All Chapters of หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Chapter 91 - Chapter 100

ที่แท้…เขาก็คือรัชทายาทแคว้นหลิงจริงๆ ด้วย ลั่วชิงหวงขมวดคิ้วแน่น นางยืนนิ่งสงบเฝ้ามองหลิงจิ่งหลานที่ลงมือรวดเร็วดุจสายฟ้าจัดการกับเหล่านักฆ่า ทว่า...ในแววตาของนางกลับฉายแววลุ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ แม้กระบวนท่าของหลิงจิ่งหลานจะว่องไว ทว่า...กลับแฝงไปด้วยความอ่อนแรง หากมิใช่เพราะเหตุนี้ ด้วยวรยุทธระดับเขา นักฆ่ากลุ่มนี้ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลยแม้แต่น้อยนางหรี่ตาพิจารณาอย่างถี่ถ้วน จนกระทั่งสังเกตเห็นเส้นด้ายสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นที่ระหว่างคิ้วของหลิงจิ่งหลานเขาต้องพิษ ! และมันคือพิษหนึ่งเส้นด้ายชี้ตาย พิษชนิดนี้ร้ายกาจและดุดัน ผู้ที่ต้องพิษมิอาจเดินลมปราณหรือใช้กำลังภายในได้ หากฝืนใช้ไปหนึ่งส่วน ร่างกายย่อมบอบช้ำไปหนึ่งส่วน และเมื่อดูจากสภาพที่โชกไปด้วยเลือดของหลิงจิ่งหลาน แล้ว คาดว่า...เขาคงสังหารนักฆ่าไปไม่น้อยแล้ว อาการบาดเจ็บภายในของเขาคงสาหัสเกินกว่าจะจินตนาการได้“นายท่าน ! ท่านจะใช้กำลังภายในอีกไม่ได้แล้วนะขอรับ”องครักษ์เมื่อเห็นหลิงจิ่งหลานลงมือสังหารคนจนใบหน้าซีดเผือด ก็ร้องห้ามด้วยความร้อนรน องครักษ์อีกคนได้ยินเข้า สีหน้าก็สลดลงด้วยความเจ็บปวดใจ ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเขาไร้ความสามาร

จวินชิงอวี่สาวเท้าเข้าใกล้ลั่วชิงหวงจนเกือบจะขยับมาชิดกาย ใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมกรุ่นจางๆ จากตัวนาง นัยน์ตาที่คมชัดราวกับหยกดำของเขาฉายแววคลั่งไคล้ไหลหลงอยู่เจ็ดส่วนและเสน่หาอีกสามส่วน ก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยว่า“หากหวงเอ๋อร์ยอมตบแต่งกับข้า ข้าย่อมยอมให้เจ้ากลั่นแกล้งรังแกได้ตามใจชอบ”“พูดเช่นนี้หมายความว่า หากข้าไม่แต่งกับท่าน ข้าก็รังแกท่านมิได้งั้นหรือเจ้าคะ ?”ลั่วชิงหวงได้ยินคำกล่าวของจวินชิงอวี่แทนที่จะซาบซึ้งกลับขมวดคิ้วย้อนถามจวินชิงอวี่เผยสีหน้าอ่อนใจเล็กน้อย เขาผายมือออกอย่างจนใจในท่าทีของนาง“หวงเอ๋อร์อยากให้เป็นเช่นไรก็ให้เป็นเช่นนั้นเถิด เพียงแต่...เจ้าต้องจำไว้ให้มั่นว่าเจ้าคือสตรีของข้า !”ลั่วชิงหวงเงยหน้าขึ้นสบตาจวินชิงอวี่ เห็นเพียงสีหน้าของเขาที่ดูเคร่งขรึมจริงจัง นัยน์ตาดุจหยกนิลคู่นั้นทอประกายลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาความรู้สึกในยามนี้ บุรุษผู้นี้กำลังกังวลเรื่องใดกัน ? ในเมื่อนางรับปากจะเป็นฮองเฮาของเขาแล้ว ในใจนางย่อมมีเพียงเขาแต่เพียงผู้เดียว นางเม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองจวินชิงอวี่นิ่งโดยมิปริปากคำใดจวินชิงอวี่เห็นลั่วชิงหวงนิ่งเงียบไปก็เริ่มมีท่าทีร้อนรนใจ เขาเอ่ยรุ

“แค่ต้องลมหนาวธรรมดาเพคะ ยามนี้...ดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่...เกรงว่าอาการจะกำเริบขึ้นมาอีก จึงอยากจะพักผ่อนสักสองสามวัน องค์ชายรองคงมิตัดพ้อหม่อมฉันหรอกนะเพคะ”จวินเฉียนหลิงได้ยินดังนั้น แววตาพลันสาดประกายประหลาดใจวูบหนึ่ง ใบหน้าที่เคยนุ่มนวลกลับดูเคร่งขรึมลงไปหลายส่วน ชัดเลยว่าลั่วชิงหวงหาข้ออ้างเพราะไม่อยากออกไปกับเขา ! ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริง ! นางนึกว่าได้รับความโปรดปรานจากเสด็จพ่อ ได้รับคำชื่นชมจากราษฎรแล้วจะกลายเป็นคนเหนือคนจริงๆ หรืออย่างไร ?! ก็แค่สตรีเพียงนางเดียว ! เขาไม่เชื่อหรอกว่าจวินเฉียนหลิงผู้นี้จะจัดการสตรีเพียงคนเดียวมิได้ !“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อีกสามวันข้าจะมาเยือนใหม่” แม้ในใจจวินเฉียนหลิงจะขุ่นเคืองเพียงใด ทว่า...ใบหน้ายังคงประดับรอยยิ้มอบอุ่นพลางเอ่ยกับลั่วชิงหวงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนดวงตาของลั่วชิงหวงฉายแววเย้ยหยัน ดูท่าจวินเฉียน หลิงจะไม่ยอมรามือจากนางง่ายๆ แต่นั่น...ก็มิได้หมายความว่าแผนการของเขาจะสำเร็จเสมอไป เมื่อคิดได้ดังนั้นนางจึงซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้ในส่วนลึกพลางหยักยิ้มตอบ“ขอบพระทัยองค์ชายรองที่ทรงเมตตาและเข้าใจเพคะ”“ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็จงรักษาตัวให

จวินเฉียนหลิงเห็นจวินชิงอวี่แล้วสีหน้าก็ดูไม่สู้ดีนัก พักหลังมานี้จวินชิงอวี่ไม่เพียงแต่กุมอำนาจทหารของกองทัพซ้ายในเมืองหลวงเอาไว้ ทว่า...หลังจากที่จวินหงเฟิงสิ้นชีพลง ฮ่องเต้กลับมอบอำนาจทหารของกองทัพขวาให้เขาดูแลเพิ่มอีกด้วย !ยามนี้...จวินชิงอวี่กุมอำนาจทหารทั้งหมดในเมืองหลวงเอาไว้แต่เพียงผู้เดียว เกรงว่า...นอกจากลั่วหยวนแล้ว คงไม่มีใครกล้าต่อกรกับเขาได้อีก ส่วนเรื่องที่เสด็จพ่อทรงโปรดปรานจวินชิงอวี่มากเพียงใด เขาก็มองเห็นมันอย่างทะลุปรุโปร่ง เขารู้สึกเสียใจนักที่หลายปีก่อนมิได้กำจัดจวินชิงอวี่ทิ้งเสีย บัดนี้...จวินชิงอวี่ได้กลายเป็นขวากหนามชิ้นใหญ่ที่สุดที่ขวางทางสู่ตำแหน่งรัชทายาทของเขา !แน่นอนว่าเขาก็ยังมิอาจละสายตาจากจวินเสียนฉีได้ เพราะด้วยมีคนอย่างหลิ่วซือเข่อหนุนหลังอยู่ มีหรือที่จวินเสียนฉีจะยอมรามือไปง่ายๆ ในใจของเขารู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจึงไม่สู้ดีนัก“น้องเจ็ดก็มีอารมณ์สุนทรีย์มาชมใบเมเปิลกับเขาด้วยหรือ ?”“พี่รองกล่าวแปลกนัก ใบเมเปิลนี้พี่รองชมได้ แล้วเหตุใดข้าจะชมบ้างมิได้เล่า”จวินชิงอวี่ก้าวเดินอย่างสง่างามตรงไปยังจวินเฉียนหลิง ทุกจังห

จวินเฉียนหลิงละสายตาจากจวินชิงอวี่หันมามองลั่วชิงหวง แววตาของเขาฉายประกายแห่งความหวังออกมาวูบหนึ่งมุมปากของจวินชิงอวี่หยักยิ้มเย้ยหยันพลางมองดูท่าทีนั้นอย่างไม่ยี่หระ น่าขำนักที่คิดจะขอให้หวงเอ๋อร์ยื่นมือเข้าช่วย เสียดายที่เขาไม่เคยล่วงรู้เลยว่า คนที่หวงเอ๋อร์เกลียดชังน้ำหน้าที่สุด ก็คือเขานั่นแหละเมื่อลั่วชิงหวงได้ยินจวินเฉียนหลิงเอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียงนางด้วยท่าทีเช่นนั้น นัยน์ตาสีหมึกพลันสาดประกายเย็นเยียบดุจคมดาบ นางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชิงชังก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาว่า“รังแกพี่ชายงั้นหรือเพคะ ? หม่อมฉันหามองเห็นเช่นนั้นไม่ สิ่งที่หม่อมฉันเห็นมีเพียงองค์ชายรองที่คิดจะเข่นฆ่าพี่น้องร่วมสายเลือดของตนเองเท่านั้น !”เมื่อได้ยินคำกล่าวของลั่วชิงหวง ใบหน้าของจวินเฉียนหลิงก็ซีดเผือดลงไปอีกหลายส่วน เห็นได้ชัดว่าลั่วชิงหวงเลือกที่จะยืนอยู่ข้างเดียวกับจวินชิงอวี่อย่างเต็มตัว แล้วเหตุใดเขาถึงยังโง่เขลาไปฝากความหวังไว้ที่นางอีกลั่วชิงหวงกล่าวไม่ผิดเลย วันนี้…หากเขาไม่สามารถปลิดชีพจวินชิงอวี่ได้ วันหน้า…จวินชิงอวี่ต้องกลายเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่เป็นแน่ ! เมื่อมองไปที่จวินชิงอ