Todos os capítulos de หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Capítulo 61 - Capítulo 70

ช่างเถิด...ในเมื่อจื่อเยวี่ยอยากเข้าใจผิดก็ปล่อยให้เข้าใจผิดไป นางอยากจะดูนักว่าลั่วชิงเฉิงจะใช้เรื่องนี้มาสร้างเรื่องวุ่นวายอะไรให้กับนางอีก มนุษย์เรามักชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ตั้งแต่วันที่คนพวกนั้นรู้ว่านางมิใช่คนที่จะมารังแกได้ง่าย ๆ ลั่วชิงกั๋วและหวังโยวรั่วก็มิกล้ามาหาเรื่องให้รำคาญใจอีก ทำให้นางรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่มิน้อยริมฝีปากประดับรอยยิ้มจาง ๆ ลั่วชิงหวงในอาภรณ์บุรุษตัดเย็บเรียบง่ายมุ่งหน้าไปยังหอกิมเงิน แม้จะอยู่ในชุดบุรุษ ทว่า…ตลอดทางเดินกลับดึงดูดสายตาผู้คนมิน้อยไม่ว่าลั่วชิงหวงจะย่างกรายไปที่ใด เหล่าดรุณีแรกรุ่นต่างพากันตกตะลึงในรูปโฉม ต่างมองตามด้วยสายตาละห้อยหา บางรายถึงขั้นเป็นลมล้มพับลงไปกับพื้น ลั่วชิงหวงอดมิได้ที่จะลูบจมูกตนเองพลางคิดในใจว่า นี่ข้าปลอมเป็นบุรุษหน้าตาดูหล่อเหลาขนาดนี้เชียวรึ ?ในใจพลันบังเกิดความสำราญอย่างที่สตรีพึงมี ลั่วชิงหวงเดินมาถึงหแกิมเงินด้วยอารมณ์สุนทรีย์ หน้าประตูมีทหารยามยืนอารักขาอย่างเข้มงวด ดูมีราศีประดุจจวนขุนนางใหญ่“หยุด ! เจ้าเป็นผู้ใดกัน ?!” ทหารยามยื่นมือออกมาขวางตามระเบียบ แต่…เมื่อเห็นดวงหน้าของลั่วชิงหวงชัดเจนก็ถึงกับตะลึงค้

ประการแรก ฮ่องเต้มิได้ทรงโปรดปรานเขา หากจะกล่าวถึงราชบุตรที่พระองค์ทรงรักใคร่ที่สุดก็มิพ้นจวินชิงอวี่ แต่…จวินชิงอวี่กลับแสดงออกว่ามิได้ทะเยอทะยานต่อบัลลังก์ จึงมิมีผู้ใดสังเกตเห็นเขา ดังนั้น…ลำดับต่อมาที่องค์จักรพรรดิทรงให้ความเอ็นดูจึงตกเป็นของจวินเฉียนหลิงและจวินหงเฟิงแทนประการที่สอง ยามนี้…ขุมกำลังของฮองเฮานั้นแผ่ขยายกว้างขวางเกินไป อีกทั้ง…ฮองเฮามิได้อ่อนหวานและน่ารักใคร่ดั่งกาลก่อน ทรงทำงานด้วยความเด็ดขาดจนถึงขั้นไร้ความปรานี สิ่งนี้…เริ่มสร้างความขุ่นเคืองพระทัยแก่จวินอู่เฉินเสียแล้ว ในวังหลังยามนี้ สตรีที่ทรงโปรดปรานที่สุดมิใช่ฮองเฮา แต่…กลับเป็นหลินเฟย แม้พระโอรสของหลินเฟยอย่างองค์ชายสิบสามจะยังเยาว์วัยเกินกว่าจะตั้งเป็นรัชทายาท ทว่า…พระมารดาขององค์ชายรองและองค์ชายสี่เองก็ทรงเป็นที่โปรดปรานมิใช่น้อยประการที่สาม ซึ่งเป็นจุดตายที่สำคัญที่สุดคือ จวินเฉียนหลิงขาดความสามารถในตัวเอง ยามนี้…จวินเฉียนหลิงเริ่มเข้ามาช่วยงานราชกิจและมีชื่อเสียงในทางที่ดีมิน้อย ขุนนางในราชสำนักจำนวนมากถูกเขาซื้อตัวไป แม้แต่ท่านพ่อของนางอย่างแม่ทัพใหญ่ลั่วหยวนก็เริ่มมีใจเอนเอียงไปทางจวินเฉียนหลิงส่วนจ

จวินเฉียนหลิงมองคนทั้งคู่ด้วยสายตามีเลศนัย พลางเอ่ยทิ้งท้ายอย่างมีความหมายลึกซึ้งแววตาของลั่วชิงหวงไหววูบเล็กน้อย นางมิได้เอ่ยค้านอันใดซึ่งนับเป็นการยอมรับโดยปริยาย ส่วนหลิวซือเข่อแค่ยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพและสง่างาม ก่อนจะเดินนำทางให้ลั่วชิงหวง“ลำบากคุณชายหลิวแล้ว” ลั่วชิงหวงเป็นผู้ที่มีประสาทสัมผัสฉับไว นางย่อมได้ยินเสียงฝีเท้าลอบตามมาทางด้านหลัง แน่นอนว่าจวินเฉียนหลิงเกิดความระแวง จึงส่งคนมาเฝ้าดูว่านางและหลิวซือเข่อมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันจริงหรือไม่หลิวซือเข่อหันมามองลั่วชิงหวงด้วยสายตาอบอุ่น มุมปากประดับยิ้มที่ยากจะคาดเดา“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ คุณหนูชิงหวงมิต้องเก็บมาใส่ใจหรอก”ลั่วชิงหวงไม่กล้าสบตาหลิวซือเข่อตรง ๆ หากพูดกันตามจริง หลิวซือเข่อปฏิบัติต่อนางอย่างดีมาโดยตลอด แต่…นางกลับต้องมาหลอกใช้เขาเช่นนี้ ในใจจึงอดรู้สึกผิดมิได้นางกับหลิวซือเข่อถูกโชคชะตาลิขิตมาให้ยืนอยู่คนละฝั่ง ต่อให้วันนี้นางมิได้หลอกใช้เขา ในภายภาคหน้าพวกเขาก็ต้องชิงไหวพริบกันอยู่ดี และเพื่อมิให้จวินชิงอวี่ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย นางจึงได้แต่กล่าวคำขอโทษต่อหลิวซือเข่ออยู่ในใจเท่านั้นเมื่อคิดได้ดังนั้น

ลั่วชิงหวงอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง ดูเหมือนว่าจวินเสียนฉีจะมอบใจรักให้ซ่งหลิงเข้าจริง ๆ เสียแล้ว แต่…หากพิจารณาจากรูปโฉมแล้ว แม้ซ่งหลิงจะดูเย้ายวน แต่…ก็มิได้โดดเด่นสะดุดตา เมื่อเทียบกับหลิวจินซิ่วที่มีความงามพิสุทธิ์หลุดพ้นปุถุชนแล้วนั้น หลิวจินซิ่วนับเป็นหญิงงามล่มเมืองอย่างแท้จริง อีกทั้งในด้านกิริยามารยาท ความสามารถทางศาสตร์และศิลป์ ซ่งหลิงก็เทียบหลิวจินซิ่วไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มิรู้จริง ๆ ว่าจวินเสียนฉีหลงเสน่ห์นางที่ตรงไหนแม้ในใจจะเต็มไปด้วยความฉงน ทว่า…ใบหน้าของนางยังคงเรียบเฉยไร้รอยกระเพื่อม ทันทีที่ย่างกรายเข้าสู่จวนรัชทายาท ลั่วชิงหวงก็สัมผัสได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาทางนาง นางเงยหน้าขึ้นอย่างสงบนิ่งทว่าเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เห็นจวินชิงอวี่มองนางด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น ส่วนจวินเฉียนหลิงและจวินหงเฟิงที่นั่งอยู่ข้างกันก็จ้องมองนางด้วยสายตาที่ไม่ต่างกันนักนางเบือนสายตาไปทางอื่น ก่อนจะเดินตามลั่วหยวนไปนั่งลงยังโต๊ะข้าง ๆ ซึ่งหากพิจารณาจากฐานะและตำแหน่งแล้ว โต๊ะของจวนแม่ทัพและจวนอัครเสนาบดีถูกจัดให้อยู่ร่วมกัน ทันทีที่ลั่วชิงหวงนั่งลง นางก็สัมผัสได้ถึงสายตาอันอบอุ่นคู่หนึ่ง

ก่อนหน้านี้ หลิวจินซิ่วบอกกับเขาว่าได้พบกับลั่วชิงหวงที่ริมสระน้ำ เขาจึงกังวลว่าทางริมสระจะเปียกชื้นและลื่นจนอาจเกิดอันตรายกับนาง หรือบางทีอาจเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวที่ลึก ๆ แล้วเขาเพียงต้องการพบนางอีกสักครา เขาจึงไม่อาจยับยั้งชั่งใจและเดินมายังริมสระน้ำแห่งนี้ ทว่า…เมื่อมาถึง เขากลับเห็นภาพลั่วชิงหวงกับจวินชิงอวี่ยืนกุมมือกันแน่น จังหวะหนึ่งเขาถึงกับลืมหายใจจนเผลอทำตัวให้จวินชิงอวี่จับสังเกตได้ สุดท้าย…จึงจำต้องปรากฏตัวออกมาเผชิญหน้าเมื่อมองดูทั้งคู่เดินจากไปเคียงข้างกัน เขาก็รู้สึกราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งกดทับอยู่ในอก“หลิวซือเข่อ เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ?” เขาเอ่ยพึมพำกับตนเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเยาะหยันลั่วชิงหวงคือบุตรสาวของลั่วหยวน ระหว่างเขากับนางเดิมทีก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เหตุใด…เขาต้องปล่อยใจให้ถลำลึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ ? วันนี้…เขาก็ได้ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า คนที่อยู่ในใจของลั่วชิงหวงคือจวินชิงอวี่ เรื่องนี้…เขารู้ตั้งนานแล้วมิใช่หรือ ? เพียงแต่…เขายังไม่เชื่อ ต้องให้เห็นกับตาตนเองถึงจะตัดใจได้ใช่หรือไม่ ? ตัดใจได้จริง ๆ หรือ ? หัวใจมันเจ็บปวดเหลือเกิน แต่…เ