Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 151 - Capítulo 160

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ลั่วชิงหวงจึงได้สติกลับมาว่านางเป็นหมอ นางยื่นมืออันสั่นเทาไปวางลงบนจุดชีพจรของจวิน ชิงอวี่ ก่อนที่แววตาจะประกายความยินดีออกมาวูบหนึ่ง โชคดีจริงๆ แม้ชีพจรจะแผ่วเบาแทบสัมผัสไม่ได้ ทว่า...มันยังคงเต้นอยู่ คนอย่างจวินชิงอวี่ ตราบใดที่มีโอกาสรอดเพียงนิด เขาจะไม่มีวันปล่อยมือจากชีวิตเด็ดขาด อีกทั้ง...เขาได้สัญญากับนางไว้แล้ว จะขึ้นสวรรค์หรือลงนรกเขาก็จะอยู่เคียงข้างนางเสมอ เขาเคยบอกนางไว้ คำพูดของเขานั้นเป็นสัจจะเสมอมาทว่า...เมื่อปลายนิ้วสัมผัสชีพจรต่อไป ความยินดีในดวงตาก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลและปวดใจอย่างแสนสาหัส จวินชิงอวี่ได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้เชียวหรือ ? เขาสลบไปทั้งคืน ยามนี้...วันเพ็ญได้ผ่านพ้นไปแล้ว ทว่า...หนอนกู่โลหิตในร่างกายของเขายังคงอาละวาดคลุ้มคลั่งอยู่ไม่ยอมสงบ ปกติ...หากเป็นคนทั่วไปที่ร่างกายแข็งแรงขึ้นบ้างและได้รับโอสถวิเศษ หนอนกู่นี้หากไม่ใช่คืนเดือนเพ็ญย่อมไม่อาละวาด ด้วยเหตุนี้ เสด็จแม่ของเขาจึงฝืนทนมาได้ถึงแปดปีทว่า...ในยามนี้ วันเดือนเพ็ญผ่านพ้นไปแล้ว แต่...พิษหนอนกู่ในร่างเขากลับยังคงพลุ่งพล่านไม่หยุดหย่อน เหตุผลมีเพียงประการเดียว ร่างก

จวินชิงอวี่ยื่นมือออกไปสกัดจุดชีพจรใหญ่บนร่างของลั่วชิงหวงเพื่อสะกดพิษหนอนกู่ในกายของนางไว้ชั่วคราว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกิดความรู้สึกลนลานทำอะไรไม่ถูก เขากลัวเหลือเกินว่าลั่วชิงหวงจะหลับตาลงเช่นนี้ไปตลอดกาล โดยไม่ยอมลืมตาขึ้นมามองเขาอีกลั่วชิงหวงในอ้อมอกยังคงหลับตาสนิท ขนตายาวงอนทาบลงบนโหนกแก้ม บนดั้งจมูกมีหยาดเหงื่อละเอียดผุดพราย ริมฝีปากเม้มแน่นราวกับกำลังสะกดกลั้นความเจ็บปวดอย่างสุดกำลัง เส้นผมสีนิลแผ่สยายเต็มหัวไหล่ อาภรณ์ที่ฉีกขาดหลุดรุ่ยยิ่งขับให้นางดูซูบเซียวจนน่าเวทนาเมื่อเห็นนางตกอยู่ในสภาพไร้สติเช่นนี้ จวินชิงอวี่พลันรู้สึกปวดใจเหลือแสน เหตุใดนางจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยอมชักนำหนอนกู่เข้าสู่ร่างกายตนเอง ยามนี้...บาดแผลภายในยังไม่เลือนหาย ซ้ำร้ายพิษหนอนกู่ยังกำเริบซ้ำ ย่อมต้องเจ็บปวดเกินจะพรรณนา ขนาดสลบไสวยังต้องเม้มปากแน่นไม่ยอมส่งเสียงคร่ำครวญออกมาแม้เพียงครึ่งคำ จวินชิงอวี่โอบกอดนางไว้ มองดูริมฝีปากที่ถูกนางขบเม้มจนห่อเลือด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความทะนุถนอมระคนสงสาร เขาซบหน้าลงข้างใบหูนางแล้วกระซิบแผ่วเบา“หวงเอ๋อร์ ข้าเอง หากเจ็บก็จงร้องออกมาเถิด” ในห้วงสติอันเลื

นางเองก็ปรารถนาจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป แต่...นางเองก็เป็นหมอ ร่างกายของนางเป็นเช่นไรนางย่อมรู้แจ้งแก่ใจดี ยามนี้...อวัยวะภายในทั้งห้าต่างรุ่มร้อนรุนแรงประหนึ่งถูกพลิกคว่ำ เส้นชีพจรทั่วร่างคล้ายจะขาดสะบั้น แม้เมื่อครู่จวินชิงอวี่จะช่วยเดินพลังสะกดหนอนกู่ไว้ให้ ทว่า...ความเจ็บปวดภายในก็หาไม่ได้เลือนหายไป เพียงแค่ขยับกายเล็กน้อยก็นับว่ายากเย็นแสนเข็ญ ร่างกายที่ทรุดโทรมถึงเพียงนี้ จะร่วมมองดูแผ่นดินกว้างใหญ่ไปกับเขาได้อย่างไรนางเพิ่งจะตระหนักได้ว่า วันเวลาที่ได้ใช้ร่วมกับเขานั้นงดงามเพียงใด งดงามจนทำให้นางเริ่มหวาดกลัวต่อความตาย นางไม่อยากตาย และยิ่งอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากเขาไป ทว่า...นางไม่เคยเสียใจเลยหากต้องใช้ชีวิตของนางแลกกับชีวิตของเขา นางย่อมเต็มใจ ได้โปรดให้อภัยนางด้วย นางเห็นแก่ตัวยิ่งนัก นางไม่อาจเผชิญหน้ากับความสูญเสียในยามที่เขาจากไปได้ แต่...กลับผลักภาระนั้นให้เขาเป็นผู้เผชิญหน้าแทน ทั้งยังไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เลือกเลย“หวงเอ๋อร์ ข้าจะรักษาพิษร้ายในตัวเจ้าให้หายขาดให้จงได้”มือของจวินชิงอวี่พลันหยุดสั่น เขาสบตานางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เขากุมมือนางไว้แน่น

ลั่วชิงหวงเอ่ยขึ้นตามความจริง บัวหิมะเทียนซานเดิมทีก็ยากจะเสาะหาอยู่แล้ว ปกติ...บัวหิมะจะไม่มีส่วนที่เรียกว่าหัวใจหิมะ มีเพียงบัวหิมะส่วนน้อยนิดบนยอดเขาเท่านั้นที่จะก่อเกิดหัวใจหิมะขึ้นมาได้ ความยากลำบากในการหาจึงทวีคูณขึ้นหลายเท่า“ต่อให้ยากแค่ไหนข้าก็จะหามันมาให้ได้” จวินชิงอวี่กุมมือลั่วชิงหวงไว้แน่น เงาร่างสูงสง่าองอาจราวกับหยกสลักของเขาดูโดดเด่นท่ามกลางผืนดินและแผ่นฟ้า ราวกับความสง่างามทั้งหมดในใต้หล้าล้วนรวมอยู่ที่ตัวเขา เขากล่าวอย่างมั่นใจว่า“ในใต้หล้านี้ มิมีสิ่งใดที่คนอย่างข้าจะทำมิได้” ลั่วชิงหวงยืนเคียงข้างเขา มุมปากประดับด้วยรอยยิ้ม นางย่อมเชื่อมั่นในตัวเขาอย่างมิต้องสงสัยทั้งสองเดินทางมาจนถึงเทียนซาน เมื่อเงยหน้ามองขึ้นไป ก็พบแค่ยอดเขาเทียนซานที่สูงเสียดฟ้า ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนท่ามกลางหมอกหนาที่ปกคลุมจนมองเห็นไม่ลึกล้ำนัก“เทียนซานอากาศหนาวเย็นสุดขั้ว ร่างกายของหวงเอ๋อร์ยังอ่อนแอ มิควรเสี่ยงเดินขึ้นไป”จวินชิงอวี่มองยอดเขาเบื้องหน้าแล้วหันมากล่าวกับนาง แม้ไอเย็นจะมีส่วนช่วยสะกดพิษหนอนกู่ได้บ้าง ทว่า...จำเป็นต้องมีพลังวัตรที่แกร่งกล้าคอยประคอง ลั่วชิงหวงในยามนี้พลังวัตร

เมื่อจวินชิงอวี่รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ขึ้นมาจนถึงยอดเขาเทียนซานได้สำเร็จก็เป็นเวลาเที่ยงวันของวันถัดไปแล้ว เขาหาได้รีบร้อนออกตามหาหัวใจหิมะไม่ แต่...กลับนั่งลงอย่างสงบนิ่งเพื่อโคจรลมปราณปรับลมหายใจให้คงที่ ตามตำนานกล่าวไว้ว่า บัวหิมะเทียนซานจะมีบัวสวรรค์เพียงดอกเดียวเท่านั้น และรอบๆ บัวสวรรค์จะมีงูจิตวิญญาณหิมะคอยอารักขา แม้งูชนิดนี้จะเป็นเพียงสัตว์ตัวหนึ่ง ทว่า...กลับมีจิตหยั่งรู้ ซ้ำยังมีความรวดเร็วปานกมล ที่หางมีหนามแหลมคม หากถูกฟาดเข้า เนื้อแตกพริกเลือดซิบอย่างแน่นอนประเด็นสำคัญที่สุดคือ พิษของงูจิตวิญญาณหิมะนั้นร้ายแรงยิ่งนัก หากถูกกัดก็อาจสิ้นใจได้ทันที ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องพักฟื้นลมปราณก่อน เพื่อใช้สภาพร่างกายที่ดีที่สุดออกตามหาหัวใจหิมะ เช่นนั้น...จึงจะมีโอกาสเอาชนะงูร้ายและชิงหัวใจหิมะมาได้จวินชิงอวี่ใช้เวลาปรับลมปราณไปครึ่งชั่วยาม ( 1 ชั่วโมง ) เขากังวลว่าลั่วชิงหวงที่รออยู่เชิงเขาจะร้อนใจ จึงรีบออกค้นหาทันที ยอดเขาเทียนซานนั้นกว้างขวางใหญ่โต ทุกแห่งหนล้วนปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน บัวหิมะเองก็มีสีขาวจึงยากจะเสาะหา ส่วนบัวสวรรค์นั้น นอกจากจะมีงูจิตวิญญาณหิมะคอยเฝ้าแล้ว รู