Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 141 - Capítulo 150

“ชิงหวงจวิ้นจู่โปรดอย่าถือสาเลยเพคะ สติสัมปชัญญะของพระสนมยามนี้มิใคร่จะสมบูรณ์นัก”“พระสนมหลัวเฟยเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ ?” ลั่วชิงหวงส่ายหน้าเบาๆ ในเมื่ออีกฝ่ายสติวิปลาสไปแล้วนางย่อมไม่คิดจะถือความ ทว่า...คนดีๆ เหตุใดจึงเสียสติไปได้รวดเร็วเพียงนี้นางกำนัลมองลั่วชิงหวงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา พลางทอดถอนใจ“มิใช่เพราะองค์ชายสี่หรอกหรือเพคะ ? หลังจากฝ่าบาทมีราชโองการประทานความตายแก่องค์ชายสี่ พระสนมก็ร่ำไห้จนสลบไศลไปถึงสามวันสามคืน พอฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นเช่นนี้ไปเสียแล้ว”ลั่วชิงหวงชะงักไปเล็กน้อย มองดูหลัวเฟยที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีเป็นหัวเราะร่าและยิ้มอย่างซื่อเซ่อ รูม่านตาของลั่วชิงหวงหดเกร็งลง นางลอบถอนหายใจในส่วนลึกของหัวใจ มิน่าเล่า พอหลัวเฟยได้ยินชื่อของนางถึงได้มีอาการคลุ้มคลั่งเพียงนั้น การตายของจวินหงเฟิง หากจะนับนิ้วดูแล้ว นางยากจะหลีกเลี่ยงความเกี่ยวพันไปได้“แล้วฝ่าบาททรงว่าอย่างไรบ้าง ?” ลั่วชิงหวงเอ่ยถามเสียงเบาหวิว“ฝ่าบาทรึเพคะ ?” นางกำนัลผู้นั้นดูจะแปลกใจกับคำถามของลั่วชิงหวง นางอุทานด้วยความฉงน“ฝ่าบาททรงละเว้นโทษให้พระสนมก็นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณล้นพ้นแล้

ลั่วชิงเฉิงหน้าเขียวคล้ำขึ้นไปอีก ลั่วชิงหวงเปรียบนางเป็นสาวใช้อีกแล้ว ต่อให้นางจะเป็นเพียงบุตรีของอนุ ทว่า...นางก็คือคุณหนูแห่งจวนแม่ทัพอย่างสง่าผ่าเผยนะ“หึ” ลั่วชิงเฉิงฝืนหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน นางเดินนำหน้าไปพลางชี้ชวนให้ดูต้นสนริมสระ“ท่านพี่ชิงหวง ดูต้นสนต้นนั้นสิเจ้าคะ ผ่านพ้นฤดูหนาวมาได้โดยมิเหี่ยวเฉา ช่างงดงามเหลือเกิน”ลั่วชิงหวงมองตามก็แค่ต้นสนธรรมดาต้นหนึ่ง มีสิ่งใดให้ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น ที่ลั่วชิงเฉิงทำเป็นตื่นเต้น คงเป็นเพราะต้นสนต้นนี้ตั้งอยู่ใกล้ขอบสระน้ำมากที่สุดเสียมากกว่า นางเคยสงสัยว่าน้ำแข็งในสระละลายเร็วผิดปกติได้อย่างไร ยามนี้...ชัดเจนแล้วว่าต้องมีคนลงมือทำบางอย่างไว้ ทว่า...การที่ลั่วชิงเฉิงพานางมาที่ริมสระน้ำเช่นนี้ คิดจะใส่ร้ายนางงั้นรึ ? ไม่ใช่แน่นอนลั่วชิงเฉิงไม่โง่พอจะเอาชีวิตตัวเองมาเดิมพันเพื่อใส่ร้ายนางในยามนี้หรอก ด้วยฐานะปัจจุบันของลั่วชิงเฉิง ต่อให้ทำสำเร็จก็ไม่มีใครเชื่อ และถึงแม้นางจะอ้างว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่...บุตรสาวบุญธรรมที่เพิ่งรับเข้ามาจะมีน้ำหนักพอจะสั่นคลอนตำแหน่งบุตรีสายตรงได้อย่างไร ดังนั้น...ความเป็นไปได้มีเพียงหนึ่งเดียว ลั

“เรื่องนั้นข้าได้อธิบายแก่เจ้าไปแล้ว” เมื่อเห็นลั่วชิงเฉิงเอ่ยถึงอดีต น้ำเสียงของลั่วชิงหวงก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัวลั่วชิงเฉิงสดับฟังแล้วก็นิ่งงัน สะอื้นไห้จนแทบไร้เสียง “ทว่า...ในยามนั้น ข้าหามีความเชื่อมั่นในตัวพี่หญิงรองไม่ ข้าคิดว่าพี่หญิงรองก็เหมือนกับสตรีเหล่านั้นที่ล้วนจ้องจะทำร้ายข้า เพราะรักมากจึงแค้นล้ำลึก ข้าจึงได้จองเวรต่อท่านถึงเพียงนั้น แต่...เมื่อครู่หลังจากข้าฟื้นจากสลบไสล กลับบังเอิญได้ยินอี๋เหนียงรองเอ่ยถึงเรื่องราวในปีนั้นเข้า จึงได้ประจักษ์แจ้งว่า ที่ผ่านมาเป็นข้าเองที่ผิด”สิ้นคำกล่าว ลั่วชิงเฉิงก็สิ้นสติล้มพับลงบนเตียง ใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือด ดูราวกับธาตุไฟปลิดปลิวไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิตภายในใจของลั่วชิงหวงบังเกิดความตระหนกยิ่ง นางรีบถลาเข้าไปกดข้อมือของลั่วชิงเฉิงเพื่อตรวจดูชีพจร พบว่า...แผ่วเบาจนน่าใจหาย นางจึงรีบสั่งการให้คนนำเข็มเงินมา พลางฝังเข็มลงตามจุดสำคัญเพื่อกู้ชีพจร จากนั้น...ก็ไดสั่งให้ห้องเครื่องตระเตรียมอาหาร ส่วนตนเองนั้นนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงไม่ห่างต่อเรื่องราวที่ลั่วชิงเฉิงเพิ่งพรรณนามานั้น นางยังคงมีความเคลือบแคลงสงสัยอยู่กึ่งหนึ่ง เป็นไปได้หรือไม

สีหน้าเคร่งเครียดพลันผ่อนคลายลง ลั่วชิงหวงจึงหันไปมองโคมไฟ ทันใดนั้นโคมบัวแดงสีแดงสดสะดุดตาพุ่งเข้าสู่โสตสัมผัส ทำให้ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา ดอกฟู่หรง นั่นคือสิ่งที่ท่านแม่โปรดปรานที่สุด และเป็นดอกไม้ที่นางรักที่สุดเช่นกัน บัวนั้นเกิดจากตม แต่...ไร้ซึ่งกลิ่นโคลนตม อีกทั้ง...ยังมีความงดงามแดงฉานราวกับโลหิตที่ร้อนแรง การเบ่งบานอย่างเป็นธรรมชาตินี้ช่างเหมือนกับตัวนางในยามนี้เสียจริง นางสนใจเพียงความเจิดจรัสและการค้นหาตัวตนของนางเอง โดยไม่จำเป็นต้องใส่ใจในสิ่งที่ไม่อยากนำมาใส่ใจสีแดงที่ร้อนแรงและไร้ซึ่งสิ่งพันธนาการ แม้จะอยู่ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด แต่...นางก็ยังมีเสน่ห์ในแบบของตนเอง ลั่วชิงหวงเอื้อมมือออกไปหยิบโคมไฟบัวแดงนั้นขึ้นมา น้ำเสียงใสกังวานราวกับเสียงน้ำพุกระทบหินเอ่ยถามขึ้น“โคมไฟนี้ราคาเท่าใดหรือ ?”“โอ้ ~ คุณหนูตาถึงจริงๆ นี่คือโคมไฟที่วิจิตรที่สุดของร้านเรา ราคาอยู่ที่สิบห้าตำลึงเงินขอรับ”พ่อค้ารีบรับโคมไฟมาถือไว้อย่างเบิกบานใจ พลางเอ่ยประจบ“โคมไฟนี้งดงามนัก เหมาะกับคุณหนูยิ่งขอรับ” ทว่า...เมื่อพ่อค้าเงยหน้าขึ้นสบตากับลั่วชิงหวงชัดๆ ในดวงตาก็พลันฉายแววตระหนกและละอายใจ เมื่

“อวี่ ~ เสด็จแม่ของท่าน ถูกพิษหนอนกู่โลหิตใช่หรือไม่ ?”ลั่วชิงหวงเค้นคำพูดออกมาทีละคำอย่างยากลำบาก ไม่จำว่าเป็นเพราะบาดแผลที่สาหัส หรือเป็นเพราะความเสียใจและรู้สึกผิดที่อัดอั้นอยู่ในอก น้ำเสียงของนางสั่นเครือสะอื้นไห้ ทุกถ้อยคำที่เอ่ยออกมานั้นหนักอึ้งเหลือเกินเมื่อจวินชิงอวี่ได้ยินคำถามนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขายังคงฝืนยิ้มอย่างเย้ายวนพลางเอื้อมมือไปบีบจมูกนางเบาๆ หวังจะเอ่ยปากปฏิเสธ ทว่า...จวินเฉียนหลิงกลับชิงตัดหน้า หัวเราะเสียงเย็นพลางเอ่ยว่า“มิผิด ! ปีนั้น...เสด็จแม่ของเขาก็ถูกพิษหนอนกู่โลหิตจริงๆ และหนอนกู่นั่นก็เป็นฝีมือเสด็จแม่ของข้าที่ประทานให้เองกับมือ !”ในพริบตานั้น ใบหน้าของลั่วชิงหวงพลันไร้สีเลือด นางรู้สึกเจ็บปวดแปลบที่ทรวงอก ราวกับมีใบมีดคมกริบทิ่มแทงทะลุขั้วหัวใจ โลหิตอุ่นๆ ในใจเหมือนจะไหลรินออกมาทีละหยาดหยด นางมองใบหน้าที่ซีดขาวของจวินชิงอวี่ เขายังคงฝืนยิ้มและยืนหยัดอย่างเข้มแข็งเพียงเพื่อไม่ให้นางต้องเป็นกังวลหากไม่ใช่เพราะนางไร้ซึ่งความเชื่อมั่นในตัวเขาเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะนางดึงดันจะพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าระหว่างตัวนางกับความลับของเขาสิ