All Chapters of บำเรอรักเมียตีทะเบียน : Chapter 21 - Chapter 30

ท่ามกลางความเงียบในห้องพักฟื้นวีไอพี ร่างเล็กของมนต์นภานั่งเฝ้าคนตัวโตข้างเตียงไม่ห่าง ขณะเดียวกันมือเล็กกุมมือใหญ่ตลอดเวลา“คงเจ็บมากเลยใช่ไหม” เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆการได้เห็นคนที่รักนอนแนบนิ่ง ทำเอาปวดใจเหลือเกิน แม้จะรู้ดีว่าเขาปลอดภัยแต่ก็ยังคงกังวลอยู่ดีผ่านไปหลายชั่วโมง มนต์นภายังคงอยู่ในห้องพักผู้ป่วย เพราะเธอไม่อาจทิ้งให้เขาอยู่คนเดียวตามลำพัง“ค่ำแล้วสินะ” เอ่ยพูดพลางจ้องมองบรรยากาศข้างนอก ก่อนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง“มนต์” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกคนตัวเล็กแผ่วเบา มนต์นภารีบหันขวับมองชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว“คุณอชิระ” เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำตาแห้งเหือดก่อนหน้านี้กลับมาไหลด้วยความดีใจ“ในที่สุดก็ฟื้นสักที”“อย่าร้องนะ” เอ่ยบอกเสียงแผ่ว จากนั้นอชิระหย่อนเปลือกตาลงและหลับอีกครั้ง“คนบ้า! เจ็บอยู่แท้ ๆ ยังจะมีหน้ามาบงการคนอื่นอีก” เอ่ยบอกทั้งน้ำตาอย่างโล่งอกเช้าวันต่อมา แสงแดดจากข้างนอกสาดส่องเข้าในห้อง ทำให้คนบนเตียงลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาดำขลับกวาดมองรอบห้องอย่างว่างเปล่า“เมื่อคืนแค่ฝันงั้นเหรอ” อชิระฝืนยิ้มบาง ๆ อย่างสมเพชตัวเอง นี่เขาคิดถึงเธอมากจนถึงขั้นเห็

หลังจากมนต์นภาหนีเข้ามาในบ้านสำเร็จ หญิงสาวถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอื้อมมือสัมผัสบริเวณอกข้างซ้าย ที่ใจเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอแทบไม่อยากจินตนาการเลย ถ้าเมื่อสักครู่ลูกไม่เรียกป่านนี้ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง“เกือบไปแล้วสิ” ว่าแล้ว ชะโงกหน้ามองคนตัวโตที่ยังยืนตำแหน่งเดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน“คุณต้องการอะไรจากมนต์กันแน่”“แม่ครับ”“ว่าไงคะ” เธอย่อตัวลงอยู่ระดับเดียวกับบุตรชาย ก่อนเอื้อมมือลูบหัวเล็กเบา ๆ“ผมขอกินขนมได้ไหม” พูดพลางกะพริบตาถี่ ๆ หวังให้คนเป็นแม่ใจอ่อน“ได้สิ” สายตาของลูกทำให้เธอปฏิเสธไม่ลง สุดท้ายยอมตามใจในที่สุด“เย้...รักแม่ที่สุด” เด็กชายวัยสามขวบครึ่งยกแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างดีใจ“งั้นไปกันเถอะ” ว่าแล้วก็จูงข้อมือเล็กเข้าไปด้านใน ก่อนจะสลัดความคิดในหัวทิ้ง พยายามบอกตัวเองไม่ให้นึกถึงคนตัวโตนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา อชิระมักจะมาหาหญิงสาวทุกครั้งที่ว่าง ต่อให้ต้องเดินทางไกลแค่ไหนก็ไม่ย่อท้อ เพราะเขาไม่อาจปล่อยมือไปจากเธอ “มนต์จะชอบหรือเปล่านะ” เอ่ยบอกพลางเอื้อมมือหยิบช่อดอกไม้ที่อยู่บนเบาะรถข้าง ๆระหว่างกำลังจะเปิดประตูรถ เขาถึงกับชะงักค้าง เมื่อพ่อแม่และน้อ

จูบที่ไม่ได้สัมผัสมาเนิ่นนาน ส่งผลให้มนต์นภาอ่อนระทวยง่ายดาย ทั้งที่สมองสั่งการให้ผลักเขาออกห่าง แต่ร่างกายกลับตอบสนองเขาเป็นอย่างดี หนำซ้ำความปรารถนาเริ่มพลุ่งพล่านมากขึ้น“อื้อ” เสียงหวานครางต่ำในลำคอพร้อมหลับตาพริ้ม ก่อนจะตอบรับจูบจากเขาเหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก กว่ามนต์นภาจะรู้สึกตัวอีกที ก็ตอนอชิระประคองเธอนอนลงบนโซฟา“พอเถอะค่ะ” มือเรียวยันอกแกร่ง ขณะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เพราะไม่อยากให้เขารับรู้ความรู้สึกที่แท้จริง“ไม่” อชิระปฏิเสธเสียงแข็ง เขารวบแขนเล็กขึ้นเหนือศีรษะพร้อมประกบปากนุ่มอีกครั้งย่อมทราบดีการทำแบบนี้อาจทำให้คนตัวเล็กไม่พอใจ แต่เขาไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ เพราะต้องการคุยกับเธอเลยเลือกใช้วิธีนี้“พี่ขอโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกสักครั้งเถอะ” กระซิบบอกข้างใบหูขาวสะอาด ปลายลิ้นเร่าร้อนเลียวนตรงซอกคอหอมกรุ่น ไม่วายทำรอยแดงมากมาย ราวกับต้องการตีตรา“อื้อ อ๊ะ คุณอชิระ” มือบางจิกเล็บลงบนท่อนแขนกำยำ ขณะเขาส่งนิ้วยาวเข้าในโพรงอ่อนนุ่ม ทำเอาทรมานจนแทบขาดใจ“ถ้าเจ็บก็บอกนะครับ” สิ้นเสียงพูด เขาเลื่อนตัวไปหยุดยังกึ่งกลางสาว ถกกระโปรงชุดนอนขึ้นไปกองบริเวณเอวคอดกิ่ว จัดการรูดแพ

หญิงสาวใช้เวลาทำกับข้าวสักพักใหญ่ ๆ พอเสร็จเรียบร้อยก็มากินมื้อเที่ยง โดยไม่ทันได้พูดคุยกับอชิระสักประโยค เพราะเธอค่อนข้างยุ่งกว่าจะได้คุยกันก็เป็นเวลาบ่ายแก่ ๆ เนื่องจากมนต์นภาต้องพาลูกชายเข้านอน หลังจากนั้นก็ให้ป้าแม่บ้านเลิกงานก่อนเวลา จนกระทั่งเหลือเธอกับเขาแค่สองคนท่ามกลางความเงียบในห้องโถง ต่างฝ่ายต่างไม่เปล่งคำพูดใด ทำราวกับกำลังชั่งใจถึงสิ่งที่จะพูดนับจากนี้อชิระเหลือบมองกรอบหน้าสวย เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ จากนั้นเอ่ยพูดในสิ่งที่ปรารถนา“ให้โอกาสพี่สักครั้งเถอะมนต์”“ค่ะ”“ห๊ะ” คำตอบสั้น ๆ ของคนตัวเล็ก ส่งผลให้อชิระอึ้ง ใบหน้าหล่อเหลาแหงนมองคนตรงหน้าอย่างงุนงงสุดขีด“เมื่อกี้มนต์พูดว่าไงนะครับ” ถามเสียงสั่น ๆ ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะ”ประโยคจากริมฝีปากอมชมพู ทำให้อชิระโผกอดคนตัวเล็กอย่างดีใจ“ขอบคุณนะครับ”“...” ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากปากนุ่ม หญิงสาวหลับตาพริ้มพร้อมยกแขนเรียวโอบกอดเขาตอบเธอคิดดีแล้วว่าหลังจากนี้จะเลิกผลักไสคนตัวโต เนื่องจากรู้สึกเหนื่อยเหลือเกินกับการพยายามทำเป็นไม่รักเขา ที่สำคัญคือเธออยากให้ลูกได้รับความอบอุ่นจากคนเป็นพ่อ จึงไม่

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือน นับตั้งแต่มนต์นภาย้ายกลับมาอยู่กับอชิระ มีเรื่องราวดี ๆ เกิดขึ้นมากมาย ชายหนุ่มดูแลและเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี ทำเอาเธอมีความสุขมากจนแทบล้นในทุกวันตอนเช้า หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย มนต์นภากับนทีจะเดินไปส่งอชิระที่หน้าบ้านเป็นประจำ ซึ่งเป็นภาพที่อบอุ่นยิ่งนัก“ตั้งใจทำงานนะคะ”“ทำไงดีล่ะ พี่ไม่อยากไปทำงานเลย”“เอาอีกแล้วนะคะ” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เธอเริ่มจะชินกับท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว ก่อนไปทำงานเขามักจะงอแงประจำ“ก็พี่ไม่อยากห่างจากมนต์นี่ครับ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตอนเย็นเดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว” มือเรียวเอื้อมไปสัมผัสแก้มสาก ราวกับต้องการส่งความอบอุ่นให้แก่เขา บ่งบอกให้รับรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้เสมอและรอคอยตลอด“พี่จะรีบกลับมานะครับ”“ค่ะ” พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มอ่อน ๆ“พ่อไปก่อนนะนที” ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ด้วยความรัก“บ๊ายบาย” มือเล็ก ๆ โบกมือลาผู้เป็นพ่อ ขณะฉีกยิ้มกว้างก่อนหมุนตัวเข้าไปข้างในบ้าน ปล่อยให้มนต์นภากับอชิระอยู่ด้วยกันตามลำพัง“งั้นพี่ไปแล้วจริง ๆ นะครับ”“ค่ะ ๆ รีบไปเถอะเดี๋ยวก็สายหรอก” เธอถึงกับส่ายหัวไปมาอย่างเอ็นดูกับท่า