All Chapters of บำเรอรักเมียตีทะเบียน : Chapter 11 - Chapter 20

ยามค่ำคืนปกคลุมทั่วออฟฟิศ ร่างเล็กของมนต์นภายังคงก้มหน้าก้มตาสะสางเอกสารท่ามกลางความเงียบสงัด“ในที่สุดก็เสร็จสักที” เธอบิดกายไปมาเพื่อไล่อาการเมื่อยล้าออกจากร่างกาย หลังจากเคลียร์งานชิ้นสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย“เกือบสองทุ่มแล้วเหรอ” ดวงตากลมโตเหลือบมองนาฬิกาตั้งโต๊ะ ไม่รอช้าจัดการเก็บข้าวของใส่กระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว แล้วย่างเท้าออกจากบริษัท เพื่อตรงไปที่ป้ายรถเมล์“ไม่ค่อยมีคนเลย” กวาดสายตามองรอบกายด้วยความรู้สึกหวาดกลัว วินาทีนี้ทำได้แค่ภาวนาขอให้รถผ่านมาเร็ว ๆผ่านไปสักพัก ทันใดนั้นชายวัยรุ่นสองคนขับจักรยานยนต์มาจอดตรงหน้าเธอ มนต์นภาเห็นท่าไม่ค่อยดีจึงเตรียมจะวิ่งไปที่บริษัท แต่ช้ากว่าคนเหล่านั้นเข้ามาขวาง แล้วยกมีดขึ้นขู่“ส่งของมีค่ามาซะ”“ไปให้พ้น อย่าเข้ามานะ” เธอค่อย ๆ ถอยหลังหนี เมื่ออีกคนพยายามจะเข้ามาใกล้“กูบอกให้ส่งของมาไงวะ!” ชายวัยรุ่นคนหนึ่งหันไปส่งซิกให้เพื่อน ก่อนฝ่ายนั้นจะเข้ามาคว้ากระเป๋าของมนต์นภา“ปล่อยนะ” เธอยังคงจับกระเป๋าแน่น ไม่ยอมให้คนเหล่านั้นแย่งไป จนกระทั่งคนร้ายเริ่มหงุดหงิดจึงตบหน้างามเต็มแรง ทำเอาร่างอรชรล้มลงกระแทกพื้นอย่างจัง จากนั้นพวกมันแย่งกระเป๋าไป

นับตั้งแต่มนต์นภาออกไปเที่ยวกับน้องสาว ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว ซึ่งยังไร้วี่แววว่าเธอจะกลับมาเมื่อไร อชิระถึงขั้นอยู่ไม่เป็นสุขเอาแต่เดินวนไปมาอย่างกระสับกระส่าย สลับกับการชะโงกหน้ามองไปที่ประตูรั้วเป็นระยะ“เมื่อไรจะกลับมาสักที จะเที่ยวถึงเมื่อไรกันแน่”ผ่านไปสักพักใหญ่ ๆ เสียงรถแล่นจอดนอกรั้วบ้าน อชิระรีบก้าวยาว ๆ ไปยังปลายทาง“เป็นห่วงถึงขั้นออกมารับด้วยตัวเองเลยเหรอ” ทันทีที่กายแกร่งปรากฏตรงหน้าของสองสาว พะแพงไม่วายพูดแซวพี่ชายด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“ไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย ก็แค่หิวแต่ไม่มีคนทำอะไรให้กิน” ถ้อยคำจากปากหยักทำคนตัวเล็กงุนงง ใบหน้าหวานมองคนตัวโตพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย“อะไรของเธอ มองฉันทำไม” “เมื่อกี้คุณบอกว่าหิวเหรอคะ หมายความว่าคุณอยากกินอาหารฝีมือมนต์ใช่ไหม” รู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน หลังจากใช้ชีวิตร่วมกันหลายเดือน เป็นครั้งแรกที่เขาอยากลิ้มลองอาหารฝีมือเธอ“ก็ตามที่ได้ยินนั่นแหละ”“ปากแข็งจังเลยนะพี่ เป็นห่วงก็บอกว่าเป็นห่วงสิ”“หุบปากเลยยัยแพง รีบกลับบ้านไปได้แล้ว”“เชอะ! แพงไปก็ได้” ทำหน้ามุ่ยใส่พี่ชาย ก่อนหันไปส่งยิ้มหวานให้แก่มนต์นภา “ไปก่อนนะมนต์ ไว้เจอกัน”“ขับ

“ทำอะไรของเธอ” เขาเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง มนต์นภาในตอนนี้แตกต่างไปจากเดิม อาจเป็นเพราะเหล้าที่ดื่ม“มนต์เป็นเมียคุณนะคะ” สิ้นเสียงพูด เธอทาบริมฝีปากอวบอิ่มลงบนปากหยัก ดูดดื่มอย่างคลั่งไคล้ราวกับต้องการยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างเราให้ชายหนุ่มรับรู้จูบจากปากนุ่มทำเอาคนตัวโตเคลิ้มทีเดียว ไม่บ่อยนักหญิงสาวจะเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน ทำเอารู้สึกดีเกินบรรยาย“มนต์ต้องการคุณค่ะ” เอ่ยบอกหลังจากถอนจูบออก“เธอเมาอยู่นะ ฉันไม่อยากรังแกคนเมา” พยายามหักห้ามใจ แม้ตอนนี้จะทนไม่ไหวแล้วก็ตาม“มนต์อยากให้คุณสัมผัสมนต์นี่คะ” ไม่พูดเปล่า คนตัวเล็กปลดกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นบราเซียร์สีหวานห่อหุ้มยอดปทุมถัน เธอนำมือหนามาวางบนดอกบัวตูมพลางส่งสายตายั่วยวน“เธอนี่มันบ้าจริง ๆ” วินาทีนี้ไม่อาจต้านทานต่อการกระทำของเธอได้อีก สุดท้ายยอมจำนนอย่างง่ายดาย ก่อนอชิระจะเป็นฝ่ายควบคุมเสียเอง จึงพลิกร่างเล็กให้นอนใต้ร่างเขาแทนใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล กลิ่นกายเฉพาะจากตัวเธอทำเอาคลั่งไคล้ยิ่งนัก ปลายลิ้นเร่าร้อนเลียบริเวณลำคอระหงและเม้มติ่งหูขาวสะอาดเบา ๆ“อื้อ อ๊ะ รู้สึกดีเหลือเกิน” ถ้อยคำที่เปล่งออกจากปากนุ่ม

วันเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว อีกไม่นานความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะสิ้นสุดลง ยิ่งใกล้ถึงเวลามากเท่าไร เธอยิ่งรู้สึกจะอ่อนไหวง่าย“เฮ้อ...” มนต์นภาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ขณะกำลังย่างเท้าไปขึ้นรถที่ป้ายรถเมล์ วันนี้เธอต้องกลับบ้านเพียงลำพัง เพราะชายหนุ่มออกไปพบลูกค้านอกสถานที่“นังมนต์”“แม่” นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้าง คาดไม่ถึงทันทีที่เดินออกจากบริษัทจะเจอแม่รออยู่ เธอหันมองซ้ายขวาและพาคนตรงหน้าไปคุยมุมหนึ่ง ที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่าน“อะไรของแกนังมนต์ น่ารำคาญชะมัด” นวลนิจสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุม“มาที่นี่ทำไมคะ มนต์เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ”“ฉันไม่ได้อยากมานักหรอก ฉันแค่มีเรื่องจะบอกแก”“อะไรคะ” ปรายตามองแม่อย่างไม่ค่อยไว้ใจ ไม่รู้ครั้งนี้นวลนิจจะมาไม้ไหนอีก“แกนี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ” ว่าแล้ว จี้ขมับของมนต์นภาอย่างแรง ๆ เพื่อระบายโทสะ“แม่มีอะไร” พยายามระงับอารมณ์ แล้วถามขึ้นอย่างใจเย็น“ฉันไม่น่าคลอดแกออกมาเลยจริง ๆ แกน่าจะตาย ๆ ไปเลยยิ่งดี”“แม่!!” เธอถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้นจากปากผู้เป็นแม่“ฉันตัดสินใจจะไปจากพ่อแกแล้วนะ”“คะ” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นอย่างฉงน“หูตึงเหรอ ฉันบอ

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสองเดือน อชิระรู้ซึ้งแล้วการไม่มีมนต์นภาอยู่เคียงข้างเป็นยังไง เขารู้สึกเคว้งคว้างเหลือเกิน กว่าจะรู้ใจตนเองก็ตอนสูญเสียเธอไปแล้วท่ามกลางความเงียบในห้องนอน กายแกร่งทอดสายตามองเพดานห้องบนเตียงขนาดคิงไซซ์ โดยไม่อาจรับรู้สักนิดขณะนี้เป็นเวลากี่โมง เขาเอาแต่คิดเรื่องของมนต์นภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ฉันคงจะรักเธอแล้วสินะ” ฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก แอบสมเพชตัวเองยิ่งนักที่เพิ่งจะรับรู้เอาป่านนี้ ตอนเธออยู่ก็ทำตัวเย็นชาใส่ พอเธอจากไปเพิ่งจะเข้าใจทุกอย่างหลังจากครุ่นคิดสักพักใหญ่ ๆ อชิระตัดสินใจแล้วว่าพรุ่งนี้จะไปเจอเธอ เขาอยากขอโอกาสอีกครั้งเพื่อชดเชยกับสิ่งที่ผ่านมาเมื่อคิดได้ดังนั้น ทำเอาโล่งอกในระดับหนึ่ง สุดท้ายยอมข่มตาหลับลงอย่างง่าย ๆวันต่อมา ชายหนุ่มออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อต้องการไปเจอหน้าของมนต์นภา จึงขับรถไปยังคฤหาสน์ที่เธออาศัยตั้งแต่เด็กขณะนั่งรอในห้องรับรองแขก เขานั่งแทบไม่ติดโซฟารู้สึกกระวนกระวายเป็นอย่างมาก อยากเจอหน้าของคนตัวเล็กเร็ว ๆ เขาอยากระบายความรู้สึกในใจให้เธอรับรู้ ทั้งอยากขอโอกาสอีกครั้ง“อชิ”เสียงเรียกของใครคนหนึ่งดังขึ้น ใบหน้าคมคายหันขวับอย่างไว