Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 131 - Capítulo 140

พี่ชายลูกพี่ลูกน้องผู้นี้แม้จะนิสัยใช้ไม่ได้ ทว่า…รูปร่างหน้าตากลับถือว่าดูดีมิใช่น้อย ลั่วชิงหวงเคยเห็นเขาเพียงครั้งหนึ่ง แม้มิใช่ยอดบุรุษมังกรในหมู่มนุษย์ แต่หากเทียบกับคนทั่วไปก็นับว่าหล่อเหลาหมดจด มิน่าเล่า บุตรสาวใต้เท้าฮวาเสนาบดีกรมหทารถึงได้ตาบอดมาพึงใจบุรุษไร้ความรู้ความสามารถเช่นนี้“ข้าถามเจ้าหน่อย เจ้ายังรักพี่ชายคนนั้นอยู่หรือไม่ ? ยังปรารถนาจะแต่งงานกับเขาอยู่อีกหรือไม่ ?”ลั่วชิงหวงขมวดคิ้ว จ้องมองเซียงหลิงพลางเอ่ยถาม สีหน้าของเซียงหลิงพลันเปลี่ยนเป็นซีดเผือด นางเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ทว่า…ภายในกลับแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเจ็บช้ำว่า“กว่าสิบปีที่ผ่านมา เป็นบ่าวเองที่ตามืดบอดมองคนไม่ออก มาวันนี้ บ่าวได้เห็นธาตุแท้ของเขาอย่างทะลุปรุโปร่งแล้วเจ้าค่ะ”“ดีมาก” ลั่วชิงหวงมองเซียงหลิงด้วยความพอใจ คนที่อยู่ข้างกายนางต้องมีความเด็ดเดี่ยวเช่นนี้ เจ็บสั้นดีกว่าปวดนานในเมื่อรู้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายมิใช่เนื้อคู่ที่ควรฝากชีวิตไว้ ก็ควรตัดไฟเสียแต่ต้นลม รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยิ่งลึกซึ้งขึ้นก่อนจะเอ่ยต่อ“คนเนรคุณย่อมต้องได้รับผลกรรมที่สาสม

เซียงหลิงได้ยินคำเหล่านั้นพลันนึกถึงคำถามที่ลั่วชิงหวงเคยถามนางก่อนออกจากจวน ทว่า...สำหรับเฉินซานในยามนี้นางได้ตายด้านไปเสียแล้ว นางระลึกถึงคำมั่นของตนเองได้ดี และไม่คิดจะแต่งกับคนสถุลเช่นนี้อีก มันไม่คุ้มค่าที่นางจะเสียดาย คุณหนูพูดถูก ไม่ว่าใครย่อมรักในผลประโยชน์ตรงหน้า ในเมื่อคนที่นางรักไม่ได้รักนาง นางก็ไม่จำเป็นต้องไปรักคนชั่วช้าเช่นนี้ส่วนฮวารูเหมยเมื่อได้ยินคำสารภาพจากปากเฉินซาน สีหน้าก็ยิ่งซีดเผือดประดุจกระดาษ นิ้วมือของนางสั่นระริกขณะชี้ไปที่เขา น้ำตาไหลพรากออกมาไม่ขาดสาย“เจ้า ! เจ้าพูดว่าอะไรนะ ?!”“ข้าบอกว่าข้ามิได้รักเจ้าอย่างไรเล่า ! คนที่ข้ารักมาโดยตลอดคือเซียงหลิง !”ยามนี้...เฉินซานไม่สนใจความรู้สึกของฮวารูเหมยอีกต่อไป เขาตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงกราดเกี้ยว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มประจบสอพลอให้ลั่วชิงหวง“ชิงหวงจวิ้นจู่ ผู้น้อยสำนึกผิดแล้ว ท่านเมตตาปล่อยผู้น้อยไปได้หรือไม่ ?”“เจ้าคิดว่าข้าอยากจะสังหารเจ้าอย่างนั้นหรือ ?” ลั่วชิงหวงจ้องมองเขาด้วยสายตาคมปลาบประดุจใบมีด จนเฉินซานขวัญหนีดีฝ่อ นางหยักยิ้มเย้ยหยันก่อนจะถอนเท้าออกแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“คนอย่างเจ้า ยังมิคู่ค

ฮวาเจิ้งอยู่ในแวดวงขุนนางมานานย่อมเป็นคนฉลาด ยามนี้...เขาเข้าใจแจ้งแกใจแล้ว เขาชี้หน้าลั่วชิงหวงพลางเอ่ยด้วยโทสะ“เจ้า !! เจ้าใส่ร้ายข้า !!”“ใส่ร้ายหรือเจ้าคะ ?” ลั่วชิงหวงหาได้ใส่ใจคำครหาของเขาไม่ นางแค่ยิ้มตอบ“หากเป็นเช่นนั้นแล้วจะทำไมเล่า ? สิ่งที่ทุกคนจะเห็นก็คือร่างของพี่หญิงและใต้เท้าฮวาปรากฏอยู่ในสถานที่เดียวกันเพียงลำพัง”เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของฮวาเจิ้งก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง เขาเงียบงันไปครู่ใหญ่ก่อนจะเอ่ยกับลั่วชิงหวงว่า“เจ้ามีอุบายที่ล้ำเลิศนัก ข้ายอมสยบต่อเจ้าแล้ว”“พูดเช่นนี้ แสดงว่า...ใต้เท้าเต็มใจจะร่วมมือกับข้าแล้วใช่หรือไม่ ?”ลั่วชิงหวงเลิกคิ้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความประหลาดใจ ฮวาเจิ้งพยักหน้าแล้วกล่าวว่า“ข้ายินดีจะรับใช้ชิงหวงจวิ้นจู่สุดกำลัง”“ดีมาก เช่นนั้น...ใต้เท้าก็กลับจวนไปก่อนเถิด รอเวลาขึ้นเป็นเจ้ากรมได้เลย”เมื่อบรรลุข้อตกลง ลั่วชิงหวงก็ลุกขึ้นยืนเป็นเชิงขับแขก หลังจากฮวาเจิ้งจากไป จวินชิงอวี่ในอาภรณ์สีแดงเพลิงดุจเปลวเพลิงก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า“ท่านมาแล้ว” ลั่วชิงหวงเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้มที่มาจากใจจริงจวินชิงอวี่ยื่นมือไปบีบจมูก

จวินชิงอวี่นั่งพิงเก้าอี้จิบน้ำชาอย่างสุนทรีย์ เขาเพียงเลิกคิ้วยามได้ยินคำชมทว่ามิได้เอ่ยสิ่งใด หนักแน่นในคุณธรรมรึ ? นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล่าวชมเขาเช่นนี้ ยามเขาเป็นองค์ชายเจ็ด ทุกคนต่างว่าเขาเสเพลมิเอาถ่าน เจ้าเล่ห์พยศมิยอมใคร แม้แต่ยามอยู่ต่อหน้าพระพักตร์จวินอู่เฉินที่โปรดปรานเขาก็ยังมิไว้หน้า นับเป็นคุณชายเจ้าสำราญโดยแท้ยามเขาเป็นคุณชายหลิวจิ่ง ทุกคนต่างว่าเขาสูงส่งเย็นชา โหดเหี้ยมอำมหิตประดุจมิเห็นสิ่งใดในโลกอยู่ในสายตาพัดปลิดวิญญาณถล่มเมืองพรากชีวิตผู้คนมานับมิถ้วน เป็นคนโหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม ทว่า...ลั่วอวิ๋นจื่อกลับบอกว่าเขาหนักแน่นในคุณธรรมรึ ?ดวงตาพญาโศกเรียวยาวทอประกายประหลาดใจ เขาหยักยิ้มให้ลั่วอวิ๋นจื่อ แม้ทั้งคู่จะถูกขนานนามว่าเป็นสี่คุณชายแห่งเมืองหลวงร่วมกัน ทว่า...เขากับลั่วอวิ๋นจื่อหาได้มีความเข้าใจกันไม่ หากมิใช่เพราะลั่วชิงหวง เขาและลั่วอวิ๋นจื่อคงมิมีโอกาสได้คบหากันเช่นนี้นิ้วมือเคาะโต๊ะแผ่วเบา รอยยิ้มบนใบหน้าของจวินชิง อวี่ดูผ่อนคลายขึ้น ยามนี้...เขารู้สึกว่าลั่วอวิ๋นจื่อเป็นคนน่าคบหาเป็นสหายยิ่งนัก ก่อนหน้านี้เป็นเพราะลั่วอวิ๋นจื่อใกล้ชิดกับลั่วชิงหวงมากเกิน

ลั่วชิงหวงที่หันหลังให้หยักยิ้มเย้ยหยัน แม้นางจะมิเห็นสีหน้าของเขา แต่...แค่คิดนางก็รู้แล้วว่าคงเป็นสีหน้าประจบประแจงที่น่าสะอิดสะเอียนเพียงใด นางขมวดคิ้วเรียวงามพลางเอ่ยอย่างรำคาญใจ“ฝีมือการเปลี่ยนสีหน้าขององค์ชายรองช่างยอดเยี่ยมยิ่งกว่าข้ารับใช้เสียอีกนะเจ้าคะ”จวินเฉียนหลิงถูกถากถางเช่นนั้นก็รู้สึกอัดอั้นยิ่งนัก ทว่า...เมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของนางเขากลับเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แม้เขาจะขัดขวางมิให้นางหยดเลือดพิสูจน์ญาติได้ ทว่า...หากนางลงมือทำจริงๆ ทางเดียวที่เขาจะพ้นผิดคือต้องสังหารลั่วชิงเฉิงเพื่อปัดความรับผิดชอบทิ้งเสีย ทว่า...หากทำเช่นนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลั่วหยวนก็ไม่อาจยั่งยืนได้อีกต่อไป“องค์ชายรองมิต้องกังวลไปเจ้าค่ะ สำหรับเรื่องที่ท่านส่งคนมาคอยสอดแนมลั่วหยวน หรือลั่วหยวนจะวางคนไว้ข้างกายท่าน ข้าหาได้สนใจไม่ ส่วนพวกท่านจะมีแผนการใดข้าก็มิใคร่รู้ ท่านแค่ไปบอกแม่นางรั่วหลานผู้นั้นว่า หากมิมีธุระอันใดก็อย่ามาเสนอหน้าตอแยข้า มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้ามิเตือน”ลั่วชิงหวงเอ่ยทิ้งท้ายด้วยท่าทีเย็นชา โดยมิรอฟังคำตอบจากจวินเฉียนหลิง นางก้าวเท้าเข้าห้องแล้วปิดประตูใส่หน