All Chapters of MY ENGINEERS วิศวะดุคลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31ปึก!"อ๊ะ!" เสียงหวานเล็ดลอดออกจากริมฝีปากอิ่มทันทีที่อาวุธขนาดใหญ่สอดเข้าไปในร่องสวาท ความคับแน่นคือด่านแรกที่ชายหนุ่มรู้สึก ถึงแม้ว่าบทรักครั้งนี้มันจะไม่ใช่ครั้งแรกแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังตอดรัดตัวตนของเขาแน่นจนมันปวดหนึบไปหมด ขณะที่ร่างบางใต้ร่างของเขาก็ได้แต่แสดงสีหน้าเหยเกออกมาเช่นกันเขารู้ว่าเธอกำลังแสบตรงส่วนนั้นที่เขากำลังพยายามเข้าไปแต่อีกความรู้สึกหนึ่งเขาก็รู้เช่นกันว่าเธอกำลังทรมานเพราะความเสียวซ่านที่เขามอบให้แค่ไหน แล้วยิ่งเห็นเธอทรมานแบบนั้นเขาก็ยิ่งชอบ เพราะได้สั่งสอนคนที่ประชดเขาด้วยการรูดบัตรเครดิตของเขาจนข้อความแจ้งเตือนในโทรศัพท์ไม่หยุดแต่การที่เธอทำแบบนั้นมันก็ไม่ได้สร้างความเครียดอะไรให้เขามากนักหรอก เพราะที่เธอใช้ไปมันยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความรักที่เธอมอบให้เขาเลย เขารักหัวใจของผู้หญิงคนนี้แค่ไหนแล้วทำไมเงินแค่นั้นมันจะเป็นปัญหา มันไม่ได้เป็นปัญหาอะไรเลย แต่ที่เขาทำโทษเธอก็เพราะมันเขี้ยวเธอต่างหากอยากรักเธอให้นอนติดเตียงสักอาทิตย์ นอนเชยชมสิ่งที่ซื้อมาให้หนำใจ..."อื้ม~ พี่เธียร สวยไม่ไหวแล้ว พี่ช่วยเริ่มสักทีได้ไหม" น้ำเสียงออดอ้อนระคนงอแ

หลังจากที่ฉันกับพี่เธียรพากันขาดเรียนกันทั้งคู่ เราก็ใช้เวลาอยู่ที่ห้องกันทั้งวันและเราก็ดูเหมือนว่าจะว่างกันทั้งคู่ด้วยเราเลยนั่งเล่นเกมกันบ้าง ทายคำกันบ้างซึ่งพี่เธียรก็ให้ความร่วมมือกับฉันเป็นอย่างดี เขาไม่ปฏิเสธที่จะเล่นกับฉัน พอเราเล่นเกมเสร็จก็ต่อด้วยเข้าครัวไปทำอาหารง่ายๆ กินสองคนต่อแน่นอนว่าคนที่เปรียบเสมือนคนพิการอย่างฉัน ได้แต่เข้าไปสร้างความวุ่นวายให้พี่เธียรเท่านั้น จนพี่เธียรต้องสั่งให้ฉันอยู่เฉยๆ เขาจะเป็นคนจัดการเองทุกอย่างเอง ฉันเลยยอมทำตามที่พี่เธียรบอก เพราะถ้ายังดื้ออีก พี่เธียรบอกว่าเขาจะพาฉันเข้าไปในห้องนอน ไม่ใช่พาไปขังนะ แต่พาไปทำให้ฉันสลบอย่างเมื่อคืนต่างหากฉันที่ยังไม่ฟื้นสภาพดีเลย จึงต้องฟังและอยู่เฉยๆ ไป คอยให้กำลังใจพี่เธียร มันก็มีบ้างแหละจังหวะที่พี่เธียรหันมาหาฉัน จู่ๆ เขาก็ขโมยจูบปากฉัน พอใจเขาแล้ว เขาก็หันไปทำอาหารต่อ ซึ่งฉันที่โดนจูบก็ได้แต่นั่งลูบปากตัวเองนั่งเขินต่อไป หึ ไม่เขินสิแปลก นั่งอยู่ดีๆ ก็โดนขโมยจูบอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนั้น เป็นใครก็ต้องใจสั่นกันทั้งนั้นแหละนั่งเขินได้ไม่นานพี่เธียรก็ทำอาหารเสร็จพอดี หอมฉุยน่ากินมาก และนี่ก็คงเป็นอีกอย

หลายสัปดาห์ต่อมา..."พวกมึง อะ แอมโมเนีย ถือไว้เผื่อเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะได้หยิบมาดมก่อน ถ้ารอพี่เขากูว่าไม่ทัน” พริกไทยยื่นไม้แอมโมเนียให้ฉันกับน้ำพิ้งค์รับไว้คือว่าวันนี้เป็นงานมหาวิทยาลัย เป็นงานสัมพันธ์ที่ทางมหาวิทยาลัยจัดขึ้น ซึ่งตอนนี้ก็จะเป็นการรวมตัวนักศึกษาทุกคณะเดินขบวนรอบสนามกีฬาที่กว้างมากหนึ่งรอบแล้วเข้าไปตั้งแถวเป็นคณะในสนามซึ่งงานนี้แน่นอนว่าปีหนึ่งถึงปีสองต้องทำกิจกรรมนี้ ส่วนพี่ปีสามจะเป็นพี่สตาฟคอยดูแลน้องๆ งานนี้บางคณะเขาก็จัดเต็ม จัดใหญ่มีการบูมด้วย เพราะเห็นว่าปีนี้จัดใหญ่อยู่พอสมควร มีกีฬาแข่งขันชิงถ้วยด้วย“มึง คณะเราใครถือธงอะ” ฉันถามพริกไทยที่ยืนข้างๆ ฉัน คือต้องบอกก่อนว่า พวกฉันทั้งสามคนได้รับมอบหมายให้ถือป้ายผ้าถัดจากป้ายคณะ แต่ฉันมีความสงสัยคนโบกธงข้างหน้าสุดว่าเป็นใครเพราะรูปร่างสูงโปร่งคุ้นตามาก“จะใครละคะ พี่ภีมมึงไง” อ่อ พอได้คำตอบจากพริกไทยฉันก็พยักหน้ารับทันที ไม่นานพี่ภีมที่อยู่ข้างสุดก็หันมาทางด้านหลังพอดี เลยสบตากับฉันพอดี ฉันเลยโบกมือให้พี่ชายตัวเองพี่ภีมที่เห็นหน้าฉันแล้ว เขาเลยเดินถือธงมาหาฉันพร้อมรอยยิ้มหล่อกระชากใจนั่นแต่…“พิ้งค์…” ใช่ค

"โห่ งานกลางคืนมันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย" หลังจากที่ทานข้าวที่ร้านอาหารหลังมอเสร็จแล้ว พวกฉันทุกคนเลยย้ายตัวเองมาที่มหาวิทยาลัยกันต่อ และตอนนี้ก็เข้ามาที่สนามของมหาวิทยาลัยที่พวกเราได้รวมตัวกันเมื่อเช้าแล้วด้วยฉันจะบอกว่างานกลางคืนตรงหน้าฉันตอนนี้มันใหญ่มาก มีการแสดงจากคณะต่างๆ เยอะมาก จะเห็นที่น่าสนใจเลยก็คือจากคณะศิลปศาสตร์แล้วก็พวกการจัดการ คณะมนุษยศาสตร์พวกนั้นเหมือนคณะเหล่านี้พวกเขาจะเลื่องลือเรื่องกิจกรรมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไปสุดทุกกิจกรรม อย่างที่เห็นตอนนี้ก็กำลังแสดงอยู่นะแต่งหน้าแต่งตาได้ตลกมาก การแต่งตัวก็คือเห็นปุ๊บคือขำออกมาเลยถุงเท้ายาวเกือบถึงหัวเข่าสีชมพูส่วนอีกข้างหนึ่งสีเขียวนีออน คือมันขำจริงๆ บวกกับท่าเต้นที่พี่เขาคิดค้นมาแล้ว ไม่รู้จะหยุดขำยังไงดี“มึงว่าพี่เขาจะไปสุดที่ตรงไหนวะ เต้นได้บับน่ารักมาก” พริกไทยว่าพร้อมกับกลั้นขำออกมา แล้วเสียงตีกลองนี่ก็มันเอาเรื่องมากเลยนะคือเห็นแล้วก็อดยิ้มมีความสุขไม่ไหว พอลองหันไปมองอีกทางก็มีอีกคณะที่กำลังแสดงอีก เออเอาสิ คืนนี้ขำขี้แตกกันแน่พวกฉันทั้งสามคนยืนดูคณะอื่นแสดงกันอย่างเพลิดเพลินเลย จนลืมไปเลยว่าคณะของฉันก็เรียกเด

ฟุบ!ร่างกายของฉันถูกวางลงบนเก้าอี้ ตรงหน้ามีข้าวต้มร้อนๆ หอมฉุยกับโกโก้ร้อนๆ แก้วโปรดวางไว้ ส่วนพี่เธียรเขาก็ย้ายตัวเองไปนั่งตรงข้ามกับฉันเช้านี้มันดูพิเศษแปลกๆ แฮะ มีเสียงเพลงเปิดคลอดเบาๆ ฟังแล้วรู้สึกสึกผ่อนคลายชะมัด แถมในห้องยังได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่สูดดมเข้าไปแล้วรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาดหึ และฉันก็ต้องแอบอมยิ้มเขินอีกครั้ง…เพราะทั้งหมดที่ฉันกล่าวมานั้น มันต้องเป็นฝีมือของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของฉันแน่ๆเขาคงรู้ว่าเมื่อคืนตัวเองรักฉันหนักหน่วงแค่ไหน คงรู้ว่าฉันตื่นเช้ามาคงได้ปวดระบมอีกเป็นแน่ เขาถึงได้จัดการสิ่งโรแมนติกพวกนี้ให้ฉันได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้เขาชักจะใช้คำว่าน่ารักเปลืองเกินไปแล้วสิ“เพลงกับน้ำหอมอ่อนๆ นี่ พี่เป็นคนจัดงานใช่ไหม”“อืม อยากให้ตื่นมาแล้วสดชื่น” ฉันคลี่ยิ้มกับคำตอบที่ได้ยินทันที รู้สึกใจสั่นระรัวมีความสุขจนทะลักออกมานอกอกหมดแล้วความรู้สึกหวิวๆ ตรงท้องน้อยตอนนี้ก็เริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ แถมใบหน้าของฉันก็เห่อร้อนจนแทบจะแผดเผาไปทั่วใบหน้าแล้วด้วยหึ ฉันคงต้องมุดหัวลงไปอยู่ใต้โต๊ะเลยไหม อาการพวกนี้มันถึงจะหยุดเล่นงานฉันได้สักที“พี่ทำให้สวยเขินรู้ไหม” พี่เธี