Todos los capítulos de The Fake Wife's Perfect Revenge: Capítulo 281 - Capítulo 290

CHAPTER 36: AN HEIRLOOM OF TRUST(Yvaine’s POV)—MALAMIG pa rin ang simoy ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na glass door ng balcony.Alas-kwatro na ng madaling araw. Tahimik ang buong villa sa Nasugbu. Ang tanging naririnig lamang ay ang paulit-ulit na hampas ng mga alon sa tabing-dagat at ang mahina at pantay na paghinga ng lalaking nakayakap sa akin mula sa likod.Nakahiga pa rin kami sa ibabaw ng malaking kama sa master bedroom.Nakatagilid ako habang nakasiksik ang aking likod sa malapad at matipuno niyang dibdib. Ang malaking kanang braso ni Julian ay nakapulupot sa aking bewang, at ang kanyang mukha ay nakabaon sa aking balikat. Ang bawat paghinga niya ay nag-iiwan ng mainit na hangin sa aking balat, isang pakiramdam na patuloy na nagpapakalma sa buong pagkatao ko.Dahan-dahan kong inangat ang aking kamay at hinaplos ang kanyang mga daliri na nakakapit sa aking tiyan."Julian," pabulong kong tawag sa kanyang pangalan.Gumagalaw nang kaunti ang kanyang katawan.

CHAPTER 38: ATHAN'S TRAP(Athan’s POV)—MALIWANAG ang sikat ng araw na tumatama sa mga salamin ng Villareal-Zamora Tower, pero madilim ang buong paligid sa loob ng aking executive office. Alas-singko ng madaling araw. Sabado. Ang araw ng gaganaping Luzon Economic Summit sa Tagaytay.Nakatayo ako sa tapat ng malaking glass window, hawak ang isang malamig na tasa ng black coffee. Nakasandig ang aking likod sa mesa habang nakatitig sa dalawang malalaking monitors sa aking tapat. Ang tanging naririnig sa buong silid ay ang mahinang pag-vibrate ng aking encrypted satellite phone.Inilagay ko ang tasa sa mesa at inayos ang aking dark suit. Bilang Chief Executive Officer at kambal ni Yvaine, hindi ako kailanman naniniwala sa mga bagay na masyadong perpekto. Noong pumasok si Julian Vance sa kumpanya bilang Head of Security, noong ibinigay niya ang kanyang katawan para salagin ang acid at iligtas ang kapatid ko alam kong may isang malaking lihim na nakatago sa likod ng kanyang malamig na mukh

CHAPTER 40: THE BETRAYAL AND EXPULSION(Julian’s POV)—UMAPAK ang gulong ng umalis na executive SUV ni Chairman Adrian sa malamig na aspalto, at ang usok mula sa tambutso nito ay dahan-dahang napawi sa gitna ng makapal na fog ng Tagaytay junction. Nakatitig pa rin ako sa dulo ng kalsada kung saan nawala ang sasakyan ni Yvaine.Nakalapag sa paanan ko ang maliit na silver ring, ang tanging alahas ng aking ina na ibinigay ko sa kanya noong madaling-araw. Ang kumikislap nitong kulay pilak ay pinalilibutan ng alikabok ng semento, paalala ng matinding galit at pait noong pormal niya itong itinapon sa harap ng aking mga mata.‘You monster... You made me love you... just to kill me.’Ang kanyang mga huling salita ay parang isang matalim na baril na paulit-ulit na pumutok sa loob ng aking dibdib. Naramdaman ko ang mabilis na panginginig ng aking mga daliri. Gusto kong tumakbo. Gusto kong habulin ang sasakyan niya para lumuhod at sabihin sa kanya na wala nang natitirang galit sa puso ko. Gusto

CHAPTER 42: WATCHING FROM THE SHADOWS(Julian’s POV)Malamig at nakatutulig ang simoy ng hangin sa gilid ng matayog na pine tree perimeter na nakatayo sa kabundukan ng Tagaytay Highlands. Mula rito sa mataas na ridge, limandaang metro ang layo mula sa pangunahing gate ng secluded resort kung saan gaganapin ang Luzon Economic Summit, kitang-kita ko ang buong paligid. Ang makapal na fog ng kabundukan ay dahan-dahang humahalo sa usok ng mga sasakyang pormal na dumadating sa grand entrance.Apat na oras na ang nakalipas mula noong ilaglag nina CEO Athan at Chairman Adrian ang aking pangalan sa gitna ng kalsada. Apat na oras na rin ang nakalipas mula noong itinapon ni Yvaine ang aking maliit na silver ring sa semento habang nakatitig sa akin nang may matinding pait at galit.Nakatayo ako sa kabila ng bakal na bakod, nakasuot ng simpleng black tactical hoodie, dark jeans, at heavy boots. May nakakabit na maliit na earpiece sa aking tainga na direktang nakakonekta sa pampribadong frequency n

CHAPTER 44: THE SIEGE (Yvaine’s POV) — NANLAMIG ang buo kong katawan habang nakasandal ako sa pader ng VIP corridor. Nakatutok ang tatlong silenced submachine guns sa aming dalawa ni Athan. Ang apat naming pampribadong guards ay nakahandusay na sa carpeted floor, duguan at walang kakayahang gumalaw. Sa loob lang ng ilang minuto, ang tahimik at pormal na pasilyo ng Tagaytay Highlands Resort ay naging isang bitag kung saan wala kaming anumang escape route. "Get up, CEO Villareal," malamig na utos ng lider ng mga mercenaries habang itinataas si Athan gamit ang kwelyo ng kanyang tuxedo. "Don't touch him!" sigaw ko sa boses na bagaman nanginginig sa takot ay puno pa rin ng galit. Lumingon sa akin ang lider ng mga kalaban. May matalim siyang peklat sa gilid ng kanyang pisngi at ang kanyang mga mata ay walang kahit anong bakas ng awa. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, dahilan para lalo kong ibaba ang aking likod sa semento. "You should be quiet, President Zamora," ngisi ng lider haba