Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 121 - Capítulo 130

หมากขาวทางซ้ายนี้เปรียบเสมือนจวินเฉียนหลิงและขุมกำลังของเหล่าองค์ชายคนอื่นๆ ที่ดูเหมือนแข็งแกร่ง ทว่า…ภายในกลับขาดความสามัคคี ขอเพียงจวินชิงอวี่ออกแรงเพียงเล็กน้อยย่อมจัดการได้โดยง่ายทางด้านขวามีหมากขาวอีกกลุ่มหนึ่งที่ก่อตัวเป็นกำลังโอบล้อมจากสองทิศทาง บีบให้หมากดำติดอยู่ในวงล้อมจนขยับเขยื้อนมิได้ ทว่า…กลับถูกจวินชิงอวี่ตีฝ่าไปทีละก้าว จนสลายภัยคุกคามไปสิ้น หมากขาวทางขวานี้เปรียบเสมือนขุมกำลังของแคว้นหลิงและแคว้นซีเจวี๋ย แม้การรุมล้อมจากสองทางจะดูน่าเกรงขาม ทว่า…พวกเขาก็เก่งเพียงการรักษาสมดุล มิอาจรับมือได้อย่างแท้จริงทว่า…กลุ่มหมากขาวที่อยู่ตรงกลางนั้น แม้จะมีจำนวนน้อยที่สุด แต่…นางกลับเป็นผู้ทุ่มเทความคิดจัดวางลงไปเพื่อสกัดกั้นทิศทางของหมากดำ เดิมนางคิดว่าไร้ซึ่งช่องโหว่ ทว่า…จวินชิงอวี่กลับวางหมากเหมือนมิใส่ใจ แต่…กลับทำลายก้าวต่อไปของนางจนสิ้นซาก หากจวินชิงอวี่วางหมากตรงจุดนี้ นางย่อมไร้หนทางคลี่คลายอย่างแท้จริง“ทางซ้ายคือจวินเฉียนหลิง ทางขวาคือซีเจวี๋ยและแคว้นหลิง เช่นนั้น…ตรงกลางก็คือ...”ลั่วชิงหวงจ้องมองกระดานหมากพลางพึมพำออกมา นัยน์ตาสีหมึกไหววูบ ในใต้หล้านี้จะมีผู้ใดที่จว

ยิ่งไปกว่านั้น หากลั่วหยวนเลือกที่จะร่วมมือกับจวินเฉียนหลิง ก็เท่ากับเลือกยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับนาง สำหรับบิดาที่ไร้ซึ่งความรักความผูกพัน สำหรับบุรุษที่ไม่เคยรักใคร่นางจริงๆ มีแต่การหลอกลวง และยามนี้ยังร่วมมือกับศัตรูของนาง นางยังมีเหตุผลใดให้ต้องเมตตาปรานีอีกเล่าทว่า…ลั่วอวิ๋นจื่อมิได้เป็นเช่นนั้น แม้จะรู้ดีว่าลั่วหยวนมิได้รักถนอมพวกเขาจากใจจริง ทว่า…อย่างไรเสียก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ตัดไม่ขาด อีกทั้ง…ลั่วหยวนก็มิเคยทำร้ายเขามาก่อน การจะให้เขามาเข่นฆ่ากับบิดาแท้ๆ ในใจย่อมต้องมีความลังเลใจอยู่บ้างเป็นธรรมดา“ใช่เจ้าค่ะ ข้าต้องการทำเช่นนั้น ทว่า…ข้ามิได้ต้องการความช่วยเหลือจากท่านพี่เจ้าค่ะ”ลั่วชิงหวงเงยหน้ามองลั่วอวิ๋นจื่อด้วยแววตาแน่วแน่และเป็นประกาย ในเมื่อนางมิอยากให้พี่ชายต้องลำบากใจ เช่นนั้น…นางจะลงมือจัดการด้วยตัวเอง !ลั่วอวิ๋นจื่อมองดูท่าทีที่เด็ดเดี่ยวของลั่วชิงหวง เขาเพียงแต่เอื้อมมือไปกุมมือนางไว้แน่น เพื่อส่งผ่านกำลังใจให้แก่นางโดยไร้ซึ่งคำพูด เป็นการบอกนางว่า พี่ชายคนนี้จะยืนอยู่เคียงข้างนางเสมอลั่วชิงหวงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากปลายนิ้วของลั่วอวิ๋นจื่อ หัวใจของน

แววตาของจวินเฉียนหลิงและซีหยางเช่อฉายความประหลาดใจออกมาพร้อมกัน ดวงตาของจวินเฉียนหลิงเริ่มแดงก่ำ เขาจ้องลั่วชิงหวงเขม็ง นี่คือสตรีที่ทำให้เขาหวั่นไหว ทว่า…นางกลับเหยียบย่ำหัวใจเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ยามนี้…นางคิดจะแต่งให้หลิงจิ่งหลานจริงๆ หรือ ? เป็นไปไม่ได้ ! เขาเคยเห็นนางยามอยู่กับจวินชิงอวี่ด้วยตาตัวเอง ทั้งคู่ดูเข้าอกเข้าใจและเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก ราวกับมิมีอำนาจใดในโลกจะแยกพวกเขาออกจากกันได้ แล้วลั่วชิงหวงจะแต่งให้หลิงจิ่งหลานได้อย่างไร ? ทว่า…นางกลับดูสงบนิ่งเพียงนั้น ในมือนางกุมความลับอะไรไว้กันแน่ ?แม้แต่ซีหยางเช่อผู้เยือกเย็นก็ยังฉายแววฉงน ดูเหมือนเขาเองก็มองแผนการของลั่วชิงหวงไม่ออก ทำได้เพียงรักษาท่าทียียวนไว้พลางจ้องมองแผ่นหลังอันบอบบาง ทว่า…แข็งแกร่งของนางจวินชิงอวี่เอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน อาภรณ์สีแดงเพลิงยิ่งขับเน้นความงามที่ไร้ผู้เทียมทานและเสน่ห์อันเหลือล้น นัยน์ตาสีดุจมุกดำของเขาจ้องมองลั่วชิงหวงด้วยความรักใคร่ มุมปากยังคงหยักยิ้มจางๆ ดูสงบเยือกเย็นราวกะมิมีความกังวลใจใดๆ ทว่า…ข้อนิ้วของเขาที่กุมพนักเก้าอี้จนขาวซีด กลับเผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่แท้จริงในย

ลั่วชิงหวงย่อมสังเกตเห็นสายตาอันเป็นพิษของหวังโยวรั่วและลั่วชิงกั๋ว มุมปากของนางหยักยิ้มเย็นเยียบ เพิ่งจะสงบปากสงบคำไปได้เพียงมินาน พวกนางก็เริ่มคิดอ่านจะทำร้ายนางอีกแล้วหรือ ? ก็ดี...นางอยากจะดูว่าพวกนางจะเล่นเล่ห์กลอันใดออกมา ถึงเวลานั้นหากขโมยไก่ไม่สำเร็จและยังเสียข้าวสาร ( ทำเขาไม่สำเร็จแต่ตัวเองกลับพังพินาศ ) ก็อย่ามาโทษว่าลั่วชิงหวงผู้นี้ใจดำอำมหิตก็แล้วกัน !“ชิงหวง ไม่เป็นไรนะ ยังมีพี่ชายอยู่ตรงนี้” น้ำเสียงอันอ่อนโยนของลั่วอวิ๋นจื่อดังขึ้นที่ข้างหูลั่วชิงหวงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นลั่วอวิ๋นจื่อจ้องมองนางด้วยความอุ่นซ่าน ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาดังเดิม รอยยิ้มยังคงกระจ่างใส และแววตาก็ยังเต็มไปด้วยความห่วงใยในตัวนางไม่เสื่อมคลาย ไม่ว่าเมื่อใด พี่ชายก็ยังคงเคียงข้างนางเสมอ ชาติภพก่อนในยามที่นางสิ้นหวังที่สุด มีเพียงพี่ชายที่คอยอยู่เคียงข้าง จนสุดท้ายต้องมารับจุดจบด้วยการถูกประหารด้วยการแล่เนื้ออย่างทรมานเพราะนาง ชาตินี้…นางย่อมมิยอมให้พี่ชายต้องได้รับบาดเจ็บแม้เพียงปลายก้อยอีกเด็ดขาด“เจ้าค่ะท่านพี่” ลั่วชิงหวงพยักหน้า นัยน์ตาทอประกายคมปลาบพลางเอ่ยกับลั่วอวิ๋นจื่อต่อว่า“ท่

บ่าวรับใช้ก้มลงมองลั่วชิงหวง ยื่นมือมาตรวจดูลมหายใจที่จมูก ลั่วชิงหวงแสร้งกลั้นหายใจไว้ เมื่อเห็นนางอยู่ในสภาพที่ดูมิได้และลมหายใจขาดห้วงไป ชายผู้นั้นก็หันไปบอกบ่าวไพร่และสาวใช้ที่ตามมาข้างหลังทันที“คุณหนูรองสิ้นชีพเสียแล้ว !” เหล่าบ่าวไพร่พลันเกิดความวุ่นวายโกลาหล ลั่วหยวน ลั่วชิงกั๋ว และหวังโยวรั่วต่างรีบตามเข้ามาติดๆใบหน้าของลั่วหยวนปรากฏร่องรอยแห่งความตกตะลึง ทว่า…มิได้มีความโศกเศร้าเสียใจเท่าใดนัก ส่วนลั่วชิงกั๋วและหวังโยวรั่วกลับแสดงสีหน้าพึงพอใจออกมาอย่างเปิดเผย พวกนางอาศัยช่วงเวลาที่ลั่วอวิ๋นจื่อและหลินปี๋เยว่ออกไปท่องเที่ยวนอกเมืองหลวงลอบวางเพลิง หมายจะให้ลั่วชิงหวงตกอยู่ในสภาพที่เรียกฟ้ามิตอบเรียกดินมิได้อยู่ภายในจวนแห่งนี้ ดูซิว่าลั่วชิงหวงยังจะกล้าลำพองจองหองต่อหน้าพวกนางอยู่อีกหรือไม่ !เมื่อลั่วชิงหวงใช้หูสดับรับฟังจนแน่ใจว่าบ่าวผู้นั้นปะปนไปกับฝูงชนแล้ว นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีหมึกที่แยกส่วนขาวดำชัดเจนจ้องมองบุคคลทั้งสามตรงหน้าเมื่อเห็นนางลืมตาขึ้นกะทันหัน แววตาของลั่วหยวนก็ไหววูบด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบแสร้งทำเป็นเป็นห่วงและถามขึ้นว่า“ชิงหวง ! เจ้ายังไม่ตาย !