All Chapters of The Fake Wife's Perfect Revenge: Chapter 291 - Chapter 299

(Julian’s POV) — MABILIS ang bawat galaw ko sa gitna ng makapal na usok ng flashbang at nagbabagong bughaw na emergency light ng executive lounge. Hindi ako pumasok dito para makipag-usap. Hindi ako pumasok dito para humingi ng tawad kina Athan o kay Yvaine. Pumasok ako para sa iisang dahilan, ang tuparin ang pangako ko sa babaeng nagmamay-ari ng aking kaluluwa. Dalawang mabilis at may silencer na putok ang kaagad kong pinalabas mula sa aking customized sidearm bago pa man makarecover ang unang dalawang mercenaries mula sa pagkabulag. "Argh!" Sabay na bumagsak ang dalawang kalaban sa nawasak na carpeted floor, tinamaan nang malinis sa kanilang mga shoulder joint para mabilis na ma-incapacitate. "Infiltrator! Kill him!" sigaw ng pangatlong mercenary habang pilit na itinutok ang kanyang submachine gun sa kinaroroonan ko. Bago niya maikasa ang trigger, mabilis akong humakbang paitaas at ginamit ang gilid ng glass table para mag-power slide sa semento. Bumaon ang aking kanang siko

(Yvaine’s POV)—MALAMIG at puno ng makapal na usok ng pulbura ang buong VIP executive lounge, pero hindi ko nararamdaman ang lamig.Nakaluhod ako sa ibabaw ng mga basag na salamin at sirang carpet. Karga-karga ko ang ulo at mga balikat ni Julian. Nanginginig ang buo kong katawan habang nakalapat ang dalawa kong kamay sa kanyang dibdib, pilit na pinipigilan ang patuloy na pag-agos ng mainit at kulay pulang dugo na pumupuno sa kanyang dark tactical shirt."Julian... please," pabulong at umiiyak kong pakiusap habang nakatitig sa kanyang pikit na mga mata. "Pakiusap, huminga ka. Huwag mo akong iiwan..."Pero hindi siya gumalaw. Ang kanyang mga mata na nakatitig sa akin kanina nang may matinding pagmamahal ay nakapikit na ngayon. Ang kanyang paghinga ay naging napakabagal na."Yvaine, hold his upper chest!" hiyaw ni Athan sa tabi ko.Duguan din ang mukha at damit ng aking kambal dahil sa mga pasa at galos mula sa pakikipaglaban, pero ginagamit niya ang kanyang sariling coat para tulungang

(Julian’s POV)—MABIGAT ang aking mga talukap. Pakiramdam ko ay nagmula ako sa isang napakalalim, napakadilim, at napakahabang paglutang sa gitna ng walang katapusang kadiliman. May mahinang kirot na dahan-dahang gumagapang sa kanang bahagi ng aking dibdib sa bawat mababaw kong paghinga, pero mas nangingibabaw ang tuyong pakiramdam sa aking lalamunan at ang nakatutulig na puting liwanag na pilit na dumidiretso sa aking mga mata.Ang pamilyar at mabagal na tunog ng cardiac monitor ang unang tunog na pormal na pumasok sa aking pandinig.Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata.Bahagyang malabo ang aking paningin sa unang ilang segundo. Nakakabit ang isang maliit na nasal cannula sa aking ilong, at pinalilibutan ako ng malinis, puti, at pampribadong suite ng ospital.Nang dahan-dahan kong pinalikot ang aking ulo patungo sa gilid ng kama, dalawang pamilyar na mukha ang agad na pumasok sa aking paningin.Nakatayo sa gilid ng silya ang aking ina na si Anastacia, nakahawak sa aking kam

(Yvaine’s POV)—MALIWANAG ang silaw ng daan-daang crystal chandeliers sa matayog na kisame ng Grand Ballroom sa Shangri-La Fort, BGC. Sabado ng gabi. Ang taunang Villareal-Zamora Grand Gala, ang pinaka-engrande, pinakamalaki, at pinakakaabang-abang na corporate gathering sa buong bansa. Dumalo ang pinakamayayaman at pinakaimpluwensyal na pamilya, mga matataas na foreign investors, diplomats, at ang buong pambansang media. Bumabalot sa buong ballroom ang maingay ngunit pormal na tugtog ng orkestra, ang pagkakalansing ng mga crystal champagne flutes, at ang sunod-sunod na pagkislap ng mga camera flash sa kahabaan ng kulay pulang karpet.Nakatayo ako sa gitna ng VIP balcony sa ikalawang palapag, nakadungaw sa libo-libong bisita sa ibaba. Nakasuot ako ng isang breathtaking floor-length midnight blue velvet gown na may thigh-high slit at fitting corset bodices na pinalilibutan ng maliliit na sapphire crystals. Ang aking buhok ay nakalugay sa mga kaakit-akit at malalambot na kulot sa akin

(Yvaine’s POV)—AFTER TWO YEARS...MALAMIG at may kasamang sariwang na simoy ng hangin mula sa Indian Ocean ang sumasalubong sa malawak na wooden deck ng aming private overwater villa sa Maldives. Dalawang taon ang mabilis na lumipas. Dalawang taon mula noong gabing muntik nang mawala sa akin si Julian. Dalawang taon din mula noong pormal na inanunsyo ng aming pamilya ang aming relasyon sa harap ng buong alta sosyedad. Sa nakalipas na dalawang taon, ang buhay na dating nababalutan ng mga pader, takot, at lihim ay napalitan na ng isang payapa at malayang buhay. Nakatayo ako sa gilid ng glass railing, nakasuot ng isang malambot at flowing white silk maxi dress. Nakalugay ang aking buhok sa malamig na hangin, at hawak ko ang isang maliit na folder na naglalaman ng mga plano para sa nalalapit naming kasal.Ayaw namin ng napakalaking corporate wedding na pinalilibutan ng media o business partners.nIsang simpleng beach wedding sa pribadong islang ito sa Maldives ang napagkasunduan namin k