สึกตลกตัวเองสิ้นดีที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับพี่เธียร ฉันไม่เคยรู้เลยว่าพี่เธียรเปิดสนามแข่งรถ และทำได้ดีมากด้วย เอาจริงๆ ฉันในตอนนั้นมันอยู่สวนไหนในความสำคัญของเขากันนะ ถึงได้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยขนาดนี้เหอะ ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจตัวเองชะมัด! เพราะฉันไม่ได้สำคัญกับเขาใช่ไหม เรื่องใหญ่โตน่ายินดีขนาดนี้เขาถึงไม่ได้บอกฉัน..."พี่จะบอกสวยได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมพี่ในตอนนี้..." หลังจากที่พี่เธียรมอบรางวัลเสร็จเขาก็จูงมือฉันพามาที่ห้องพักของเขา ฉันที่กำลังยืนอยู่ด้านหลังเขาเลยสะบัดมือทิ้งแล้วเอ่ยถามออกไปด้วยความโมโหเล็กน้อยก็โมโหจริงๆ นั่นแหละ เรื่องใหญ่โตขนาดนี้แต่เขากลับปิดบังฉันทำมันเงียบๆ คนเดียว คือละเลยฉันอย่างเดียวไม่พอแต่ไม่เห็นความสำคัญของฉันด้วย"ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอ""ไม่ได้ตั้งใจเหรอ แต่ปิดมิดเลยนะ" ฉันว่าตาขวาง เริ่มรู้สึกหน่วงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เริ่มรู้สึกเหมือนมีก้อ