All Chapters of One Night with My Stepdad: Chapter 91 - Chapter 100

Sabay‑sabay lumingon sina Adrian, Scarlett at Isabella kay Vivian — labis silang gulat. Nanlaki ang kanilang mga mata at nakanganga sa hindi paniniwala. Lalo na si Scarlett: hindi niya kayang tanggapin ang katotohanang alam pala ng ina ang lahat — matagal na niyang nalalaman ang relasyon nila ni Adrian, ang lalaking dapat ay magiging asawa nito at amain pa niya. Hindi siya kasing‑walang‑hiya ng ina; nakaramdam siya ng matinding pagsisisi, bagama’t alam niyang si Vivian mismo ay walang pakialam kung sino ang kasama nito. Tumulo ang luha ni Scarlett habang naghihintay — kasama si Adrian — sa sasabihin pa nito. “Alam… alam mo na ba?” nauutal na tanong ni Adrian, puno rin ng hiya. “Matagal ko na kayong binabantayan at napansin ko na ang mga bagay‑bagay,” sagot ni Vivian nang walang pagbabago sa mukha habang dahan‑dahang umupo sa paborito niyang sopa. Sinundan siya ng tingin ng lahat. Nakatayo naman si Isabella na nakahalukip

Kinabukasan, dumating si Adrian sa bahay nina Joey habang nag‑almusal ang mag‑asawa. Nagbatian muna sila bago niya tanungin ang tungkol kay Isabella. “Nasa itaas siya. Inimbitahan ko siyang kumain pero ayaw niyang bumaba — mula pa kagabi ay wala siyang tinitikman,” sabi ni Joey. Bumuntong‑hininga si Adrian at umakyat na para kunin ito. Kumatok siya pero walang sumagot — dahan‑dahan niyang itinulak ang pinto at nakabukas pala ito. Nakita niya si Isabella na nakaupo sa gilid ng kama, patuloy na humahagulgol Nakita niya itong nakaupo sa gilid ng kama, humahagulgol nang walang tigil. Nagduda man si Adrian, lumapit pa rin siya at inilagay ang kamay sa balikat nito. Biglang nagulat si Isabella at lumingon — namumula at namamagang‑namamaga ang mga mata. “Anong nangyari?” tanong niya, tunay na nag‑aalala. “Adrian…” humikbi ito at hinawakan ang kamay niya. “Patawad… talagang nagsisi

– Ang Paghihiwalay at Ang Pag-asa Idinilat ni Scarlett ang kanyang mga mata at tumingin sa paligid, pilit na inaalala kung nasaan siya. Naintindihan niyang nasa sarili niyang kwarto siya, nakahiga sa kama. Biglang bumalik sa kanya ang lahat ng nangyari bago siya nawalan ng malay — bawat salitang binitawan ni Adrian — at agad siyang humagulgol nang walang tigil. Parang may tumusok na palaso sa kanyang puso sa tindi ng sakit. Hindi siya makapaniwala — ang lalaking ipinaglaban niya nang halos isang taon ay isa palang manloloko. Nagpanggap ito sa lahat ng oras na iyon at itinago ang tunay niyang layunin. Parang patuloy na sinusubok siya ng tadhana; tuwing akala niya ay masaya na, laging may dumarating na pagsubok. “Sana… sana panaginip lang ang lahat ng ito,” bulong niya habang lumalabo ang paningin sa luha. Hinawakan niya ang sarili niyang buhok, puno ng sakit at galit. Hindi niya alam kung ano ang iisipin o gagawin — pakir

Ang Balitang Nakagugulat “Handa na ang hapunan ninyo,” anunsyo ni Isabella, pero hindi siya sinagot ni Adrian. Nakatingin lang ito sa telebisyon, ngunit magulo ang kanyang isip — hindi niya mapigilang isipin si Scarlett at ang matinding sakit na nararamdaman nito. Pagod na si Isabella sa ganitong sitwasyon; lagi na lang siyang isinasantabi dahil laging inaalala ni Adrian si Scarlett. “Hanggang kailan mo balak magluksa dahil sa babaeng iyan? Hindi ka na kumakain nang maayos dahil sa kanya, at hindi ko iyan gusto,” unti‑unting naging mapanukso ang boses nito habang lumalapit at hinahaplos ang braso ni Adrian. Sinundan siya ni Isabella mula sa maliit na apartment patungo sa mansyon, at wala nang lakas si Adrian na paalisin pa ito. Alam niyang wala na siyang pakialam dito, kaya hinayaan na lang niya ito at inuna ang paghahanap ng paraan para paniwalain ulit siya ni Scarlett. “Halika na, Adrian, babae rin ako. Huwag kang umastan

– Ang Pag-amin at Ang Pagdududa Lumipas ang dalawang linggo at unti‑unting gumagaling si Vivian. Pinayagan na siyang umuwi at dinala siya ni Scarlett sa mansyon upang magpahinga pa lalo — pansamantalang inalis siya sa lahat ng gawain habang nagpapagaling. Nakaupo sina Richard at Scarlett sa tabi ng kanyang kama ayon sa kanyang pakiusap; mayroon daw siyang gustong sabihin sa kanila nang personal. “Nay, ano po ba ang napaka‑importante? Kailangan ko nang pumunta sa opisina dahil marami pang inaasikaso dahil wala kayo,” sabi ni Scarlett habang tumitingin sa kanyang relo. “Teka lang, Scarlett, ikaw na ang boss. Sino bang magagalit kung mahuli ka?” biro ni Vivian sabay iling. “Sige na, diretsuhin ko na. Napansin ko kasing wala man lang kayong ngiti sa mga labi.” Sinubukan niyang umupo pero napadaing siya sa sakit ng kanyang braso — agad siyang inalalayan ni Scarlett, na nagdulot ng ngiti sa kanyang mukha habang nangingilid ang lu