All Chapters of หวนคืนอีกคราในคราบนางร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

ร่างกายของจวินเสียนฉีสั่นเทาไปทั้งร่าง เขาจ้องมองมือของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาแค่ขุ่นเคืองชั่ววูบจึงเผลอผลักหลิวจินซิ่ว นึกไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะบานปลายถึงเพียงนี้ เมื่อมองดูท่าทีของหลิวหยวนเจิงในยามนี้ที่เห็นชัดว่าเคียดแค้นเขาเข้ากระดูกดำแล้ว เขาควรจะทำอย่างไรดี ?“ไอ้ลูกเนรคุณ !!” จวินอู่เฉินตวาดใส่จวินเสียนฉีด้วยความกริ้ว เดิมที...เขาก็รังเกียจความอ่อนแอไร้ความสามารถของจวินเสียนฉีและมีใจคิดจะเพิกถอนเขาจากตำแหน่งรัชทายาทมานานแล้วเพียงแต่...ที่ผ่านมาจวินเสียนฉีแม้จะขี้ขลาด แต่...ก็อยู่ในระเบียบวินัยไม่เคยทำความผิดร้ายแรง อีกทั้ง...ยังมีตระกูลหลิวคอยหนุนหลัง เขาจึงยังมิได้ลงมือ ทว่า...วันนี้จวินเสียนฉีกลับกล้าก่อเรื่องงามหน้าเช่นนี้กลางงานเลี้ยง ช่างน่าโมโหนัก บัดนี้...คือโอกาสอันดีที่จะปลดรัชทายาท ! จวินอู่เฉินครุ่นคิดในใจเงียบๆหลิวซินฮุ่ยเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็แสดงสีหน้าผิดหวังอย่างยิ่ง เดิมที...การที่จวินเสียนฉีรับอนุหนทางนางก็ได้คัดค้านอย่างหนัก แต่...เขากลับดึงดันจนนางไร้หนทางจะห้ามปราม คิดว่าในฐานะรัชทายาทแห่งแผ่นดินอย่างไรก็ต้องแต่งงานมีภรรยาเพิ่ม อีกทั้ง...ฐานะของซ

“เจ้าลวงหลอกรัชทายาท เพื่อยืมมือเขาให้ผลักพระชายาจนล้มลงนั้น เจ้ามีจุดประสงค์แอบแฝงสิ่งใดกันแน่ ?!”ประโยคสุดท้ายนั้นแฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือก ซ่งหลิงที่ถูกหลิวซือเข่อจ้องมองรู้สึกราวกับตนเองถูกโยนลงในความอ้างว้างอันไร้ขอบเขต นางมึนงงไปชั่วขณะจนทำอะไรไม่ถูกคำพูดของหลิวซือเข่อปลุกปั้นความสงสัยให้แก่ทุกคน ซ่งหลิงจงใจทำให้จวินเสียนฉีผลักพระชายาจนแท้งลูก จากนั้น...องค์ชายสี่ก็ก้าวออกมาใส่ร้ายว่ารัชทายาทซุกซ่อนชุดมังกรทอง เรื่องราวเหล่านี้เมื่อปะติดปะต่อกันแล้วดูจะประจวบเหมาะจนเกินไปนัยน์ตาของหลิวซินฮุ่ยฉายประกายกร้าวขึ้นมาทันที เรื่องนี้...ต้องเป็นแผนการที่จวินหงเฟิงกับซ่งหลิงร่วมมือกันเป็นแน่ เป็นแผนที่สลับซับซ้อนแยบยลยิ่งนัก แม้แต่ตัวนางเองก็ยังมองไม่ออก หากมิได้หลิวซือเข่อออกโรงช่วยเหลือ เกรงว่า...จวินหงเฟิงคงทำตามแผนชั่วได้สำเร็จไปแล้วลั่วชิงหวงมองไปที่หลิวจินซิ่ว นัยน์ตาสีเข้มฉายแววครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า“ขอประทานอภัยที่ข้าต้องขอเสียมารยาทเอ่ยปาก ครั้งก่อนที่ข้าตรวจชีพจรให้พระชายา ชีพจรยังคงปกติดี ครรภ์มั่นคงยิ่ง ทว่า...จากการตรวจชีพจรในวันนี้ ครรภ์ของพระชายากลับอ่อนแอเกินทน ชัดเ

จวินหงเฟิงจ้องลั่วชิงหวง เห็นนางยิ้มอย่างสงบนิ่ง ท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจและสุขุมดั่งผู้ที่กุมชัยชนะไว้ในมือ นัยน์ตาสีดำขลับคู่นั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาเตือนสติตนเองว่า ทั้งลั่วชิงเฉิงและซ่งหลิงก่อนหน้านี้ต่างก็พ่ายแพ้เพราะทำตัวลนลานจนถูกลั่วชิงหวงต้อนให้หลุดปากออกมาเอง บัดนี้...เขาต้องตั้งสติให้มั่น จะเผยพิรุธให้เห็นแม้เพียงนิดไม่ได้เด็ดขาด ตราบใดที่คนพวกนั้นไม่มีหลักฐาน ต่อให้รู้ว่าเป็นเขาแล้วอย่างไร ? หากไร้หลักฐาน ย่อมไม่มีใครสามารถเอาผิดเขาได้เมื่อคิดได้ดังนั้น จวินหงเฟิงจึงบังคับตนเองให้สงบลง ทว่า...ใบหน้าที่แสร้งเย็นชากลับยังคงมีร่องรอยความหวั่นวิตกซ่อนอยู่ ลั่วชิงหวงดูภายนอกเป็นเพียงสตรีผู้อ่อนโยน แต่...กลับมีกลิ่นอายความลึกล้ำที่ยากจะหยั่งถึง นัยน์ตาคู่นั้นแฝงไปด้วยพลังประหลาดที่ทำให้แม้แต่คนอย่างเขายังรู้สึกหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว“คุณหนูชิงหวงพูดเรื่องอะไร ? ข้ามิเข้าใจ ข้าเพียงแต่บันดาลโทสะจึงได้ลงมือสังหารนางเท่านั้น”จวินหงเฟิงกำหมัดแน่นจนเห็นกระดูกปูดโปน เขาฝืนทำใจดีสู้เสือจ้องตอบลั่วชิงหวงพลางเอ่ยออกมาลั่วชิงหวงเหยียดยิ้มเยาะหยัน นัยน์ตาสีเข้มส่องประกายวาววับดุจมีดพ

หลิวซินฮุ่ยเมื่อเห็นจวินอู่เฉินเสด็จจากไป นางก็สิ้นสุนทรีย์ในงานเลี้ยงของตนเอง นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้นก่อนจะรีบเสด็จตามไป งานเลี้ยงฉลองที่ควรจะรื่นรมย์กลับลงเอยด้วยสภาพอัปยศเช่นนี้ใบหน้าของหลิวจินซิ่วยังคงซีดขาวไร้สีเลือด จวินเสียนฉีที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตความตายมาได้จึงได้ประจักษ์แจ้งว่าใครกันแน่คือผู้ที่มีใจรักภักดีต่อเขาอย่างแท้จริง สายตาที่เขามองหลิวจินซิ่วเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและอาทรยิ่งนัก เมื่อเห็น จวินอู่เฉินและหลิวซินฮุ่ยจากไปแล้ว เขาก็รีบประคองหลิวจินซิ่วกลับจวนเพื่อพักรักษาตัวทันทีจวินเฉียนหลิงเฝ้ามองแผ่นหลังของจวินเสียนฉีที่จากไป นัยน์ตาของเขาฉายแววลึกล้ำยากแท้หยั่งถึง จวินหงเฟิงต้องโทษประหาร จวินเสียนฉีถูกถอดถอนจากตำแหน่งรัชทายาท เดิมที...นี่ควรเป็นโอกาสทองที่เขาจะช่วงชิงตำแหน่งรัชทายาทมาครอง ทว่า...จวินชิงอวี่กลับเผยเขี้ยวเล็บออกมาจากด้านหลัง ตำแหน่งรัชทายาทของเขาเห็นทีจะมิอาจคว้ามาได้โดยง่ายเสียแล้วจวินชิงอวี่ซ่อนคมไว้หลายปี ล่อหลอกผู้คนในใต้หล้าได้จนหมดสิ้น ชี้ให้เห็นว่าเขามีเล่ห์เหลี่ยมและมรรยาทที่ล้ำลึกเพียงใด วันนี้...เมื่อได้เห็นวรยุทธและสง่าราศีของเ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่เขาส่งคนไปช่วยซูเหยียนและสืบสวนจนกระจ่างแจ้ง จึงได้รู้ความจริงอันน่าสลดใจ เดิมที…แผนการลอบประทุษร้ายลั่วชิงหวงของลั่วชิงเฉิงนั้นรั่วไหลไปถึงหูของซูเหยียนเข้า และด้วยความที่ซูเหยียนรักถนอมลั่วชิงหวงมาแต่เล็กแต่น้อย นางจึงออกหน้าขัดขวางลั่วชิงเฉิงอย่างเต็มกำลังด้วยเหตุนี้ สองแม่ลูกจึงได้มีปากเสียงกันอย่างรุนแรง ลั่วชิงเฉิงเคียดแค้นที่มารดาอ่อนแอและเอาแต่ปกป้องลั่วชิงหวง ส่วนซูเหยียนก็ตกตะลึงในความอำมหิตผิดมนุษย์ของบุตรสาว นางเสียใจนักที่หลายปีมานี้มิได้อบรมสั่งสอนบุตรสาวให้ดี จนต้องกลายเป็นคนเช่นนี้ไปการโต้เถียงจบลงด้วยความร้าวราญ ซูเหยียนประกาศกร้าวต่อลั่วชิงเฉิงว่า หากนางยังริอ่านทำร้ายลั่วชิงหวงอีกล่ะก็ ซูเหยียนจะเป็นคนโป้ปดเปิดโปงนางด้วยตนเอง ลั่วชิงเฉิงแสร้งทำเป็นรับปากว่าจะรามือ ทว่า…ลับหลังกลับบังเกิดจิตสังหาร สั่งให้หงซิ่งสาวใช้คนสนิทไปวางยาพิษมารดาแท้ๆ ของตน โชคดีที่องครักษ์เงาซึ่งเขาพ่วงส่งไปถึงที่หมายได้ทันเวลาพอดี“นางยังคงอยู่ในจวนแม่ทัพเช่นเดิม ข้าสั่งให้องครักษ์เงาคอยคุ้มกันอย่างลับๆ รับรองว่าจะไม่มีสิ่งใดผิดพลาดแน่นอน สาวใช้หายไปคนหนึ่ง อาจอ้าง