All Chapters of หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Chapter 101 - Chapter 110

จวินเฉียนหลิงลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นละอองตามตัวเบาๆ คิ้วของเขาขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น ส่วนจวินชิงอวี่ยังคงวางท่าทีราบเรียบเป็นธรรมชาติ ประดุจจักรพรรดิผู้ทรงอนุญาตให้เหล่าขุนนางลุกขึ้นหลังเสร็จสิ้นการเข้าเฝ้า เขาปรายสายตามองไปยังพงไพรอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะเอ่ยเนิบๆ ว่า“ในเมื่อคุณชายหลิวมาถึงที่นี่แล้ว ไยไม่ปรากฏตัวออกมาชมทัศนียภาพอันงดงามนี้ด้วยกันเล่า ?”สิ้นคำกล่าวนี้ ทั้งลั่วชิงหวงและจวินเฉียนหลิงต่างก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันทีลั่วชิงหวงขมวดคิ้วเล็กน้อย หลิวซือเข่อมางั้นหรือ ? เหตุใดนางถึงสัมผัสไม่ได้ถึงร่องรอยของเขาเลยแม้แต่นิด แต่…เมื่อมาคิดดูอีกที วรยุทธ์ของหลิวซือเข่อนั้นล้ำลึกสุดหยั่ง ด้วยตบะของนางในยามนี้จะตรวจไม่พบก็หาใช่เรื่องแปลก ทว่า…เหตุใดเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ ?เช่นนั้น…หมายความว่า เรื่องราวเมื่อครู่หลิวซือเข่อเห็นหมดสิ้นแล้ว การที่จวินชิงอวี่เปิดโปงว่าหลิวซือเข่ออยู่ที่นี่ มิใช่ว่าต้องการลากเขาลงน้ำไปด้วยกันหรอกหรือ ?เป็นไปตามคาด สีหน้าของจวินเฉียนหลิงดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิมราวกับเพิ่งกลืนแมลงวันลงท้องไป การที่เขาต้องคุกเข่าต่อหน้าจวินชิงอวี่และลั่วชิงหวงก็นับเป็นความอัปยศอ

จวินเฉียนหลิงเห็นประกายความแค้นในดวงตาของลั่วชิงเฉิงก็ยิ่งฉุนเฉียว เขาตวัดเท้าถีบเข้าที่หน้าแข้งของนางอย่างแรง แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของลั่วชิงเฉิงจนล้มคะมำลงกับพื้นลั่วชิงเฉิงกองอยู่บนพื้นด้วยความตระหนกและผิดหวัง นางเงยหน้ามองจวินเฉียนหลิงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดว่า“ท่านช่วยหม่อมฉันออกมาเพราะต้องการหลอกถามความชอบของลั่วชิงหวงจากปากหม่อมฉันอย่างนั้นหรือ ?! พอท่านได้แต่งกับนางแล้ว ท่านเตรียมจะทำอย่างไรกับหม่อมฉันต่อเพคะ ?! ฆ่าหม่อมฉันทิ้งเสียใช่หรือไม่ ?!”จวินเฉียนหลิงวางท่าทีเฉยเมย เขาไม่ปฏิเสธเพราะสิ่งที่นางพูดมานั้นไม่ผิดเลย เดิมที…เขาก็วางแผนไว้เช่นนั้นจริงๆ ทว่า…หญิงแพศยาผู้นี้กลับกล้ามาวางแผนตลบหลังเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จวินเฉียนหลิงจึงกระหน่ำเท้าถีบร่างของลั่วชิงเฉิงซ้ำอีกครั้งอย่างโหดเหี้ยมลูกถีบนั้นเข้าที่หน้าท้องอย่างจังจนลั่วชิงเฉิงกระอักเลือดสีแดงสดออกมาคำโต ทว่า…นางกลับมิได้ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด แต่…นางกลับหัวเราะออกมาอย่างโศกเศร้า นางหัวเราะพลางพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นเทาโอนเอนเกือบจะล้มลงอีกครา นางจ้องมองจวินเฉียนหลิงพลางยิ้มอย่างสิ้นหวัง“จ

จวินเฉียนหลิงยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่คิดจะห้ามปรามและไม่คิดจะยื่นมือเข้าช่วย แววตาคมกริบดุจใบมีดจ้องตรงไปยังลั่วชิงหวง แม้เขาจะพึงใจในตัวนาง แต่…การที่นางทำให้เขาเสียหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็เกินจะทนไหว เขาจึงอยากจะรอดูว่านางจะจัดการกับลั่วชิงเฉิงอย่างไรลั่วชิงหวงมองดูร่างที่ดิ้นพล่านของลั่วชิงเฉิง พลางรู้สึกเป็นครั้งแรกว่าการที่ตนเองตัดสินใจฝึกวรยุทธ์นั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุด มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน“อยากให้ข้าปล่อยมืองั้นหรือ ?” สิ้นคำกล่าว ลั่วชิงหวงก็คลายมือออกทันที ทว่า…ยามที่ปล่อยนางได้แฝงพละกำลังจากลมปราณภายในกระแทกออกไปด้วยลั่วชิงเฉิงที่กำลังดิ้นรนอย่างไร้ทิศทางเมื่อสูญเสียแรงยึดเหนี่ยวบวกกับแรงกระแทกที่มองไม่เห็น ร่างทั้งร่างพลันเสียหลักหงายหลังตกจากหลังม้าทันทีลั่วชิงหวงยังคงนั่งนิ่งสงบอยู่บนหลังม้า นางปรายตามองสภาพอันอเนจอนาถของลั่วชิงเฉิงจากมุมสูง รอยยิ้มพร่างพรายบนใบหน้าพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า“เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าปล่อยเองนะ”“หญิงแพศยา !!” ลั่วชิงเฉิงที่ร่วงลงไปกองกับพื้น นอกจากสภาพจะดูไม่ได้แล้ว กระดูกกระเดี้ยวทั่วร่างยังปวดร้าว

มุมปากของลั่วชิงหวงหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นางคาดการณ์ไว้แต่แรกแล้วว่าจวินเฉียนหลิงไม่มีทางปล่อยมือจากลั่วชิงเฉิงง่ายๆ เพราะยามนี้ ท่าทีของนางชัดเจนยิ่งนัก แผนการเกี่ยวดองกับจวนแม่ทัพจึงกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ ดังนั้น…คนที่จวินเฉียนหลิงจะใช้เป็นหมากสู้กับจวนแม่ทัพได้ดีที่สุด ย่อมไม่มีใครรู้ลึกรู้จริงเท่ากับลั่วชิงเฉิงอีกแล้วหมากสำคัญเช่นนี้ มีหรือที่จวินเฉียนหลิงจะตัดใจทิ้งได้ลง ยิ่งจวินเฉียนหลิงเป็นคนเจ้าความคิดและมีความระแวงสูงเป็นทุนเดิม เขาไม่กล้าปล่อยลั่วชิงเฉิงให้หลุดมือไปแน่ เพราะหากนางเกิดพลั้งปากพูดสิ่งใดผิดไป ย่อมส่งผลเสียต่อเขาอย่างมหันต์ ดังนั้น…การเก็บลั่วชิงเฉิงไว้ในจวนแม้จะทำให้เกิดข่าวลือหนาหู แต่…ก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด เพราะนอกจากจะใช้เป็นอาวุธรับมือกับจวนแม่ทัพใหญ่ได้แล้ว ยังสามารถควบคุมตัวนางไว้ได้ทุกเมื่ออีกด้วยทว่า…ข่าวลือนั้นมิอาจดูแคลนได้เลย สิ่งที่ลั่วชิงหวงลงมือทำในวันนี้ได้เริ่มสั่นคลอนความศรัทธาของราษฎรและเหล่าขุนนางในราชสำนักเสียแล้ว หากพูดถึงขุมกำลังและวรยุทธ์ จวินชิงอวี่ย่อมไม่เป็นรองจวินเฉียนหลิงอย่างแน่นอน แต่…หากพูดถึงบารมีในราชสำนัก จวินชิงอวี่

“ยังคงเป็นหวงเอ๋อร์ของข้าที่เฉลียวฉลาด น่าเสียดายที่พวกเขานั้นโง่เขลาเบาปัญญา คิดว่าคนอื่นจะตื้นเขินเหมือนตนเอง”มุมปากของลั่วชิงหวงหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ นั้นทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูแสนธรรมดากลับดูมีเสน่ห์ยั่วยวนขึ้นมาอย่างน่าประหลาดพระมารดาของซีหยางเช่อคืออดีตฮองเฮาแห่งแคว้นซีเจวี๋ยที่ล่วงลับไปแล้ว การที่ซีหยางเช่อสามารถก้าวจากฐานะองค์ชายแปดขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทได้ท่ามกลางมรสุมนั้น ย่อมแสดงว่าฝีมือและชั้นเชิงของเขามิอาจดูแคลนได้ หากใครมองว่าเขาเป็นเพียงบุรุษผู้มักมากในกาม ถือว่าผู้นั้นประเมินพลาดอย่างมหันต์จากการสังเกตของลั่วชิงหวง ยิ่งคนผู้นี้แสดงออกว่าไม่มีอะไร ยิ่งเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามที่สุด แม้แคว้นซีเจวี๋ยจะมีกำลังทหารและทรัพย์สินไม่เทียบเท่าแคว้นจิ่นหรือแคว้นหลิง ทว่า…การที่สามารถดำรงอยู่ได้ยาวนานเพียงเพราะอาศัยชัยภูมิที่ตั้ง ยามนี้…ต่อให้แคว้นหลิงและแคว้นจิ่นคิดจะร่วมมือกันทำลายซีเจวี๋ย ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้วก็คงมิใช่เรื่องง่าย“ช่วงนี้…ข้าสุขภาพไม่สู้ดีนัก คงมิอาจเข้าร่วมล่าสัตว์กับพวกเจ้าได้ ข้าจะรอการกลับมาพร้อมชัยชนะของพวกเจ้าอยู่ที่นี่”จวินอวู่เฉินก