Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ท่ามกลางบรรยากาศยามค่ำคืน ภายในงานวันเกิดของเจ้าของคฤหาสน์ ซึ่งเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติมากมายที่มาร่วมแสดงความยินดี ทว่ากลับมีใครคนหนึ่งกำลังจดจ่อกับการทำอาหารในห้องครัวหญิงสาวรู้สึกว่าการทำงานอยู่ในครัว ย่อมดีกว่าออกไปเผชิญหน้ากับผู้คนมากมาย โดยไม่รู้ด้วยซ้ำคนเหล่านั้นจะต้อนรับเธอหรือไม่“อยู่นี่เองนังมนต์ ฉันตามหาแกตั้งนาน”ประโยคที่ดังจากข้างหลัง ทำให้เจ้าของชื่อหมุนตัวไปประชันหน้ากับอีกฝ่าย“แม่มีอะไรกับมนต์หรือเปล่าคะ” ปรายตามองอีกคนด้วยท่าทางหวาดกลัว“นังลูกโง่ วันเกิดพ่อแกแท้ ๆ มัวทำอะไรอยู่ในครัว” นวลนิจก้าวยาว ๆ ไปหามนต์นภา ก่อนจี้ขมับอีกคนอย่างโมโห แล้วหยิกแขนขาวเนียนหลายทีจนเกิดรอยช้ำ“มนต์เจ็บนะคะ”“แค่นี้ยังน้อยไปสำหรับลูกโง่ ๆ อย่างแก” หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกอย่างไม่สบอารมณ์“มนต์ทำอะไรผิดคะ ทำไมแม่ต้องทำกับมนต์ขนาดนี้ด้วย” ไม่ว่าจะทำอะไร หญิงวัยกลางคนมักจะดุด่าหรือตำหนิทุกครั้ง“เพราะแกโง่ไงล่ะ ปล่อยให้นังมุกได้หน้า”ถ้อยคำจากปากของแม่ ทำให้มนต์นภาไม่อยากฟัง จึงหมุนตัวไปล้างวัตถุดิบในอ่างต่อ“ฉันพูดขนาดนี้แล้ว นี่แกยังจะเมินอีกเหรอ” นวลนิจกระชากแขนเล็กเต็มแรง ทำเอามนต์นภ

งานวิวาห์ระหว่างคนทั้งสอง ถูกจัดขึ้นภายในระยะเวลาสองเดือน เพราะเป็นความประสงค์ของนวลนิจ ที่อยากให้มนต์นภาแต่งงานเร็ว ๆ การกระทำของหญิงวัยกลางคนทำให้ใครหลายคนต่างพากันไม่ชอบใจ ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครขัดขวางได้และผู้ที่ได้รับผลกระทบในเหตุการณ์ครั้งนี้มากที่สุด ก็คือมนต์นภา หญิงสาวไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการของแม่ แต่กลับถูกอชิระกล่าวหา แถมเขายังทำตัวเย็นชาใส่เธอ“เฮ้อ” มนต์นภาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ขณะทอดสายตามองคนตัวโต ที่กำลังพูดคุยกับคนในงานอย่างสนุกสนาน แต่กลับทิ้งให้เธอยืนต้อนรับแขกเพียงลำพังเธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน แม้ว่าจะเป็นงานแต่งของตนเองแท้ ๆ แต่กลับไม่มีใครแสดงความยินดี หนำซ้ำผู้คนยังมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม“คุณอชิระเนี่ยก็เหลือเกิน ทิ้งให้แกยืนอยู่คนเดียว แล้วตัวเองไปคุยกับแขกคนอื่นอย่างมีความสุข”“แม่” เสียงของคนมาใหม่ทำเธอหลุดจากภวังค์ หญิงสาวเงยหน้ามองนวลนิจ“แกน่ะเป็นเมียเขาแล้ว ทำหน้าที่เมียให้ดี ๆ ละกัน”“มนต์ไม่อยากแต่งงานสักหน่อย ทำไมแม่ต้องบังคับกันด้วย” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ซึ่งดังพอให้นวลนิจได้ยินเต็มสองรูหู ฝ่ายนั้นไม่รอช้าเอื้อมมือหยิกแขนขาวเนียนเต็มแรง“โอ๊ย!!

“อื้อ” เปลือกตาบางเบิกขึ้นอย่างเชื่องช้า ขณะพลิกกายหันไปอีกด้านก็รับรู้ถึงความว่างเปล่า มนต์นภารู้ได้ทันทีเธอถูกทิ้งแล้ว เขากลับไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำหญิงสาวยันกายลุกขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ แม้จะรู้ดีว่าการแต่งงานในครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก ก็แค่ความผิดพลาดชั่วค่ำคืน ทว่าอย่างน้อยในฐานะเพื่อนมนุษย์เขาไม่ควรทำแบบนี้กับเธอ ทั้งที่เขาเป็นคนทำให้เธอตื่นสายแท้ ๆเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที กว่าเธอจะตรงไปชำระล้างร่างกายในห้องน้ำเมื่อจัดการธุระเสร็จสิ้น ก็ตรงไปยังล็อบบี้เพื่อเช็คเอ้าท์ จากนั้นนั่งรถโดยสารกลับบ้าน ซึ่งใช้เวลาไม่นานก็มาถึงปลายทางหลังจากก้าวลงจากรถ ใบหน้างามแหงนมองบ้านเบื้องหน้า ที่จะใช้ชีวิตต่อจากนี้อีกหนึ่งปีก่อนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง“แค่ปีเดียวเท่านั้น” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ ก่อนนำกุญแจไขประตูรั้วพร้อมเดินไปข้างใน และกวาดสายตามองหาคนตัวโต“เขาไม่อยู่เหรอ”เมื่อมั่นใจอย่างนั้น จึงก้าวเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านและตรงไปที่ห้องนอน ซึ่งก่อนหน้าจะแต่งงานไม่กี่วัน หญิงสาวได้มีโอกาสนำข้าวของมาเก็บไว้ จึงพอทราบตำแหน่งบ้านในระดับหนึ่ง โดยเธอกับเขาไม่ได้ใช้ห้องนอนร่วมกัน ม

เมื่อเดินทางมาถึงคฤหาสน์ อชิระรีบลงจากรถและเดินไปข้างหน้า โดยไม่เหลียวหลังมองมนต์นภาสักนิดว่าจะตามมาทันหรือไม่นัยน์ตาคู่งามมองแผ่นหลังแกร่งครู่หนึ่ง จากนั้นพ่นลมหายใจยืดยาว เธอเริ่มจะชินแล้วที่เขาเป็นแบบนี้ จึงไม่รอช้ายกเท้าเดินตามไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความกลัวจะถูกเขาตำหนิเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน“ช้า” เมื่อเดินไปหยุดข้างคนตัวโต ไม่วายถูกเขาต่อว่าอยู่ดี“ขอโทษค่ะ” เอ่ยพูดเสียงแผ่วขณะก้มหน้างุดมองพื้น มือเรียวทั้งสองข้างประสานเข้าหากันอย่างประหม่า“นี่เหรอผู้หญิงที่พี่แต่งงานด้วย”เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ส่งผลให้มนต์นภาแหงนหน้ามอง ก่อนหยุดชะงักกับความสวยของคนตรงหน้า ซึ่งใครที่ได้เห็นก็ต้องรู้สึกเช่นเดียวกับเธอ“อืม” อชิระเหลือบมองคนข้างกายพลางตอบรับสั้น ๆ ในลำคอ“ท่าทางไม่น่าจะวางยาพี่ได้เลย อย่างว่าแหละคนเราดูแค่หน้าตาไม่ได้หรอก”คำพูดของพะแพง ทำเอามนต์นภารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เธอยืนตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกช็อก คาดไม่ถึงอีกคนจะพูดตรง ๆ ให้ได้ยิน“เข้าบ้านกันเถอะ” อชิระตัดบทพร้อมเดินไปกับน้องสาว“ไม่มีใครต้อนรับเราเลยจริง ๆ” เอ่ยบอกด้วยความรู้สึกปวดหนึบ หญิงสาวพยายามบอกตัวเองให้เ

ชายหนุ่มนั่งบนโซฟาขณะมนต์นภานั่งบนพื้น โดยทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน ดวงตากลมโตเหลือบมองท่อนลำ ก่อนกลืนน้ำลายลงคอกับความใหญ่ของแท่งร้อนอุ่น ไม่คิดมาก่อนสิ่งนั้นจะเข้ามาอยู่ในตัวเธอได้“ทำให้ฉันสิ”“มนต์ทำไม่เป็น” เอ่ยบอกเสียงแผ่ว วินาทีนี้เธอรู้สึกอายมากเหลือเกิน เป็นครั้งแรกต้องมานั่งจ้องของเขาแบบนี้“เอามือเธอมาจับสิ” ไม่พูดเปล่า อชิระคว้าข้อมือเล็กมาจับท่อนเอ็นขนาดใหญ่ เขาอธิบายให้คนตัวเล็กฟังอย่างใจเย็น ก่อนเธอจะทำตามอย่างว่าง่ายมือเรียวครอบครองความเป็นชายและขยับขึ้นลงตามจังหวะ เสียงร้องครางต่ำในลำคอของเขา ทำให้เธอเผลอชำเลืองมองใบหน้าคมคาย เพิ่งจะเคยรู้ว่าเขาทำหน้าแบบอื่นเป็นด้วย ปกติชอบทำหน้าขรึมใส่กัน“อื้อ มนต์เลียให้ฉันหน่อย” เสียงทุ้มร้องบอกปานจะขาดใจ คนตัวเล็กทำตามอย่างง่ายดาย แตะปลายลิ้นลงบนหัวหยักอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก่อนปล่อยตัวเองให้เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ“อื้อ” อชิระยังคงส่งเสียงร้องครวญครางอย่างสุขใจ ก่อนเบิกตากว้างอย่างตะลึง เมื่อเธอกำลังใช้ปากนุ่ม ๆ ครอบครองความเป็นชายการปรนเปรอที่เงอะงะของมนต์นภา ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรำคาญสักนิด หนำซ้ำกลับชอบเหลือเกิน จนเขารู้สึกไม่เป็น