All Chapters of หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Chapter 111 - Chapter 120

“บ่าวรับใช้ขององค์ชายเจ็ด ดวงตาสวยยิ่งนัก” ดวงตาสวยจริงๆ สวยเหมือนดวงตาของสตรีนางนั้นที่ช่วยชีวิตเขาไว้ในป่า น่าเสียดายที่กลับเป็นบุรุษ แต่…รูปร่างของชายหนุ่มผู้นี้ดูบอบบางอ้อนแอ้นเกินไปหน่อยกระมัง แววตาของหลิงจิ่งหลานฉายประกายความสงสัยวูบหนึ่ง ทว่า…เขายังคงเก็บงำท่าทีพลางเม้มริมฝีปากเอ่ยว่า“หากองค์ชายเจ็ดไม่ต้อนรับข้า ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะไม่รบกวนให้ท่านต้องขุ่นเคืองใจอีก” กล่าวจบ…หลิงจิ่งหลานก็พาคนควบม้าจากไปทันทีสายตาของจวินชิงอวี่หยุดนิ่งอยู่ที่แผ่นหลังของหลิงจิ่งหลานที่ลับตาไป ในดวงตาฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง สำหรับหลิงจิ่งหลานแล้ว เขาเองก็มิกล้าประมาทแม้แต่น้อยยามนี้…สถานการณ์ในแคว้นหลิงกำลังซับซ้อน เบื้องหน้าดูเหมือนฮ่องเต้จะเป็นผู้ถืออำนาจ แต่…แท้จริงแล้วกลับแตกแยกเป็นสองฝ่ายลับๆ ฝ่ายหนึ่งคือรัชทายาทหลิงจิ่งหลานและเสนาบดี อีกฝ่ายคือองค์ชายสามหลิงอี้เซวียนองค์ชายสามหลิงอี้เซวียนและองค์หญิงอวู่หลิวต่างเป็นโอรสธิดาในไส้ของฮองเฮาแคว้นหลิง จึงได้รับความรักใคร่เอ็นดูจากจักรพรรดิและฮองเฮาอย่างท่วมท้น ว่ากันว่า ฮ่องเต้แคว้นหลิงมีพระทัยอยากจะปลดหลิงจิ่งหลานอยู่รำไป น่าเสียดายที่หลิงจิ่ง

“อืม หวงเอ๋อร์ของข้า ใครมาล่อลวงก็ไม่ไปไหนทั้งนั้น” จวินชิงอวี่สวมกอดลั่วชิงหวงด้วยท่าทีราวกับเด็กหวงของ จนทำให้ม้าทั้งสองตัวเบียดเข้าหากันแสงอาทิตย์อัสดงที่ทอดอาบลงบนร่างของคนทั้งสอง ดูงดงามราวกับเทพเซียนจุติลงมาจุติบนโลกมนุษย์ ช่างเป็นภาพที่ตราตรึงใจยิ่งนักสุริยันคล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก มวลเมฆตรงเส้นขอบฟ้าถูกย้อมด้วยแสงอัสดงจนกลายเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต เมื่อมองจากระยะไกล ทั่วทั้งผืนฟ้าดูงดงามตระการตาแฝงไว้ด้วยความอบอุ่นจางๆ การประลองล่าสัตว์สิ้นสุดลงแล้ว ทุกคนต่างทยอยกลับมารวมตัวกันณ ลานพิธีกลางทุ่งล่าสัตว์ ใบหน้าของแต่ละคนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความฮึกเหิมและพึงพอใจในผลงานของตน ลั่วชิงหวงผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายกลับมาเป็นสตรีสูงศักดิ์ดังเดิม นางนั่งสงบนิ่งอยู่บนที่นั่งในงานเลี้ยง ซึ่ง…จัดเตรียมไว้สำหรับเหล่าสตรีชนชั้นสูงข้างสนาม แพขนตายาวหนาบดบังแววตาของนางไว้ ทำให้ผู้คนมิอาจมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน ทว่า…มุมปากของนางกลับประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ดูลึกลับยากหยั่งถึง“นำเหยื่อทั้งหมดส่งให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบเพื่อลงผลการล่าสัตว์”จวินอู่เฉินทอดพระเนตรบรรดาองค์ชายที่กลับ

เสียงปรบมือนั้นประดุจฝ่าหน้าที่ตบฉาดลงบนใบหน้าของจวินอวี่เยียนอย่างแรง นางเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด รู้สึกราวกับว่าสายตาทุกคู่ในที่นี้กำลังจ้องมองนางด้วยความเหยียดหยาม เดิมที…พวกเขาเคยชื่นชมฝีมือพิณของนาง แต่…ลั่วชิงหวงปรากฏกาย ทุกอย่างที่นางสร้างมาก็พังทลายลงในพริบตา ทั้งหมดเป็นเพราะหญิงแพศยาที่ชื่อลั่วชิงหวงนั่นแท้ๆ เหตุใดต้องคอยขัดขวางและประชันหน้ากับนางอยู่รำไป นางเป็นถึงองค์หญิงสูงศักดิ์แห่งแผ่นดิน กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับบุตรสาวแม่ทัพใหญ่คนหนึ่งอย่างนั้นหรือ ?“ลั่วชิงหวง !” สุรเสียงของจวินอวี่เยียนเต็มไปด้วยความเดือดดาลและอาฆาตแค้น ดังไล่หลังลั่วชิงหวงมาอย่างติดๆลั่วชิงหวงหยุดฝีเท้าลงชั่วครู่ ทว่า…หาได้หันกายกลับไปไม่ มุมปากของนางหยักยิ้มอย่างหยันเย้ย จวินอวี่เยียนผู้นี้โง่เขลาเบาปัญญาหาใครเปรียบมิได้จริงๆ หลิวซินฮุ่ยนั้นเชี่ยวชาญการวางแผนเก่งกาจในการปลอมเปลือกนอก แต่…เหตุใดกลับอบรมบุตรสาวให้โง่ทึ่มได้ถึงเพียงนี้“องค์หญิงสามยังมีสิ่งใดจะชี้แนะอีกหรือเจ้าคะ ?” ลั่วชิงหวงหมุนกายกลับมา นัยน์ตาที่ล้ำลึกดุจมหาสมุทรจ้องมองไปที่จวินอวี่เยียน นางยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้นประดุจเทพธิดาผู้หลุด

จวินเทียนหลานที่เพิ่งร่ายรำจบยืนทรงตัวอยู่อย่างสั่นคลอน สองแก้มที่เคยแดงระเรื่อเพราะการออกแรงพลันซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว ปรากฏความขาวซีดที่ดูผิดปกติ นางเม้มริมฝีปากแน่น พยายามฝืนบังคับใจให้สงบแล้วตอบกลับว่า“ขอบพระคุณรัชทายาทซีเจวี๋ยที่เอ่ยชม”“องค์หญิงห้าไม่ต้องเกรงใจ เรียกข้าว่าหยางเช่อก็พอแล้ว ข้าถือวิสาสะเรียกองค์หญิงว่าเทียนหลานได้หรือไม่”มุมปากของซีหยางเช่อหยักยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่ร่างของจวินเทียนหลานไม่วางตา ราวกับนักล่าที่หมายตาเหยื่อไว้แล้วร่างกายของจวินเทียนหลานสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เมื่อมองจากระยะไกล นางดูราวกับผีเสื้อปีกหักที่สั่นรัวอยู่กลางสายลม ทว่า…ในฐานะองค์หญิงนางย่อมพยายามรักษามาดให้มั่นคงที่สุด ฝืนยิ้มตอบกลับไปว่า“ย่อมได้เพคะ”“เทียนหลาน เหตุใดถึงไม่กล้าเงยหน้ามองข้าเล่า ? หรือว่า…หน้าตาข้ามันดูแย่นักหรือ ?”ซีหยางเช่อดูจะพอใจกับคำตอบของนางยิ่งนัก เขายังคงจ้องมองนางพลางเอ่ยเย้าหยอกใบหน้าของจวินเทียนหลานยามนี้ไร้ซึ่งสีเลือด นางขบเม้มริมฝีปากเบาๆ พลางเอ่ยตอบว่า“รัชทายาททรงสง่างามดุจมังกรและหงส์ จะดูแย่ได้อย่างไรเพคะ ?”“ข้าบอกแล้วไงว่าให้เรียกข้

มองส่งเงาร่างอันสง่างามที่ค่อยๆ ห่างออกไป ลั่วชิงหวงนั่งลงบนบันไดเพียงลำพัง แววตาเต็มไปด้วยความสับสน นางรู้ดีว่าเมื่อตัดสินใจเลือกเขาแล้ว ก็ควรจะเชื่อใจเขาอย่างหมดหัวใจ ทว่า…นางกลับไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย นางอยากจะเชื่อมั่นในตัวเขา แต่…พอคิดถึงความลับนั้น ใจของนางกลับว้าวุ่นราวกับมีมดนับพันตัวรุมกัดกิน ความสับสนวุ่นวายทั้งหมดนั้นถูกกลั่นออกมาเป็นเสียงทอดถอนใจอันยาวเหยียดจวินชิงอวี่ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดใกล้ๆ ย่อมมองเห็นทุกอย่างได้อย่างแจ่มชัด แม้กิริยาที่เปลี่ยนไปของลั่วชิงหวงเมื่อครู่จะเกิดขึ้นเพียงชั่ววูบและถูกเก็บงำไว้เป็นอย่างดี ทว่า…มีหรือจะรอดพ้นสายตาของเขาที่เฝ้ามองนางอยู่ตลอดเวลาไปได้ เขารู้ว่าลั่วชิงหวงถอนใจเพราะเรื่องในคืนวันเพ็ญของทุกเดือน ทว่า…เขาก็มีเหตุผลที่ยากจะเอ่ยอ้างจริงๆ มิอาจบอกออกไปได้เลย…..ยามเที่ยงของวันรุ่งขึ้น จวินชิงอวี่สวมชุดคลุมผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ ประดับครึ่งใบหน้าด้วยหน้ากากสีเงิน ในมือถือพัดจีบเล่มหนึ่ง ดูองอาจสง่างามและสูงส่งหลุดพ้นจากโลกีย์ สมกับเป็นคุณชายหลิวจิ่งอย่างแท้จริง“ที่แท้…ท่านก็คิดจะใช้ฐานะคุณชายหลิวจิ่งไปพบเขา” ลั่วชิงหวงมองดูเขาพ