Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 161 - Capítulo 170

จวินชิงอวี่จ้องมองค่ายกลสังหารวิญญาณเบื้องหน้า มุมปากหยักยิ้มอย่างองอาจ อาภรณ์สีแดงเพลิงปลิวไสวประดุจเปลวไฟท่ามกลางอากาศ แววตาของเขาเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงตะวันยามเช้า เขาค่อยๆ กุมมือลั่วชิงหวงไว้อย่างนุ่มนวลและระมัดระวัง วาจายังคงเปี่ยมไปด้วยความทระนง“แค่ค่ายกลสังหารวิญญาณ มิอยู่ในสายตาของข้าแม้แต่น้อย”ลั่วชิงหวงปล่อยให้จวินชิงอวี่จูงมือนางก้าวเข้าสู่ค่ายกล แม้ค่ายกลสังหารวิญญาณนี้จะไม่ใช่ค่ายกลที่อันตรายที่สุดในใต้หล้า ทว่า...ก็นับเป็นค่ายกลชั้นยอดตัวหนึ่ง แม้นางจะมีความรู้เรื่องค่ายกลอย่างลึกซึ้ง แต่...ก็ไม่กล้ารับประกันเต็มสิบส่วนว่าจะทำลายค่ายกลนี้ได้ ในเมื่อจวินชิงอวี่มั่นใจถึงเพียงนี้ นางก็พร้อมจะฝากชีวิตไว้ในมือเขาโดยดุษฎีภายในค่ายกลสังหารวิญญาณนั้นเปลี่ยนแปลงไปนับพันประการ ทั้งอาวุธลับ กับดัก และภาพลวงตาปรากฏขึ้นไม่ขาดสาย ทว่า...ลั่วชิงหวงแค่ปล่อยให้จวินชิงอวี่จูงมือนางไป นางหลับตาลงอย่างสงบเย็นเยือก ไม่มีความกังวลแม้แต่นิดว่าก้าวพลาดก้าวเดียวจะหมายถึงชีวิต จวินชิงอวี่กุมมือนางไว้อย่างมั่นคง พาพริ้วกายผ่านค่ายกลไปอย่างใจเย็นค่ายกลที่แสนอันตรายในสายตาผู้อื่น กลับดูไร้พิษสงส

เพียงแต่…เขามิยินดีจะยอมรับความจริงในใจ เพราะในส่วนลึกของมโนสำนึก เขาไม่อยากทรยศต่อความรักที่มีให้ซิ่นเอ๋อร์ ทว่า…ในวินาทีที่เห็น ‘เสวี่ยลั่วอี’ ยอมสละชีวิตเข้าขวางหน้าเพื่อปกป้องเขาเมื่อครู่ เขาจึงกระจ่างแจ้งว่าเขาหลงรักนางเข้าให้แล้วจริงๆ“ท่านตั้งใจเข้ามาช่วยข้าไว้ใช่หรือไม่ ?” ลั่วอีหันไปมองจวินชิงอวี่ที่ยืนอยู่ไม่ไกล นางสลัดความโกรธเกรี้ยวทิ้งไปทันทีแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร“ตอนแรก…ข้ามิชอบท่านเท่าไหร่ ทว่า…ยามนี้ข้ากลับรู้สึกว่าท่านก็เป็นคนดีมิเบา ท่านวางใจเถอะ ขอเพียงท่านส่งมอบหัวใจหิมะให้ข้า พิษหนอนกู่ของแม่นางผู้นี้ ข้ารักษาให้หายขาดได้แน่นอน”“ท่านรักษาได้จริงๆ หรือ ?” เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาของจวินชิงอวี่ก็ฉายชัดถึงความดีใจอย่างล้นพ้น ความยินดีปรีดาแทบจะเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของเขาจนสิ้น แม้แต่ความโกรธที่ถูกตวาดใส่เมื่อครู่ก็เลือนหายไปจนหมดสิ้นลั่วอีปรายตามองจอมดาบม่อรั่วแวบหนึ่ง มุมปากหยักยิ้มอย่างมั่นใจพลางเอ่ยช้าๆ“ย่อมรักษาได้ และในใต้หล้านี้ มีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นที่รักษาได้”“หัวใจหิมะอยู่นี่” จวินชิงอวี่รีบนำหัวใจหิมะออกมาจากแขนเสื้อส่งให้ลั่วอีทันที พร้อ

ด้วยเหตุนั้น ในครั้งสุดท้ายที่ท่านอาจารย์ลงมือ ท่านจึงเลือกที่จะรักษาชีวิตเพียงคนเดียวและยอมเสียอีกคนหนึ่งไป แววตาของจวินชิงอวี่ฉายแววลังเลวูบหนึ่ง ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้ หากเขาเลือกที่จะปกป้องเพียงลั่วชิงหวง เขามีวิธีทำได้สำเร็จแน่นอน นิ้วมือของเขาขยับกำเข้าหากันและคลายออกซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความสับสนทว่า...เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้ หากเพื่อช่วยลั่วชิงหวงแล้วต้องสังเวยชีวิตของเสวี่ยลั่วอี ลั่วชิงหวงไม่มีวันสงบสุขไปตลอดชีวิต เขาไม่อาจปล่อยให้นางต้องอยู่กับความรู้สึกผิดและความเสียใจไปจนตาย ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เขาได้ลั่นวาจาไว้แล้วว่าจะพานางทั้งสองกลับมาอย่างปลอดภัยแววตามุ่งมั่นประกายขึ้นอีกครั้ง เข็มเงินในมือจวินชิง อวี่เคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งขึ้น เขาแทงลงที่จุดชีพจรอย่างต่อเนื่องและให้ทั้งคู่กินยาเยือกโลหิตอีกครั้ง ในที่สุด โลหิตก็เริ่มไหลเวียนแลกเปลี่ยนกันอย่างสมบูรณ์ สีหน้าของทั้งสองค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาดสีระเรื่อ จวินชิงอวี่จึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขามองดูสตรีทั้งสองที่กลับมามีสีหน้าปกติแล้วจึงถอนหายใจยาว ในใจยามนี้เปียกโชกไปด้วยหยาดเหงื่อแห่งความกังวล“เป็นอย่างไรบ้า

ดวงตาที่ดำสนิทของจวินชิงอวี่จ้องเขม็งไปยังจวินเฉียนหลิง แววตาคมปลาบประดุจมีพลังลึกลับที่กักขังจวินเฉียนหลิงไว้ภายใน เพียงชั่วอึดใจ แรงกดดันมหาศาลก็โถมเข้าใส่จนจวินเฉียนหลิงแทบจะยืนไม่อยู่“พี่รองช่างเป็นคนขี้ลืมเสียจริง” จวินชิงอวี่เหยียดยิ้มที่มุมปาก มองจวินเฉียนหลิงด้วยสายตามีเลศนัยพลางเอ่ยต่อว่า“แล้วเรื่องชายาของพี่รองคุณหนูสามแห่งจวนแม่ทัพใหญ่ที่ถูกโทษประหารแต่กลับหายสาบสูญไปอย่างเป็นปริศนา ท่านยังจำได้หรือไม่ ?”ประโยคเดียวกลับสร้างความโกลาหลขึ้นมาอีกครา เรื่องที่จวินเฉียนหลิงจะแต่งงานกับรั่วหลานบุตรสาวบุญธรรมของแม่ทัพใหญ่นั้นเป็นที่รู้กันทั่ว ทว่า...ในจำนวนนั้นมีมิใช่น้อยที่สังเกตเห็นว่ารั่วหลานมีใบหน้าพิมพ์เดียวกับลั่วชิงเฉิง ย่อมมีคนสงสัยในตัวตนของนางอยู่บ้าง แต่...ใครเล่าจะกล้ากระตุกหนวดเสือหากมิมีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ย่อมมิมีใครกล้าปริปากพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะการกล่าวร้ายว่าที่พระชายานับเป็นความผิดมหันต์ ทว่า...ในวันนี้ เมื่อจวินชิงอวี่เป็นผู้เปิดประเด็น ทุกสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยจึงพุ่งเป้าไปที่จวินเฉียนหลิงทันทีเมื่อเห็นจวินชิงอวี่เอ่ยเช่นนั้น จวินเฉียนหลิงก็สะดุ

หยาดน้ำตาของลั่วชิงเฉิงร่วงหล่นจากขอบตา ทว่า...นางกลับทำได้เพียงยิ้มออกมาอย่างเศร้าสร้อย แววตาอันอาฆาตแค้นเบนไปจับจ้องที่ลั่วชิงหวง นี่คงเป็นเจตนาของลั่วชิงหวงที่ช่วยชีวิตนางไว้เมื่อครู่ใช่หรือไม่ ? เพราะอยากจะให้นางได้รับรู้ก่อนตายว่า การถูกคนที่รักสุดหัวใจทรยศหักหลังนั้นมันเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด“ลั่วชิงหวง ! เจ้าอยากเห็นข้าทุกข์ทรมานนักใช่ไหม ?!” ลั่วชิงเฉิงมิเพียงมิซาบซึ้งในบุญคุณที่ลั่วชิงหวงช่วยชีวิต ทว่า...กลับถลึงตาใส่อย่างโกรธแค้นลั่วชิงหวงมองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา ยามนี้...หยาดน้ำตาของลั่วชิงเฉิงมิอาจสั่นคลอนความรู้สึกของนางได้อีกต่อไป นางจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วเอ่ยเน้นทีละคำว่า“ข้ามิต้องการเห็นเจ้าทุกข์ทรมาน ทว่า...เจ้ากลับเป็นฝ่ายที่คอยหาทางกำจัดข้าให้พ้นทางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่งานมงคลของฮองเฮาที่เจ้าจงใจใส่ร้ายข้า จนถึงคืนเทศกาลโคมไฟที่เจ้าตั้งใจวางกับดักเพื่อผลักข้าตกหน้าผา”“ฮ่าฮ่าฮ่า ~ ตกหน้าผาสูงชันปานนั้น กลับยังฆ่าเจ้ามิได้ !”ลั่วชิงเฉิงกุมหัวไหล่ที่บาดเจ็บพลางมองลั่วชิงหวงด้วยความเคียดแค้นประหนึ่งอยากจะกระโจนเข้าไปฉีกร่างอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆดวงตาสุดหยั่งของลั