บททั้งหมดของ หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: บทที่ 51 - บทที่ 60

“หวงเอ๋อร์!” จวินชิงอวี่เห็นลั่วชิงหวงกำลังจะล้มลง ก็รีบถลาเข้าไปคว้าตัวนางไว้ลั่วชิงหวงอาศัยแรงดึงของเขาจนสามารถยันกายยืนได้ ทว่า…แรงเหวี่ยงมหาศาลกลับส่งผลสะท้อนกลับให้จวินชิงอวี่พลัดตกลงไปในสระน้ำแทน“อวี่!” ลั่วชิงหวงอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจยามเห็นเขาจมหายลงไปในสระจวินชิงอวี่พยายามตะเกียกตะกายอยู่เพียงไม่กี่ครั้ง ร่างทั้งร่างก็ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของสายน้ำลั่วชิงหวงจ้องมองผิวน้ำที่นิ่งสงบพลางคิดในใจว่าเขาคงแกล้งล้อเล่นกับนางแน่ ๆ นางจึงได้แต่ยืนรออยู่ริมสระด้วยใจที่พยายามสงบทว่า…เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไร้วี่แววว่าจวินชิงอวี่จะโผล่พ้นน้ำขึ้นมา ลั่วชิงหวงเริ่มลนลานทำอะไรไม่ถูก นางตะโกนเรียกชื่อเขาจนเสียงแหบพร่า ทว่า…ทุกอย่างยังคงเงียบงัน หัวใจของนางพลันบีบคั้นด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะตัดสินใจกระโดดลงไปในน้ำทันทีดวงตาสีนิลคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย จวินชิงอวี่ ท่านตายไม่ได้นะ!ลั่วชิงหวงว่ายน้ำควานหาร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ทว่า…กลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า นี่เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกถึงความสิ้นหวังอย่างแท้จริง บุรุษผู้ส่งยิ้มระรื่นให้แก่นางเสมอมา ผู้ที่พร่ำส

ลั่วชิงเฉิงได้ยินดังนั้น แววตาก็ฉายรอยลนลานวูบหนึ่ง ก่อนจะปั้นยิ้มอ่อนหวานเอ่ยว่า“องค์ชายรองทรงมีธุระสำคัญจะเจรจากับพี่หญิงรองเจ้าค่ะ ข้าจึงช่วยนำทางพระองค์มาพบท่าน”“อ้อ ~ เป็นเช่นนั้นรึ ?” ดวงตาขาวดำตัดกันชัดเจนของลั่วชิงหวงจ้องมองลั่วชิงเฉิง ก่อนจะเหลือบมองจวินเฉียนหลิงอย่างมิได้ตั้งใจนางสังเกตเห็นแววตาขบคิดลุ่มลึกที่เขามองตรงมายังนางและจวินชิงอวี่ ซึ่งแววตานั้นดูคล้ายจะมีความไม่พอใจแฝงอยู่ครึ่งส่วน นางหยักยิ้มที่มุมปากแล้วเอ่ยว่า“ข้ามิยักรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างน้องหญิงกับองค์ชายรองจะสนิทสนมกันถึงเพียงนี้ ถึงขั้นที่พระองค์ต้องอาศัยเจ้าเป็นผู้นำทางมาหาข้า”“พี่หญิงรองกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ ? พวกเราแค่บังเอิญพบกันเท่านั้น”ดวงตาของลั่วชิงเฉิงฉายแววหลบเลี่ยง ก่อนจะแสร้งยิ้มอย่างมีเลศนัยถามกลับว่า“แล้วพี่หญิงรองเล่าเจ้าคะ เหตุใดถึงบังเอิญไปตกน้ำตกท่าพร้อมกับองค์ชายเจ็ดได้ ?”“ก็บังเอิญมาพบกันเช่นกัน ประจวบเหมาะกับที่ข้าพลัดตกน้ำพอดี องค์ชายเจ็ดจึงช่วยข้าไว้”มุมปากของลั่วชิงหวงหยักขึ้น พลางมองลั่วชิงเฉิงด้วยสายตาหยอกเย้าจวินเฉียนหลิงได้ยินคำกล่าวของลั่วชิงหวง ก็ก้า

เมื่อลั่วชิงหวงได้ยินข่าวนี้ มุมปากของนางก็หยักโค้งขึ้นทันที จวินชิงอวี่ผู้นี้แท้จริงแล้วมีอิทธิพลกว้างขวางแค่ไหนกันแน่ ? เหตุใดเงินทองของหอถึงได้ถูกนำมาใช้จ่ายราวกับเบี้ยหัวแตกเช่นนี้ ? ครั้งนี้…ถึงกับเดิมพันด้วยทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง พึงรู้ว่ารายได้เข้าคลังหลวงของแคว้นจิ่นในแต่ละปีนั้น มีไม่ถึงหนึ่งแสนตำลึงทองด้วยซ้ำ“หวงเอ๋อร์กำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่รึ ?” ในขณะที่ลั่วชิงหวงกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงของจวินชิงอวี่ที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ก็เอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ลั่วชิงหวงเงยหน้าขึ้นมอง จวินชิงอวี่ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ บนใบหน้าสวมหน้ากากเงินครึ่งซีก ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับรูปลักษณ์ของคุณชายหลิวจิ่งมิผิดเพี้ยน นางจึงเอ่ยเย้าแหย่ด้วยรอยยิ้มว่า“ข้ากำลังคิดว่า เหตุใดเงินทองของหอท่านถึงได้ถูกนำมาใช้อย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้เจ้าค่ะ ?”“ก็เอาไว้เลี้ยงดูหวงเอ๋อร์อย่างไรเล่า แค่นี้ก็เหลือกินเหลือใช้แล้ว”จวินชิงอวี่กระโดดลงจากต้นไม้มาหยุดตรงหน้าลั่วชิงหวง มุมปากหยักยิ้มอย่างลุ่มลึก สายตาที่ทอดมองมาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ เสน่ห์ที่พริ้วไหวในดวงตาดอกท้อคู่นั้นทำเอาผู้พบเห็นจิตวิญญาณเกือบจะหลุดลอย“

ลั่วหยวนจ้องมองบุตรสาวทั้งสามของตนด้วยแววตาที่ทอประกายแห่งการคำนวณ เดิมที…เขาเคยรักถนอมลั่วชิงกั๋วเป็นที่สุด แม้ฐานะของนางจะเป็นเพียงบุตรสาวที่เกิดจากอนุจนมิอาจแต่งให้องค์ชายรัชทายาทได้ แต่…เขาก็ตั้งใจจะหาคู่ครองที่เพียบพร้อมให้นาง คาดมิถึงว่าเรื่องราวจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ ยามนี้…นางกลับต้องตกเป็นเมียของเจ้าคนเลี้ยงม้าชั้นต่ำ แผนการที่จะหาที่พึ่งพิงอันมั่นคงผ่านตัวนางจึงพังทลายลงสิ้นเขายังคงมีความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ว่า…ระยะหลังมานี้ลั่วชิงกั๋วกลับยิ่งทวีความเย่อหยิ่งจองหอง แม้ต่อหน้าเขานางก็มิคิดจะเก็บงำท่าทีเหล่านั้น เขาไม่ได้ตำหนิสิ่งใด แต่…ในใจเริ่มเกิดความระอา หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าของหวังโยวรั่ว เขาคงไม่แม้แต่จะชายตาแลลั่วชิงกั๋วด้วยซ้ำในทางกลับกัน สำหรับลั่วชิงหวงนั้น แม้เขาจะมิเคยรักใคร่เอ็นดูนัก แต่…ก็มิอาจปฏิเสธได้เลยว่าการกลับมาคราวนี้ ลั่วชิงหวงเปลี่ยนไปมาก จนแม้แต่เขาเองก็ยังมองนางมิทะลุ มิต้องกล่าวถึงเรื่องที่ฮ่องเต้ ดูจะทรงโปรดปรานนางอยู่มิน้อย ชื่อเสียงของลั่วชิงหวงในยามนี้ดึงดูดความสนใจจากเหล่าองค์ชายทั้งหลาย ก็นับว่าเพียงพอแล้วที่เขาจะใช้ประโยชน์จากนางอย

ลั่วชิงเฉิงที่กำลังสติหลุดลอย เมื่อได้ยินคำว่าองค์ชายรองกลับสงบลงอย่างประหลาด ท่าทางของนางยังคงเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและขมขื่น แต่…ก็มิได้กรีดร้องออกมาอีก นางเงยหน้าขึ้นถามด้วยเสียงเลื่อนลอยว่า“จริงหรือเจ้าคะ ?” เพียงสองคำสั้น ๆ แต่…กลับแฝงไปด้วยความเวทนาและร่องรอยแห่งการประชดประชันลั่วชิงเฉิงพยายามตั้งสติ ลั่วชิงหวงจ้องเขม็งไปยังทุกสีหน้าและท่าทางของคนตรงหน้า นางทันเห็นรอยแห่งความอาฆาตแค้นวาบผ่านดวงตาของลั่วชิงเฉิงเพียงชั่วพริบตา ก่อนที่อีกฝ่ายจะปรับเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นหญิงสาวผู้อ่อนแอตามเดิมหยาดน้ำตาคลอเบ้า ลั่วชิงเฉิงมองลั่วชิงหวงพลางเอ่ย“เมื่อครู่ข้าตกใจจนมิทันได้ตั้งตัว จึงได้ทำกิริยาเสียมารยาทต่อหน้าพี่หญิงเจ้าค่ะ”ดวงตาสีนิลของลั่วชิงหวงยังคงจ้องจับผิดนางอย่างเงียบ ๆ ในใจนึกชื่นชมมิต่างกันว่า นางผู้นี้เล่ห์เหลี่ยมล้ำลึกนัก การถูกทำลายเส้นเอ็นนิ้วมือนั้นเจ็บปวดแสนสาหัส แม้ความเจ็บจะทำให้นางเสียอาการไปวูบหนึ่ง แต่…กลับใช้เวลาเพียงสั้น ๆ ข่มใจจนกลับมาสวมหน้ากากสตรีขี้ขลาดได้อย่างไร้ร่องรอย ความสามารถในการควบคุมอารมณ์เช่นนี้ เหนือคนจริง ๆมิน่าเล่า ลั่วชิงเฉิงถึงสามารถซ่อนธาต