All Chapters of MY ENGINEERS วิศวะดุคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...หลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมาจากเตียงที่เป็นสนามรักไปก่อนหน้านี้ ฉันก็เดินออกมายังห้องครัวขนาดเล็กของพี่เธียรเนื่องจากรู้สึกกระหายน้ำเป็นอย่างมาก แต่ขณะที่ฉันกำลังดื่มน้ำอยู่ จู่ ๆ ก็มีมือหนาสอดเข้ามากอดเอวของฉันจากทางด้านหลังไว้ ฉันเลยหมุนตัวหันไปหาทันที แต่ทันทีที่ฉันหันไปริมฝีปากของฉันก็ถูกจูบจากคนที่เข้ามากอดเสียก่อนจุ๊บ!ฉันปล่อยให้พี่เธียรจูบอยู่อย่างนั้นนานหลายนาทีจนกว่าเขาจะพอใจแล้วยอมปล่อยฉันเอง แต่ยิ่งฉันปล่อยคนที่จูบปากฉันเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยฉันไปง่ายๆ แถมตอนนี้ยังมีการสอดมือเข้ามาใต้สาบเสื้อของฉันเพิ่มแล้วด้วยนี่เขาจะเอาอีกแล้วเหรอ?หมับ!"พะพี่เธียร สวยว่าพักสักหน่อยไหม น้ำค่ะ" ฉันว่าพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้พี่เธียร เขาน่าจะดื่มน้ำหน่อยนะเนื่องจากก่อนหน้านี้เขาเสียน้ำไปเยอะพอสมควร เอ๋อ...ฉันหมายถึงเหงื่อนะ"ยื่นน้ำให้แบบนี้...""หยุดเลยค่ะ สวยไม่ให้แล้วเมื่อกี้พี่ตักตวงความสุขไปจากร่างกายสวยเยอะแล้ว" ฉันว่าหน้าตึง เห็นฉันยอมให้เขาใช้ร่างกายฉันหน่อย เขาก็ล่อฉันไปเกือบหมดแรง เอาจริงพูดไปขาก็ยังสั่นไม่หายเลย เขามันอึดอะไรขนาดนั้น เห็นหน้านิ่งดุๆ แบบนั้นไม

16.00น.หลังจากที่เคลียร์เหตุการณ์พวกนั้นเมื่อตอนเที่ยงได้แล้ว ตอนนี้ฉันก็มาสถิตอยู่ในห้องเชียร์คณะวิศวะของพี่เธียร ใช่ค่ะ วันนี้เขาต้องเข้าพบน้องๆ ปีหนึ่งเห็นว่าเป็นเรื่องสมุดลายเซ็นที่ต้องล่าและเรื่องเกียร์อะไรไม่รู้ของพวกเขา แล้วถามว่าฉันเรียนคณะอื่นแล้วเข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้เหรอ คำตอบก็คือ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแต่พี่เธียรเขาไม่ยอมไปส่งฉันที่ห้องและไม่ยอมให้เพื่อนฉันช่วยไปส่งด้วย เรื่องจะนั่งแท็กซี่กลับเองก็อย่าหวังเลย ตอนนี้ฉันเลยได้แต่นั่งดูพวกเขาตะคอกใส่รุ่นน้องต่อไปเอาจริงๆ ในห้องนี้มันกว้างมากเลยนะคล้ายๆ สนามบาสอะแต่ห้องมันก็จะทึบหน่อยคล้ายๆ ห้องดำห้องปกครองอะ บรรยากาศมันก็พาไปทางด้านแบบนั้นด้วย ฉันที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องกับสตาฟวิศวะได้แต่เงียบกริบ เพราะหน้าแถวที่พวกปีหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ตอนนี้มีกลุ่มพวกพี่เธียรยืนกางขาออกเล็กน้อยแล้วเอามือไขว้หลังทำหน้านิ่งอยู่ และบนโพเดียมเป็นขั้นบันไดนั้นก็มีพี่ทามพี่เธียรแล้วก็พี่โยธายืนเรียงตามลำดับตำแหน่งอยู่ด้วย โดยขั้นบนสุดก็จะเป็นพี่ทาม ขั้นต่อมาก็จะเป็นพี่เธียร รังสีความน่ากลัวและความเยือกเย็นที่พวกเขามีตอนนี้ไม่ต้องบอกเลยว่าน่ากลัว

วันต่อมา..."พี่เธียร~ พี่เห็นยางรัดผมของสวยบ้างไหมคะ!" ผมที่นั่งรอเจ้าของเสียงที่ตะโกนออกมาอยู่ข้างนอกต้องลุกขึ้นเดินเข้าไปหาด้วยความสงสัยว่าเธอกำลังหาอะไรอยู่หรือเปล่า เพราะเสียงที่ตะโกนออกมาเมื่อกี้มันได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่คือตอนนี้มันเป็นเวลาแปดโมงเช้าแล้ว ผมกับเจ้าของห้องมีเรียนเช้าพร้อมกันและทุกครั้งที่เรามีเรียนพร้อมกันเราจะเดินทางไปเรียนพร้อมกันตลอด และโดยปกติแล้วคนที่ไม่ชอบไปเรียนสายอย่างเจ้าของห้องที่ผมอาศัยอยู่ตอนนี้ก็มักจะแต่งตัวเสร็จไวด้วย แต่วันนี้แปลกที่เสร็จช้ากว่าปกติทุกวัน บวกกับเมื่อกี้เหมือนเธอตะโกนถามบางอย่างกับผมด้วยเธอหาอะไรของเธออยู่?แอ๊ดดด~ขวับ!"โอ๊ะ! มาแล้ว คือสวยกำลังหายางรัดผมที่สวยใช้ประจำอยู่ค่ะ ไม่รู้มันหายไปไหน หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอพี่เธียรพอจะเห็นมันบ้างไหมคะ" ทันทีที่สวยเห็นผมเธอก็ตั้งคำถามกับผมทันที ซึ่งเท่าที่ผมพอจะจับใจความได้ก็คือ เธอกำลังหายางรัดผมและเป็นยางมัดผมที่เธอใช้เป็นประจำด้วยแต่ประเด็นคือ ไอ้เส้นยางรัดผมที่ว่านะ ผมยังไม่เคยเห็นแม้แต่เงามันเลยว่ามีหน้าตาเป็นยังไง แล้วผมจะเอาคำตอบที่ไหนไปตอบคนที่ยืนรอคำตอบจากผม"อันไหน?""เฮ้อ~ ก็อันนั่น

"คุณเธียร!" มันเรียกชื่อผมสีหน้าตกใจที่เห็นผมยืนจังก้าอยู่หน้าประตู มองมันกับเมียผมสายตาวาวโรจน์อยู่ตรงนี้ ไอ้นี่แม่งลับหลังผมมันมาตีสนิทกับเมียผมได้ไง อยากโดนไล่ออกหรือไงวะ"คือผม...""ผมอะไร" ผมถามมันพร้อมกับก้าวเท้าเดินเข้าไปหามัน มันเลยแอบลอบกลืนน้ำลายมือสั่นจนเก็บอาการไม่อยู่ก่อนที่จะตั้งสติได้รีบวิ่งไปหลบข้างหลังเมียผมแทน"คุณสวย คุณอธิบายให้แฟนคุณเข้าใจหน่อยสิครับ""อธิบายว่าอะไรเหรอคะ เราไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ""คุณแน่ใจเหรอครับ แล้วทำไมเจ้านายผมเขาถึงได้หน้าดำหน้าแดงมาขนาดนั้นละครับ""เดี๋ยวสวยเคลียร์เองค่ะคุณโคลด์" สวยพูดเสียงกระซิบกับไอ้โคลด์เสร็จ เธอก็หันมามองผมที่ยืนห่างจากเธอประมาณสองช่วงแขน ก่อนจะเดินเข้ามาคว้ามือผมไว้แล้วจูงมือผมเดินออกไปจากสนามบาส แต่ผมที่โดนเธอลากอยู่ก็ไม่วายหันไปจ้องตาเขม็งใส่ไอ้โคลด์ก่อนไปด้วยมันได้เคลียร์ยาวกับผมแน่!...@คอนโดสวย"เธอไปเล่นกับมันทำไม" หลังจากที่กลับมาถึงห้องได้ไม่นาน ผมก็เปิดประเด็นร้อนก่อนหน้านี้ไปทันทีเพราะอดทนเก็บไว้ตั้งแต่นั่งในรถไม่ไหวแล้วไง แต่ดูยัยเมียผมสิวะ นอกจากไม่ตอบผมแล้ว เธอยังทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ผมด้วยยัยนี้แม่ง ทำ

ฉันนั่งมองแผ่นหลังของพี่เธียรเดินหายเข้าไปในห้องน้ำก็ได้แต่นั่งงง ปะติดปะต่อเรื่องไม่ถูกกันเลยทีเดียวว่าตกลงแล้วเขาเป็นอะไรกันแน่ ทำไมต้องคะยั้นคะยอถามว่าฉันรักเขาหรือเปล่าอย่าบอกนะว่า...เขากำลังคิดว่าฉันไม่รักเขาเหรอ ที่งอนฉันต่อต้านด้วยการหายไปเป็นชั่วโมงออกมาจากผับแต่ไม่ยอมกลับห้องของฉัน คือเขาคิดว่าฉันไม่รักเขาจริงๆ ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ มันน่าเดินไปหยิกแขนให้เลือดไม่เดินเลยนะชิ๊! ตาพี่เธียรคนบ้าเอ้ย ทำไมชอบคิดเองเออเองแบบนี้นะ!ปึก!หลังจากตกผลึกกับความคิดของเองอยู่สักพัก ฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนพี่เธียรกำลังจะเปิดประตูห้องน้ำออกมา ฉันเลยรีบโดดลงจากเตียงไปยืนเท้าเอวรอพี่เธียรหน้าประตูห้องน้ำเสียเลยและทันทีที่คนตัวสูงเปิดประตูออกมาเขาก็สะดุ้งตกใจที่เห็นฉันยืนจังก้าอยู่ตรงนี้ แต่ท่าทางตกใจนั่นก็ถูกแสดงออกจากสีหน้าของเขาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นก่อนที่มันจะกลับมาเป็นปกติ นั่นก็คือหน้านิ่ง แววตาเย่อหยิ่งเชิดคอขึ้นมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่หน้าของฉันหึ เล่นผิดคนแล้วตาพี่เธียรหมับ!ฉันคว้าใบหน้าของพี่เธียรให้หันมาทางฉัน จ้องนัยน์ตาราบเรียบนั่นอย่างไม่เกรงกลัวก่อนจะถามสิ่งที่เป็นปัญหากับเขา