Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 71 - Capítulo 80

“ลอบเก็บฉลองพระองค์มังกร” ลั่วชิงหวงทวนคำสี่คำนั้นช้าๆ สีหน้าของนางวาววับสลับกับมืดครึ้มภายใต้แสงเทียน ที่แท้…จวินหงเฟิงก็ใจคออำมหิตถึงเพียงนี้ การลอบมีฉลองพระองค์มังกรไว้ในครอบครองถือเป็นโทษประหาร การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะโค่นตำแหน่งรัชทายาทเท่านั้น แต่…ยังหวังจะเอาชีวิตของจวินเสียนฉีในคราวเดียว สิ่งที่เรียกว่าถอนรากถอนโคนก็คงจะเป็นเช่นนี้เองจวินชิงอวี่พยักหน้าเห็นพ้องพลางยิ้มเยือกเย็น “นิสัยของจวินหงเฟิงนั้นเหี้ยมโหดมาแต่ไหนแต่ไร ครั้งนี้…สิ่งที่เขาต้องการคือชีวิตของจวินเสียนฉี”“ช่างอำมหิตจริงๆ” ลั่วชิงหวงเอ่ยตอบแผ่วเบา แม้ จวินเสียนฉีและจวินหงเฟิงจะมิได้เกิดจากมารดาเดียวกัน แต่…ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องร่วมบิดา การวางแผนชิงดีชิงเด่นเพื่อบัลลังก์นั้นเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่…ถึงขั้นจะเอาชีวิตพี่ชายร่วมสายเลือดนั้น…จวินเสียนฉีปกติเป็นคนขี้ขลาดและนิสัยค่อนข้างอ่อนโยน แม้การปฏิบัติต่อเหล่าน้องชายจะมิได้ดีเลิศเลอ แต่…ก็มิได้เลวร้าย การที่จวินหงเฟิงลงมือเช่นนี้ ช่างเป็นการกระทำที่ไร้ความเมตตาเสียจริง“อำมหิตหรือ ?” จวินชิงอวี่ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ“หวงเอ๋อร์ยังใจอ่อ

ลั่วชิงหวงได้ยินดังนั้นก็เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายไปกว่าครึ่ง มือของลั่วชิงเฉิงแปดส่วนคงไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่…อีกฝ่ายแค่หาข้ออ้างที่ไม่ต้องเข้าวังเท่านั้นเอง เรื่องที่ลั่วชิงเฉิงไม่อยากเข้าวังนั้นนางเข้าใจได้ คงเป็นเพราะกลัวว่าหากเข้าวังไปแล้วเรื่องมือพิการจะหลุดรอดให้ผู้อื่นเห็นเข้า จริงๆ แล้วการบาดเจ็บที่มือไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่…นางก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดลั่วชิงเฉิงถึงต้องปกปิดมันไว้ราวกับกลัวคนอื่นจะล่วงรู้นักท่านหมอในวันนั้นเป็นไปตามที่นางคาดการณ์ไว้ เขาเอาเรื่องมือของลั่วชิงเฉิงและกิริยาที่นางดุด่าว่าร้ายไปป่าวประกาศจนทั่ว แต่…ลั่วชิงเฉิงก็ฉลาดพอที่จะติดสินบนหมอให้ป้ายความผิดไปที่ลั่วชิงกั๋วแทน ความจริงใช่ว่านางจะไร้หนทางฉีกหน้ากากลั่วชิงเฉิง เพียงแต่…นางรู้สึกว่าการที่ลั่วชิงเฉิงกังวลเรื่องชื่อเสียงภายนอกถึงขนาดนี้ย่อมต้องมีเงื่อนงำบางอย่าง ในเมื่อลั่วชิงเฉิงอยากปกปิดนัก นางก็จะแสร้งทำเป็นปล่อยให้ความกลัวในใจของอีกฝ่ายค่อยๆ ก่อตัวขึ้นก่อนอย่างไรเสีย คนที่เสียชื่อเสียงภายนอกก็คือลั่วชิงกั๋ว หาได้เกี่ยวข้องกับนางไม่ ส่วนเรื่องที่ลั่วชิงกั๋วจะเกลียดนางเข้ากระดูกดำ นางก็หาได้ใส่ใจว

ลั่วชิงหวงย่างกรายอย่างสง่างามและเป็นธรรมชาติ ทันทีที่นางก้าวเท้าเข้าสู่ลานงานเลี้ยง สายตาของทุกคนก็ถูกดึงดูดไปที่นางโดยไม่รู้ตัว บุตรีสายตรงของจวนแม่ทัพใหญ่ จวิ้นจู่ชิงหวง โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแคว้นจิ่น ใครบ้างจะไม่รู้จัก ผู้มีความสามารถไร้ผู้ต้าน ไม่เพียงมีแผนการเหนือคน แต่…ฝีมือการบรรเลงพิณยังเป็นหนึ่งในใต้หล้า ใครบ้างจะไม่รู้แม้ในสายตาของทุกคนนางจะสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว ทว่า…ก็มิเคยมีช่วงเวลาใดที่นางจะดูเจิดจ้าเท่าเวลานี้มาก่อน แต่ก่อน…ลั่วชิงหวงดูเหมือนเทพธิดาที่ใช้ผ้าบางปกปิดใบหน้า มีความสูงส่งและสติปัญญาที่ทำให้คนต้องเหลียวมองและอยากเข้าหา ทว่า…ยามนี้นางกลับเปรียบเสมือนดวงตะวันที่ส่องแสงแรงกล้า ทุกความรุ่งโรจน์ล้วนรวมอยู่ที่นาง ทุกรอยขมวดคิ้ว ทุกอิริยาบถ ล้วนสง่างามเกินบรรยาย ราวกับหญิงสาวในภาพวาดพู่กันจีนที่หลุดออกมาสู่โลกความจริง ทว่า…ดูมีชีวิตชีวาและงดงามกว่าหลายเท่าตัวเมื่อเห็นลั่วชิงหวงเดินเข้ามาอย่างมาดมั่น นั่งลงยังที่นั่งของตนอย่างสงบ มุมปากของจวินชิงอวี่ก็ยกยิ้มจางๆ หวงเอ๋อร์ของเขา ในที่สุดก็ถึงคราวหงส์ร่อนลงจากกองเพลิง ไม่คิดจะเก็บซ่อนประกายแสงไว้อีกต่อไปแล้วหรือ ? ไม่ว

เมื่อเห็นลั่วชิงหวงยืนขึ้น สายตาของทุกคนต่างก็มารวมอยู่ที่ตัวนางเพียงผู้เดียว ร่างกายของหญิงสาวดูบอบบาง ราวกับไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน ทว่า…อาภรณ์สีแดงเจิดจ้ากลับส่งเสริมให้นางดูสง่างามและมีรัศมีอันทรงพลังอย่างประหลาด ดวงตาของนางดำขลับลุ่มลึก ริมฝีปากเม้มแน่นขณะก้าวเท้าเข้าไปหางูเทียนชุ่นทีละก้าว ชายกระโปรงสีแดงพลิ้วไหวไปตามการเคลื่อนไหวที่มั่นคง จังหวะฝีเท้าของนางราวกับเหยียบลงบนหัวใจของผู้คน แม้นางจะดูบอบบางเพียงนั้น แต่…ทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมด้วยพลังอาภรณ์ของนางสะบัดพลิ้วทั้งที่ไม่มีลม ยามที่นางขยับเข้าใกล้เจ้างูพิษ นัยน์ตาของนางก็สาดประกายสังหารออกมา“หวงเอ๋อร์ !”“ชิงหวง !”“คุณหนูชิงหวง !” สามเสียงเรียกดังประสานขึ้นพร้อมเพรียงกัน ในจังหวะที่ลั่วชิงหวงเตรียมจะจัดการกับงูเทียนชุ่น นางกลับได้ยินเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความกังวลใจถึงขีดสุดเพียงชั่วขณะที่ลั่วชิงหวงเสียสมาธิ เจ้างูเทียนชุ่นราวกับสัมผัสได้ถึงอันตราย มันชิงเป็นฝ่ายเปิดฉากจู่โจมพุ่งเข้าหานางทันที ลั่วชิงหวงนึกไม่ถึงว่ามันจะปฏิกิริยาว่องไวเช่นนี้ นางรีบเบี่ยงตัวหลบการโจมตีอย่างฉุกละหุก พลันร่างของนา

“ชิงเฉิง” ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เริ่มคล้อยตามการแสดงของลั่วชิงเฉิง เริ่มส่งสายตาเห็นอกเห็นใจให้นาง เสียงของลั่วชิงหวงก็ดังขึ้นกลางตำหนัก น้ำเสียงนั้นกังวานใสประดุจเสียงหยกกระทบกัน ทว่า…ในเสียงเรียกนั้นกลับแฝงไปด้วยความเสียใจ ความไม่เชื่อสายตา และความอาลัยอย่างสุดซึ้งลั่วชิงหวงค่อยๆ เบือนสายตาไปหยุดที่ใบหน้าของลั่วชิงเฉิง แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างปิดไม่มิด นางเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า“ข้าถามตัวเองเสมอว่าที่ผ่านมาข้าปฏิบัติต่อเจ้าดั่งน้องสาวร่วมอุทร มิเคยละเลยเจ้าเลยแม้แต่น้อย ข้อนี้…เจ้ายอมรับใช่หรือไม่ ?”“พี่หญิงรองปฏิบัติต่อข้าดีมากจริงๆ เจ้าค่ะ” ลั่วชิงเฉิงมองตอบลั่วชิงหวงด้วยดวงตาที่รื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความโศกเศร้า นางสะอื้นไห้พลางกล่าว“บุญคุณที่พี่หญิงรองมีต่อข้านั้น ข้ามิเคยคิดจะลืมเลือน ต่อให้ต้องตายแทนพี่หญิงข้าก็ยอมได้ แต่…จะให้ข้ายอมรับผิดในข้อหาที่ไม่ได้ก่อเช่นนี้ ข้าทำไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ”นัยน์ตาสีเข้มของลั่วชิงหวงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลั่วชิงเฉิง มุมปากหยักยิ้มที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ ในวินาทีนั้น ลั่วชิงเฉิงกลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถม